Travel journal Canada, Alaska & USA 2014
with Claudia en PJ Potgieser

May - November 2014

klik hier voor de Nederlandse versie

May and June 2014 - USA
After spending the winter of 2013 - 2014 in Mexico (Mexico Travel Journal 2013-2014), we spent the first month in the USA with our Dutch friends Peter and Monique. In four weeks we drove almost 4000 miles and tour seven states.


Peter and Monique fly from the Netherlands to Denver Colorado and will hire a camper. We meet them the evening before at their hotel. We have a very busy schedule. That's my own fault because I made the daily program, but we did not expect it would be this tiring.

We drive from Denver, Colorado through the Rocky Mountains to Utah. At the top of the 11.500 feet high mountain pass there is still snow and we take fun snow pictures. When we stop at a rest area, Monique jumps out their motorhome and calls with tears in her eyes, "It's so beautiful, I just have to cry! ". I'm in stitches: "Monique, this was only the highway, you have not seen anything yet."

In Utah, we visit some beautiful parks: Arches, Goblin Valley State Park, Little Wild Horse Canyon. On day four we have the first surprise planned. We had told Peter and Monique we had gotten the GPS coordinates of a nice free camping spot in the desert. When we arrive, there are already four large fifth-wheels parked there: my cousin Diana and her partner Randy, Randy's sister Nancy and her husband Wayne and two other couples and their daughter. We enjoy a large log fire and laugh at the boasting stories. Peter and Monique have their first ‘smores’. The following morning we have another surprise planned: we have asked Randy if he could take Peter and Monique for a ride on the back of four-wheelers. With the six of us we drive for an hour on narrow dirt roads through the desert and are having a great time..




The next surprise we had not planned; Who would have thought of snow in the desert? Forgot that it is called High Desert and is 5000-6500 feet high. The day before we were still in shorts and slippers, now we find ourselves in a snowstorm. Peter must drive the rental camper through a few inches of snow.


In Bryce Canyon NP (I think this is the most beautiful place on earth) there is still snow on the ground and their Christmas card for 2015 is ready. Peet and Mo had liked to do some horseback riding here, but unfortunately the group of 65 people was way too big and obviously they did not feel like joining them. Maybe they can do this around Yellowstone NP.

After the snow we arrive in Nevada at 87F. Here we take the afternoon off to relax in the sun at a lake. The first quiet time in two weeks! So we all four fall promptly asleep. The next evening we walk around Las Vegas till 3 AM.

After the Grand Canyon (Arizona) where we wake up with 26F, we decide spontaneously to add Mesa Verde (Colorado) to the program. These are 800-year-old Indian houses built in the rocks. Just another 2½ hours one-way trip. Unfortunately, Monique trips and bruised a few ribs. And during the fall, she tries to save her camera but the lens crashes! What a loss. Fortunately, she still has brought her old backup camera too.

We try to find as many fun free camping spots as possible. We want to impress Peet and Mo with amazing views and it works out well.

Back in the desert of Utah, we take a wrong turn and drive a quiet red dirt road. We turn it into a Utah-Dakar Rally and take very cool pictures. Peet enjoys it thoroughly off-roading that rental through the desert.


That day we do a couple of trips through the desert (Valley of the Gods), the temperature increased to 77F. We have an exciting trip planned: the Moki Dugway, where we rise 1200 feet in 7 hairpin curves with a gradient of 10%. Also there we take fun pictures.

It is surprising how many flowers we see in that dry desert, and I'm not just talking about flowering cacti. So Mo and I are regularly on our knees to take close-up photos of those colorful flowers


In Utah, we are invited at Nancy and Wayne’s. We are welcomed with homemade Mojitos and a spaghetti meal and admire their home that Wayne has designed himself. Of course, my niece Diana and Randy are also joining the party.

                                                                                                    snowfun in Yellowstone 

The next day we drive to Yellowstone National Park (Wyoming), and on the very first day we see three grizzly bears! Peter and Monique are easily impressed. Despite being so early in the tourist season, they find a guide who takes them horseback riding through the countryside. One of the highlights of their trip.

dinner and meeting with our friends                       Grizzly Bear                                           Coyote with prey

After four days in Yellowstone at the last minute we decide, to add the Grand Teton Park on their trip and we see a grizzly with two cubs close-up.
       How close do you want it?                           Claudia in action                                                result

At a den of young coyotes we say our emotional goodbyes. We know for sure that it has become a memorable trip for our friends and we have enjoyed it very much ourselves too.


We stay two more weeks in Grand Teton and Yellowstone National Park and photograph a lot of animals. And we have none bear-less day!


American badger with prey and her two pups.

A brown colored black bear and her eighteen months old cinnamon young.           Bison with calf.

American badger and her puppy.

Young coyote puppies                                                     Two and a half year old grizzly bears


             Playing grizzlies                                        Marmot                                    Bison Calf

           Sparring Bighorn Sheep                            Very large Grizzly bear boar going for a walk



A black bear nursing her triplets, what a treat!


                                                    Two courting grizzly bears

In the meantime we photographed Mustangs in southern Wyoming and northern Colorado. Insect bites on my legs, a sun burnt nose, a flat tire, horse farts in my nose, a thick layer of dust everywhere in the camper, but it was worth it! The first time for us to photograph wild horses, but it exceeded all our expectations. We have seen at least 150 different horses and a about 15 foals.














After spending six weeks home in the Netherlands, we fly back to Calgary early August.

This awaits you ....

Augustus 2014 - Canada and Alaska

August 2, 2014, Calgary - Canada
After six weeks Netherlands we fly from Amsterdam to Calgary and pick up the camper out of storage. In three days, we drive to our first destination: Hyder Alaska. Here we hope to see fishing wolves again from a viewing platform, but in the nine days we were there, we only see a wolf twice. The black - and grizzly bears are also spare, we only see three grizzlies and a handful of black bears.          


                                             A large Grizzly Bear fishing in Fish Creek

The first wolf steals a Chum Salmon from a Grizzly Bear!


And where can you see a grizzly bear that goes berserk?







Friends of Fish Creek that we have met since 2000 and are very dear to us:

          Bob & SueAnn                              Pete                               Flint & Carl                     Jessica, Sue & Shalane
 Regina, Rory & Linda (and Toby)                 Frances                                Harry                                Haichong &n Jorn

               Sandra                              Marcel & Carola                         Ron                   Kathy                   Keith the Bearman


                              Kingfisher                                                            Waxwing


Dutch friends Marcel and Carola arrive with their camper in Hyder. Relaxing overlooking the Salmon River.



August 14 to August 18, Cassiar Highway - Alaska Highway and Richardson Hwy
Along with Carola and Marcel we drive in four days to Valdez, Alaska.








18 to 19 August 2014 Valdez - Alaska
In Valdez, we expect to see black bears feast on Pink salmon. The banks of the river are full of dead fish, at the mouth of the river you can walk over the spawning fish ... but no bears. Everywhere are signs how to behave around bears, but despite the seafood buffet, we see no paw prints, bear poop or half-eaten fish. Very strange.



Yet we entertain ourselves with the beautiful views, osprey, otters and seals that do enjoy the salmon.




Dinner with a view, oops, we are blocking the bike path!




We are shooting the otters and seals when I suddenly hear asked in Dutch: "Are you Dutch Duo?". The Dutch Mike and Tineke turn out to fans for years of our website. Twice a year they take a 3 months road-trip and consistently they rent an American sports car. This time it is a Mustang. Nice to finally meet them ( We continue our trip to Cooper Landing, Alaska.


Another nice free camp spot (PJ remembered this one from a trip in 2000!) With views at Mt. Drum.



20 - 23 August 2014 Cooper Landing / Russian River - Alaska
Russian River, where grizzly bears fish for the bright red Sockey salmon, has been our list of places to visit in Alaska for a number of years. In 2011, we blew the engine in Denali National Park and that was the end of that trip. In 2012, we did not go to Alaska. In 2013 we left Hyder so late in the season (because fishing wolves) that we did not want to drive the 1700 miles north to the Great Alaska. So Russian River it was for this trip.

Just before we arrived at the Russian River, we heard this story. Last year the government has liberalized the hunting regulations for grizzlies in Alaska. The hunters could now also shoot the habituated Grizzly Bears around the Russian River Refuge, including breeding sows. Well, that’s an easy target! We heard a number of 98 grizzlies were shot on the Kenai Peninsula alone.

So we did not expect much when we got to Russian River. Fortunately our bear magnet worked also this time.


So we did not expect much when we got to Russian River. Fortunately our bear magnet worked also this time. We were surprised by the easy going walkway down river for a couple of miles, but we did not see any bears, only fisherman. We did see a lot of bright red Sockeye salmon. This picture was taken underwater by Marcel with his GoPro camera.


We decide to take a walk upstream to the Russian waterfall. Not via the usual route through the forest, but a non-maintained path along the river. Ferns are very high and we see a lot of bear paths and bear poop, but no bears.


The walk seems to take forever and is very strenuous. We even have to clamber occasionally. After two hours we finally arrive at the waterfall. Again lots of salmon, but no bears.


After a long break at the falls we walk through the regular path through the woods back to the campground. This also takes another hour. At the campground we eat a quick evening meal of Dutch pancakes.

At 8 pm we walk back to the river and we see our first grizzly bears: a sow with twins. This old mother bear has a radio collar and that has probably saved her live for not shot by hunters.


Suddenly grizzly triplets appear! They scare the mom with the twins upstream river. These bears appear to be two or even three years old. The sow is very protective and does not like it that her children come so close to people. And even if they are on the other bank across the river, they are still very close.



The next morning we walked back to the river and the triplets are back again.


And then this beautiful sow grizzly appears with her young. Nine grizzly bears in two days!
I still do not know whether this is an oversized first year cub or a small two year old bear. The sow is hissing all the time (which they do when they are not at ease) and shows herself little, while her young is watching the salmon from the river bank.


We also see Mike and Tineke back and this will not be the last time.

Because Marcel and Carola’s vacation is almost over and they still want to go to Denali National Park, we leave the bears behind and drive 340 miles north on the Parks Highway #4.







Along the way we see this beautiful sunset over the Alaska Range Right with on the right Mount McKinley, the highest mountain in Alaska.

If you are not a professional photographer – like we are not – you do not get a permit to drive your own vehicle into Denali National Park. You can only visit the park by old school bus tour. We have tried that many times, but it is so frustrating to see an animal and you only get three minutes at the most to shoot it. By the time the animal looks up, or even better, starts walking towards the bus, the driver will unpersuadable starts the engine and drive off (if he/she was so nice to turn off the engine at all).

But we have found a way to enjoy the park anyway. The first 14 miles of the park are paved and free admissible and that is where we see these humongous bull Moose. In the years we have also seen Wolf, Caribou, Lynx and Grizzly Bears in that first stretch (we heard that half an hour before we arrived in the park a Grizzly walked the road), but this year we only saw lots and lots of Moose and two Bull Caribou. Funny is that this time we have been offered twice a free ticket on the bus (by other photographers), but denied that because we really like that first stretch.

By experience we have found out that due to the hunting season, you will only find bull Moose in the safety of the National Parks. In that whole stretch from Watson Lake to Denali (2300 miles) we only saw one cow Moose. The bulls must know somehow that Denali is a safe place to rut.

When we arrive, the tundra begins to color in fall colors, but we are struggling to find the moose bulls. After two days we say goodbye to Marcel and Carol, they unfortunately have to fly back to the Netherlands. We thought it was a fun time with them.

Marcel and Carola have left and it is if somebody opened ‘the gates’. One after the other bull crosses the road and we even see three males sparring with each other. Every day the tundra turns a bit more.





If you are not familiar with shedding velvet skin this must look very weird. Every year around January Moose drop their antlers. In summer the antlers start growing again and the vascular velvet skin around it, helps the antlers to grow very quick. An inch per day until in August / September they have grown to these enormous proportions of 50 inches or more. World record (in Alaska of course) is 6 feet. The older the moose, the faster they grow. When it is time for the rut the Moose starts rubbing the velvet skin off, which can be a bloody sight. The Moose keeps thrashing through bushes until the antlers are nice and shiny and then he is ready for the boys fight and impressing the girls.



Denali National Park is an ideal 'workplace' for us. Because we can only drive 14 miles into the park, we can spent every night for free outside the park. In the morning we do a lot of back and forth driving and around noon we drive to the mercantile/laundry/dump station in the park where we can pick up wireless Internet. Here we read our emails, post photos on Facebook, can even watch Internet television, have a shower or do our laundry. After a few hours relaxing we drive back into the park again, and photograph the wildlife without a lot of mileage, as in Yellowstone.

At the laundry I hear talking Dutch. "Hey, Dutchies," I say out loud. I start chatting to this older couple and after I have told them about our lives, the man says, "Oh, but now I know who you are, I follow your journal."
Then I understand again why I am updating my website: for those people who I do not know, whom I may never meet, but still like to read and get information from my stories.

Pretty cold!


Mike and Tineke have arrived and we also meet a few other photographers.



We are very pleased with the beautiful mature caribou bull we find. A photographer calls it a dandy.


September 2014 - Alaska – Canada

We decide to go back to Russian River one more time. It is September 1st, and we know that the hunting season for the bears has begun. But we still hope for a few good moments with the grizzly bears. We only see the triplet bears this time.

The next day we often hear shots. Every time my heart cringes. We walk back to the entrance to book another night at the campground.
"Are the hunters shooting bears?" I ask the guy at the booth.
"I hope not!" He says from the bottom of his heart.
I give him a blank look. "But didn’t the hunting season for the bears opened yesterday?"
"No, the US government has closed grizzly hunting season for the Kenai Peninsula. Somebody in Washington D.C. woke up and did the math: after killing 20% of the grizzly population in last fall hunting season, in five years there will be no bears left in the Kenai Peninsula”.

“What a great news”, I exclaim. I don’t know about the rest of Alaska, because the local government of Alaska could not care less.

September 5, 2014, Fairbanks – Alaska
We continue north to the city of Fairbanks. For weeks we have kept a close eye on the Northern Lights forecast. Tonight Auroras are predicted, but Fairbanks and its surroundings are cloudy.

When I say Haul road, Atagun Pass, Carlile truckers, Beaver slide, Roller Coaster, Coldfoot and Deadhorse does your heart beat faster?

No? Then you are not a fan of the television series' Iceroad Truckers!


Spontaneously we decide to drive the Dalton Highway, because it is so far north, the rest of the week prediction is sunny and cloudless, which we need for Northern Lights.
According to the Milepost the Dalton Highway #11 is unique in its scenic beauty, wildlife and recreational opportunities, but it is also one Alaska’s most remote and challenging roads, is 414 miles long and ends in Prudhoe Bay. It was built as a Haul road during the construction of the trans-Alaska pipeline, which began in April 1974 and was completed 5 months later.
Part of the road is paved, but most of it is gravel with 10 to 12% grades. We drove this road in 2008, but half of August. Wonder if it really different in this time of the season.


The most challenging part was where the road was under construction. They had watered the road, so the grater machine could do its work. PJ had to put the wheels in 4x4 otherwise we would drive like a crab.


The Haul road and the Alaska pipeline, that goes from Prudhoe Bay all the way to Valdez. The Haul Road and the Alaska pipeline, which goes all the way from Prudhoe Bay to Valdez. The zigzag design allows the pipeline to flex and accommodate temperature changes.

                                                                                    Endless vistas

We camp at Milepost 50 next to a beautiful lake, facing north.
Just after dark I see two bright spotlights shining in the sky in the west, where the sun has just set. It looks like spotlights. A pipeline pumping stations is a few miles to the west, but why would they put a spotlight in the sky? It turns out to be northern lights! But it's still too light to take good pictures. Later in the evening it gets a little better.

                                                                    Nice sunset   


At 2 am clouds float in and the Aurora's are just starting to get better. This evening will probably go into the archives as' Quiet Northern Lights’. But when you are so far north, even on a quiet night you can see Northern Lights. I wonder who has seen this too, maybe a truck driver or a hunter. I feel privileged that I saw this private show in the sky.

                       Autumn colors on the tundra                                                Passing the Arctic Circle at 66° north


The Alaska Pipeline is one of the world's largest pipe and is 800 miles long.

Diesel price in Anchorage

Ouch, this really hurts. In 2008, the diesel price in Coldfoot, halfway the Dalton Highway, was a dollar more expensive than in Fairbanks, but come on ... $9.87 per gallon is really crazy.

And you stand with your back against the wall, because there are no other options to refuel.




Beginning of the long, steep (12%) road north towards Atagun Pass. In February 1974 two trucks are negotiating the narrow, steep ice road. Compared to that we are driving a highway.


At the top of the Atagun Pass we are stopped by a road assistant.
"You wait here," she says, "there is a very heavy load coming, and we will need the whole road .... oh, and you've just missed a herd of 60 caribou, which crossed the road down in the valley".

The heavy load truck is pushed by another, which are not connected to each other! That can only be Carlile's Iceroad truckers!

           Atagun Pass to the north             In the red circle you might see two caribou           Many caribou hoof prints

That is the meager remainder of the herd that we have missed by half an hour. That would have been a neat sight in this stunning scenery. And how smart are these caribou’s that they have crossed where the hunters did not expect them at all!

                 Claudia on the white tundra

The area where we had seen the caribou in 2008 is now under construction and we have to follow a pilot car for 15 miles. We decide to make Milepost 300 our turning around point. Prudhoe Bay is another 115 miles and with these abnormal diesel prices we do not want to fill up again.


                                       The landscape is of incredible beauty


At night we see some weak Northern Light, a bit disappointing. We stay awake for a couple of hours, with some driving, but this is it. The temperature drops to 21F.

It is as if we speeded through the seasons in three days. We started with a summer temperature of 77F in Fairbanks. Then we arrived in the autumn with yellow leaves and rusty-colored tundra. The snow on the Atagun and the whole tundra covered with a winter blanket. And then through all the seasons back to the summer. Very special.




September 10, 2014, Fairbanks – Alaska
For the 12th of September, in two days, a large Northern Storm is expected in the universe. Yes, Northern Light can be predicted like the weather (and, like the weather forecast, is not always accurate). We use the website

Northern Lights, Aurora, Aurora Borealis or a solar storm is caused by eruptions on the sun, called solar flares. During a large explosion on the sun electrically charged particles are released, which are blown towards the earth. Within 1 to 3 days, the particles reach the earth. Radiation is slowed down and deflected by the magnetic field of the earth. Besides that the particles are deflected they are also accelerated at the north and south poles. Through this acceleration they penetrate the atmosphere with increased speed at about 60 miles above the Earth's surface. This creates northern or southern lights. Around the Arctic Circle, it offers a large, colorful spectacle of graceful flowing curtains, gorgeous lingering arches and enchanting folded ribbons, which are usually green, but sometimes pink, purple and yellow.

Because meteorologists closely monitor the sun, they can see the sunspots emerge at the sun. As the solar flares burst occurs the spots should be directed towards Earth. At the time of the eruption it takes an average of 1 to 3 days before the northern storm reaches Earth. This allows the scientists to fairly accurately predict the Aurora Borealis, like a tornado, code red storm or volcanic eruption can be predicted. The big difference is that Northern Lights is harmless, except that a big storm can disrupt electronic equipment.

But before that happens, the scientists also expect smaller storms the days before. We are camping at the parking lot of Lowe’s hardware store at the outskirts of Fairbanks and pick up Wireless Internet and watch some Internet television. Often we check the website where per quarter, an hour ahead the Northern Lights are predicted. At 11.30 PM we read that in about twenty minutes Northern Lights are expected. That gives us enough time to drive out of the city to a large parking lot along the Parks Highway overlooking the North. No sooner said than done.

We are just in time to see a beautiful green storm raging through the air. It is a balmy evening and we walk around with short sleeves. After midnight my father turns 80 years old and I do a little Aurora dance for him. It is a short (18 minutes) but intense storm.




September 12, 2014, Chena Hot Springs – Alaska
For tonight Auroras are expected again. We decide to drive the Chena Hot Springs Road this time, an hour northeast of Fairbanks. We head out before dark so I can take notes where there is water facing the North, a lake or river, where hills obstruct our view. We find a good place to park the camper and I scout around with the camera to find the right angles. We always like to put the camper in the image, but also the reflection of the Northern Lights in the water is important. It's still a bit cloudy, but that should blow over tonight.


This is straight to the north, with the camper and reflection


We have a pond on two sides of the camper, so this time we are fully prepared. I cook dinner and we watch a DVD. At about 10 it begins to get dark and we regularly go out (because we have no Wireless Internet where we can rely on). At midnight, the full moon rises in the East and right through it we see northern lights! But also in the North we can now see Auroras, so I take my reflection photo, unfortunately without the camper.


Meanwhile, it not just the two of us anymore. A man in a camper has joined us and also a small group of Oriental people are out. We are interfering each other a bit. PJ moves the camper, because we understand that others do not want to have our camper in their image. We have not often experienced that we have to ‘share’ the Northern Lights with other people. The Oriental people think it is important to get yourself in the photo (I think that has to do with their culture) and regularly set off a flash.


We are well prepared and decide to photograph the northern lights in a different place without interfering elements from outside.
As we drive to another lake, we to see the Northern Lights quietly continue. I always find that fascinating and can never resist while driving to take a picture (which of course invariably fails). We arrive at the other pond and have to stand on the camper to see the reflection of the Aurora. The hill in autumn hues also reflects nicely and we are quite satisfied.

September 12, 2014, Fairbanks – Alaska
We are in bed at 5 am and sleep till 10. Tonight should be the real bang, but it is cloudy all around us! Staying in Fairbanks is not an option. South towards Anchorage? Back north on the Dalton Highway? East to Tok? We check the weather on various websites and decide to drive to the East. The foliage along the Alaska Highway is beautiful yellow.


In the town of Tok we check the websites. The Northern Lights are already active and it's not even dark. In the hamlet Eagle, it should be clear tonight. But then we first must drive 170 miles of dirt road. Let’s go for it!. Along the road we see camps of hunters with their four wheelers everywhere. The hunting season is open for moose and caribou. In the hamlet Chicken (still 100 miles from Eagle) it is cloudy and rainy. We would like to check the Internet again, but it is not for free. We pay, but the Internet is so slow that we cannot access the websites. In retrospect, due to the enormous interest all Northern Lights websites are down! We start to drive towards Eagle, but give up when we can’t see stars and it starts to drizzle. We feel cheated.


                                                       Chicken, Alaska

September 13, 2014, Chicken – Alaska
Back in Tok, we cannot resist to check the Space Weather website. The Northern Light Storm is described as the most intense storm of this year. When photos of this storm start to trickle in, we realize that Alaska was not the best place to see this. Europe and the East of Canada and the United States were in the midst. By the time it was dark enough in Alaska, the storm had already subsided to a large extent. This is a little consolation.

We cross the border Alaska - Canada and spent the night at Kluane Lake. After such a big storm, you often have 'aftershocks' (like with earth quakes) and this large lake is a great place to see the Northern Lights. When we arrive it is still overcast, but when it got dark, it cleared up. I set the alarm clock every half hour and see a beautiful starry sky, but unfortunately no northern lights.


14 to 16 September 2014 Haines – Alaska
When we wake up it is bright and sunny. The weather in Haines, Alaska is reasonable so we decide to go for fishing grizzly bears and eagles. We often have been been to the Chilkoot River and think this is one of the most outstanding places to photograph bears. The river emerges from a glacier and is turquoise blue and scattered with large boulders overgrown with green and orange algae. Across the river are tall trees with hanging moss, the shore is covered with large ferns and you can stand at the waterfront at eye level with the bears, all ingredients to shoot a perfect picture. You only need bears. The disadvantage is that the Chilkoot River is located in a rainforest and sunny weather is rare.

Confusing that we are coming from Alaska, are now in Canada and going to Alaska again and thus have to cross a border again.


The customs officer interrogates us if we have animals in our products; skin, feathers, bones ...
I confess right away that I have a feather, but that I do not know from which bird. I know that the feathers of eagles are protected, even if you see them lying on the ground. I think this one is from an osprey. Someone of Fish & Game comes along and she gives us a comprehensive speech. Then she wants to see the plume and it turns out that for many years we have been driving around with the feather of a pheasant and that's legal. What a disappointment it is not osprey feather.

At the end of the afternoon we arrive in the town of Haines and stay there overnight. The next morning we drive to the Chilkoot River but it is fogged in. After fifteen minutes we see a young grizzly bear with striking white ears. Later it turns out that this bear fell into a bucket of latex paint and still bears traces of it! We have one and a half hours of fun with this bear. The next bear comes out two hours later, a large adult sow grizzly. Meanwhile, we run into Miriam and Frank. We have been Facebook friends with this Dutch couple, and we have many mutual friends and follow each other's lives, but we have never been introduced.
It turns out to be a charming couple and we hang out for a day.




The next morning it is foggy and rainy, so we drive to the village and get our ‘Internet infusion’. Only in the course of the afternoon, the mist is lifting and we can shoot eagles and grizzly bears at the Chilkoot River.



                                       Sunset with reflection in the puddles!

The third morning is the best: in beautifully filtered sunlight we see several bears and eagles.








In the evening again Northern Lights is expected, so we drive back to Kluane Lake. We know exactly where we want to be, but just before we arrive at that spot, we see two young grizzly bears crossing the road! They are 3 to 4 year old siblings. As nature dictates they have been chased off by their mother in their third year and often hang out another year (or two) together. In human years  they are adolescents and are often very enterprising and mischievous. Not really the safest circumstance to be out in the dark at night. I still set the kitchen timer every half hour and are busy all night with waking up and falling asleep. At 4 AM I photograph very faint Northern Lights. It's so dim, that I do not bother to wake up PJ.


18 to 20 September 2014 Alaska Highway to Dawson Creek
We are taking the Alaska Highway to Dawson Creek. From now on we want to throw ourselves completely at the Northern Lights. Along the way, we have lots of rain and we see plenty wood bison and two black bears.


When the weather starts to recover, we have hope again for Northern Lights. We are looking for a good place to spent the night with a grand view at the Northern skies. But we are also in vast bear country. At every lake or picnic spot the Milepost guide warns for bears. "Do not feed the wildlife" or "Bears frequent this area." We get the jitters.
Eventually PJ notice a sign ‘Muskwa boat launch’ so that means water! We drive through a dark forest and cannot figure out where that water is supposed to be. After fifteen minutes dirt road, the road suddenly opens up and we see fifty parked cars and boat trailers! This is the last thing we had expected. Where are all these people? Ate they all with a boat on the river? It is already dark. PJ parks the camper on a right spot overlooking the north. After dinner and a DVD PJ goes to bed. I am trying a new technique. I lie with my clothes on the sleeping couch. Because of this I am obviously ready quicker to photograph the northern lights, and I not so sound asleep, so that seems less tiring to wake up every half hour. I see two people who walk along the river with a huge spotlight scouring the water and the opposite side. Weird.
At 1 am I see a green bow on the horizon. This is the beginning of the Northern Lights. I awake PJ, who needs a little more time. I am shooting one picture after the other and after half an hour I realize that there is still a filter on the lens. Beginners mistake, that ruins the pictures.



The Northern Lights continue till 4 am. Not always fierce, but we do not complain.

When we drive out of the forest towards the Alaska Highway, we see a huge black bear. And later on two dead black bears.
Because we have slept in, we do not drive many miles that day and spent the night in Fort St. John. It is rainy, so we do not check the nightly sky.

For the next day we have arranged to go visit acquaintances in Peace River. We know Cindy and Stan from the RV park La Peñita in Mexico. Last year we were pretty ‘close’ to them (155 mile) and we were invited to a Thanksgiving dinner. We then declined that, because we had been chasing Auroras for 2200 miles and want to go south. But now we are back in the 'neighborhood' (146 ml) and it would be fun to hang out with them briefly. We expect northern lights tonight, so we scout along the way for alluring foregrounds. Some old grain silos and a parked freight train with the text Canada on the side are getting our approval. It is a surprising hot day of 82°F.

We spend the night in the parking lot of the Walmart store in Peace River. We watch some Internet television as PJ looks outside at 11am and he sees a green haze above the brightly lit supermarket building. "I think we have northern lights!"

Quickly we drive to the grain silos and photograph the northern lights at the sites that we have picked out earlier. After many photos the same foreground gets a bit boring.


We drive quickly to a place where we can pick up wireless internet to see if the expected northern lights still persists. Yes, so with the help the navigation system we drive to a small lake. But we cannot get there without walking through a dark forest. So we skip that (chickens). We drive around, but the  expected Northern Lights does not show itself anymore. Therefore again we are in bed late.

22 September, 2014, Peace River – Canada
Having slept in till noon, we have a first stop at the Dodge garage before we go to visit Cindy and Stan. But that takes longer than expected. Not just an oil change, but more high maintenance. So we arrive just before dinner at our friends. Even today, it was a very hot, sunny day.

Cindy and Stan are surprised that we have captured the Northern Lights last night in their ‘backyard’. Many people do not know that if you live this far north the Auroras can be seen very often. Often to the naked eye it is not very spectacular, but the camera picks up a lot more. And you also have to look outside at the right time, because sometimes it is over in a few minutes.

23 September 2014, Peace River – Canada
For reasons researchers don't fully understand, auroras love equinoxes. At this time of year even a gentle gust of solar wind can spark a beautiful display. So today we want to drive to Slave Lake. This is just 155 miles east of Peace River, so we are not in a hurry. Stan is visiting the dentist, so we socialize with Cindy and keep their disabled daughter Vicky company.


PJ keeps checking the weather forecast and the northern lights and then comes inside with the message: "It is suddenly cloudy in Slave Lake, we have to go to the North! At least to High Level and perhaps all the way to Greater Slave Lake". Wow, that is quite a change, we still have to drive at least 250 miles and perhaps even 400 miles!

So we have to get started. It is cloudy in Peace River and it takes a long time before we are a bit out of the clouds. At 5 pm we are in the town of High Level. We decide to go further north. We drive for a while on the Mackenzie Highway and there is virtually no way to stop along the way, let alone spending the night. And of course we also search for a nice foreground for our nighttime photos. We drive into the Northwest Territories.


photo Hal

Eventually we find a reasonable place. We eat dinner and when I am boiling a kettle of water to do the dishes, I take a look outside. The sun has just set and it is not completely dark. "It has begun!" I exclaim.

It's only a quarter past nine, so this promising. A green moving halo is going from the West to the East. In the West it is not even dark yet and we also have some annoying clouds hanging low. We take a couple of snapshots. It is still balmy from a hot day (82F) and we are wearing short sleeves, shorts and flip-flops. We decide to drive to a pond that we had found earlier. A lynx crosses the road!

Now the sky is really full of greens, most in the East and West, some in the North and even in the South. We have not seen that before. A beaver whacks his tail on the water in the pond and another one chews down a tree and starts dragging it around. Well, we hope that is what we are hearing from across the pond. Close by an animal is scurrying through the dead leaves, something small, maybe a porcupine. But after just seeing a lynx, every sound makes us jumpy.




It starts to get a little chillier and sweatshirts and long pants are coming out. We have time to fool around, taking pictures with ourselves in the foreground and through the window of the camper.




After one an half hour of shooting we want a change of scenery. We have not checked out this area and are hoping for some good spots. While driving we can see the Aurora’s roaring on both sites of the road.
"Ooooh, on my side it's really nice dude! You should try to stop!" I exclaim.
"Well, then you should see my side, that's even better," PJ boasts.
Along the way we stop for shots, but cannot find a real good place to shoot.
I keep the camera on the tripod collapsed between my legs and cannot resist it to occasionally take a picture while driving. Of course these pictures are terrible, but it is so great to see the northern lights through the windows flashing by.


I cannot resist pushing the botton of the camera while driving
PJ stops at a dead end road and I take a couple of pictures, but I am not satisfied about the foreground. So further north.

We stop at a closed campground where we hava a bit more space and can see the Northern Lights above the road, making these slow moving curtains. With the naked eye not only the greens, but also the purples can be seen.Wow, just stunning. It is now midnight and the temperature has dropped to just above freezing. Down jackets, hats and mittens are now necessary. We place the camera on a tripod and take picture after picture.




Trucks come and go, what a busy road!


We continue north. On the navigation system we can see that we drive along a river and a some water for reflection would be nice. We see a road and turn right. The dirt road ends at the river, but it turns out to be a driveway to a house! It is 1 am and the lights in the house are turned on. PJ makes a quick u-turn and we sneak back to the main road. This is not a success. Further north.

We are now coming close to the town of Hay River, which means we have driven 400 miles today. This town is located on the south side of the Greater Slave Lake, so I would like to go there. We find a route to the water, but when we arrive at the lake the wind is very strong and it is so dark and a bit foggy that I have trouble finding the horizon and keep it straight. Also, it is such a huge lake that it does not reflect the aurora. PJ stays warm in the car.


The Auroras are still going strong. We end up in the middle of town Hay River at a boat ramp. Four enormous spot lights are illuminating the whole area. Not the best circumstances, but who I am to complain. It is now 2PM and the Northern Lights just popped!! East, West, North, South and above us. Where to point your camera?



For ninety minutes I just blast away while PJ gradually recedes into the camper. He has been awake for 18 hours, has driven 400 miles and is pooped. I'm running on pure adrenaline and therefore are very disappointed when PJ proposed to find a place for the night.
"What? Already? But look at the sky, you can’t walk away from that!”

We do not want to take the chances to sleep in town and been sent away, because we know that we will be sleeping till noon. So PJ drives 15 miles out of town to the first turnout where we can spent the night. The Auroras are still going. PJ goes to bed and I take a quick look at the 300 pictures we have taken. At 5 AM I look out of the window and they are still there.



Oh, what a night!!!

24 September 2014 - Hay River - Canada

Indeed, we sleep until noon and then drive to the library of Hay River. We cannot pick up Wireless Internet anywhere in the town, so we bring a laptop into the library.
The librarian asks; "How are you today?"

PJ replies that he is in good mood, because the northern lights were so fantastic last night.
"Yes, it was beautiful, right?" replies the lady. I always like when the locals are impressed too.

We are very curious about the graphics of last night’s northern lights. This will show every day on the website. When we study the graph, we see that the highlight was between 9 and 10 pm. The rest of the night was moderate. Well, not for us! This again proves that if you go further north no strong storm is needed to still be able to see a wonderful show.

Today it is cloudy, so for tonight we should not expect anything. In the evening, it even starts raining.

25 September 2014 - Hay River - Canada
Today we scout locations. We find alluring places (without annoying spotlights) in the Indian village across the river from Hay River town. Northern Lights are predicted again for tonight and it should also be clear. But at 4 pm the clouds are drifting in and when it is dark at 10, there is no star visible. We decide to drive eastward drive towards Wood Buffalo National Park, one of the world's largest parks. This park is home to 5,000 wood bison but also several packs of very fearless wolves that attack adult bison live here. That is not something we look forward to when we are shooting auroras in the dark.


OOPS, have not translated this part, but you can look at the images....
Maar meer wegen zijn er niet, dus we hebben geen keus. Het is inderdaad minder bewolkt in het oosten, maar we zitten weer op onbekend terrein. PJ ziet een meer opdoemen op het navigatiesysteem en er staat zelfs een bewegwijzering. 'Polar Lake'. Nou, de naam klinkt goed. We rijden een paar minuten naar de dagrecreatie camping in the middle of nowhere. Als eerste zien we een grote afval container met een gloednieuw hoog hek eromheen en ingewikkelde sloten. Dat kan maar één ding betekenen. En jawel, als de de dagcamping oprijden zien we de borden: 'Pas op voor beren'.
PJ parkeert de camper vlak bij het meer dat recht op het noorden ligt. Boven het meer hangt een mysterieuze mist. We hebben enige aarzeling om uit te stappen in het pikkedonker. Maar als we de moed bijeen geschraapt hebben en naar buiten gaan, zien we dat de lucht ondertussen totaal bewolkt is. Geen ster te zien. Het heeft dus geen zin om hier rond te blijven hangen.
Verder naar het oosten en dus weer ietsje dichter bij het Wood Bison NP en de bloeddorstige wolven.
Terwijl we rijden, zien we het noorderlicht door de wolken piepen! We vinden een plekje langs de weg om te stoppen en schieten een paar plaatjes. Hier balen we toch wel van. We hadden ons vandaag zo goed voorbereid en zulke mooie plekjes gevonden om het noorderlicht te fotograferen en dan zitten we weer op onbekend terrein naar groene wolken te staren.

We besluiten het om te geven. We hebben ongemerkt toch weer 250 km gereden! Voor niets.

26 - 28 september 2014 - Hay River - Canada
We rijden vandaag terug over de Mackenzie Highway naar Peace River. De weersvoorspelling rond Hay River is te slecht om er nog langer te blijven rondhangen.
De volgende morgen drinken we nog een kopje koffie bij Cindy en Stan en rijden dan naar Slave Lake. Helaas is het ook daar bewolkt. De volgende dag verder oost naar Cold Lake. Hier is een Mediterrane aandoende boulevard langs het meer met grappige lantaarns, een haven met bootjes, een totempaal, kortom een prachtige locatie om het Noorderlicht te fotograferen. Maar helaas, ondanks een heldere nacht, zien we geen Aurora's.

29 september 2014 - Cold Lake - Canada
Nog maar een poging. 's Avonds laat zie ik op de website dat er noorderlicht is, maar waar wij staan voor de nacht is het bewolkt.
"Maar misschien is het helder boven het meer", doe ik een poging.
PJ gaat overstag en we rijden naar het Cold Lake. Helaas is er ook boven het grote meer bewolking. Een van de bewoners van de grote huizen langs het meer, vindt ons verdacht en belt de politie. Die komt ook onmiddellijk poolshoogte nemen. Tijd om een plekje voor de nacht te vinden.

30 september 2014 - Gibbons - Canada
We moeten nodig een nachtje op stroom staan en rijden zuid naar een camping. Volgens een campinggids moet de camping C$35 zijn, maar als we ons inschrijven moeten we C$43,- (€30,50) betalen (wintertarief?). En de douches zijn niet eens gratis! En om 7 uur 's avonds kapt het internet ermee! Wat een afpersers!!
Ik ga weer voor de 'op de bank slapen routine', terwijl PJ in bed kruipt. Vanaf 11 uur gaat elk half uur de wekker. Om half 3 zie ik een bleekgroene halo. Ik zet snel de camera op en schiet een paar foto's. Het is niet echt spectaculair om PJ ervoor wakker te maken. Na een half uur kruip ik weer terug op de bank. Om 4 uur geef ik het op, kleed mij uit en ga naar bed.


"Clau, volgens mij zie ik pillars!", maakt PJ mij om half 5 wakker.
Ik kijk ook uit het dakluik en ben meteen klaarwakker. We gaan het bed uit, kleden ons aan en fotograferen het Noorderlicht. Op de foto's is het heel bleekgroen, voor het oog is het wit, maar we zien voor het eerst pulserende Aurora's. Het is alsof je naar de hartslag van een enorm beest kijkt.
Wat apart! Op foto's is het moeilijk vast te leggen hoe de pilaren omhoog schieten.


Na een kwartier begint de camping langzaam wakker te worden. Hier kamperen namelijk seizoensarbeiders die overwinteren op de camping. De lichten in de omliggende caravans floepen aan, automotoren worden warmgedraaid en de eerste arbeider vertrekt naar zijn werk. En wij staan naast onze camper het noorderlicht te fotograferen. Wat een vreemde gewaarwording.

Oktober 2014 - Canada en USA

1 - 3 oktober 2014 - Gibbons - Canada
We willen nog even blijven proberen het Noorderlicht te fotograferen. We gaan weer locaties scouten en dit keer is ons doel om een Oekraïense Orthodoxe kerk en oude graven op de voorgrond te zetten. Het stikt hier van deze prachtige kerken en we noteren alle plekjes op de kaart.

We zijn er weer helemaal klaar voor. Het dorpje Smoky Lake waar we willen overnachten is te klein om op het dorpsplein te gaan staan, maar we vinden een camping die de optie geeft om zonder hook-up (water, stroom & dump) te parkeren en dat kost maar €7,80 en is inclusief een gloeiend hete douche.
Het is ondertussen behoorlijk afgekoeld buiten. PJ kruipt onder een dubbel donzen dekbed en ik ga met mijn kleren aan op de bank onder twee synthetische dekens liggen. Elk half uur gaat de wekker en kijk ik uit het grote raam. Een prachtige sterrenhemel, het laatste kwartier van de maan gaat onder, de Melkweg is te zien, maar geen Noorderlicht. Nadat de wekker 15 keer is afgegaan, stort ik in, vergeet de wekker aan te zetten en word om 7 uur klappertandend wakker.

De temperatuur buiten én binnen is gezakt naar -7˚C. Ik kleed mij uit en stap koud tot op het bot in bed.
"Neem jij nog even een deken mee, Clau, ik heb het zo koud", mompelt PJ.
Da's toch erg!

4 oktober 2014, Sundre - Canada
We geven het nu definitief op met het Noorderlicht. In Hyder heb ik een fotograaf uit Calgary ontmoet die regelmatig de wilde paarden van de Canadese Rocky Mountains fotografeert. Ik heb hem toen gevraagd naar de precieze locatie en daar gaan we nu naar toe. In het plaatsje Sundre wip ik even langs het visitor center en ik word uitstekend geholpen door een bejaarde man. Hij geeft mij een gedetailleerde kaart van de omgeving en legt uit waar wij de paarden kunnen verwachten.
We gaan op weg en zijn een beetje teleurgesteld over de omgeving: het is namelijk voornamelijk bos en dan zijn de paarden moeilijk te vinden. De enige ervaring die wij tot nu toe hebben met wilde paarden is in een woestijnlandschap, waar je kilometers ver kunt kijken.
Uiteindelijk vinden we toch een groep van 4 paarden. We vinden het moeilijk om hen mooi op de plaat te zetten: als ze niet verscholen staan achter een boom, werpt een andere boom wel een schaduw over hun lichamen.



5 -7 oktober 2014 - grens USA
Ons rondje Calgary - Alaska - Calgary is compleet. We hebben in totaal 18.000 kilometer gereden!

Vandaag gaan we de grens over met Canada - USA in de staat Montana. De douanebeambte vraagt of we fruit en/of groenten bij ons hebben.
"Ja, banaan, appel, sla, komkommer, coleslaw en tomaatjes", antwoord ik.
"Weet je dat je geen tomaten in mag voeren?"
Nee, blijkbaar niet.
"Ik stel voor om het bewijs vanavond op te eten", zegt de douanebeambte met een enorme glimlach.
Dit is een van de leukste grensovergangen die we gedaan hebben.


In Helena overnachten op een gratis camping bij een meer. Dit zouden we eigenlijk veel vaker moeten doen, maar die infuus aan het Internet is echt verslavend. Ik blijf ik nog een nachtje op. Niet voor het Noorderlicht, maar voor de volledige maansverduistering.


8 - 9 oktober 2014, Helena - USA
De afgelopen maand hebben fotografenvrienden van ons foto's geplaatst op Facebook van hun bezoek aan Yellowstone en Grand Teton National Park. Ik moet bekennen dat ik niet erg onder de indruk ben en we hebben eigenlijk geen zin om naar de beroemde parken te gaan. De grizzlyberen zijn niet te vinden en de elanden vallen in het niets bij die we in Alaska gezien hebben. De herfstkleuren zijn over hun piek heen, dus waarom zouden wij nog gaan?
Onze vrienden Dave en Jenny zouden rond 4 oktober naar Yellowstone gaan, dus we wagen er SMS-je aan of ze daadwerkelijk gegaan zijn en of we ze ergens kunnen ontmoeten. PJ zet er bij dat wij eigenlijk liever de wilde paarden van Cody willen gaan fotograferen.
Jenny schrijft (onmiddellijk, dat is uniek) terug dat Yellowstone niets aan is en dat ook zij op weg zijn naar Cody. Wat een toeval! We spreken af elkaar vanavond te zien bij de Walmart supermarkt van Cody.

Het weerzien is weer hartelijk. Dave en Jenny hebben ook niet eerder de wilde paarden van Cody gedaan, dus dat maakt het weer spannend. De kudde heet McCullough Peak herd en je zou verwachten dat je deze paarden dus langs de McCullough Peak road zou kunnen vinden. Dave en Jenny parkeren hun nieuwe camper aan het begin van de onverharde weg en rijden voorop in hun rode Jeep. Wij volgen in vol ornaat met onze grote camper. De weg is wel goed, maar erg steil en we zien nergens stront, laat staan paarden.



Na een uur hebben we de hele loop gereden en alleen pronghorn herten gezien.
Jenny weet nog een weggetje. We nemen de Whistle Creek road, weer een onverharde weg en na de eerste bocht zien we meteen een grote kudde van zo'n 18 wilde paarden! Nadat ze ons een tijdje aangestaard hebben, verdwijnen ze over een heuvel.


We rijden verder en in de verte zien we weer een groep van een stuk of 12. Tegen de tijd dat we dichterbij zijn gekomen, zijn ze als het ware opgelost. We begrijpen er niets van. We rijden verder en komen nu in een echt woestijnlandschap. Prachtig! We eten lunch met uitzicht op de rode woestijn.


We kunnen hier geen paarden meer vinden en splitsen even op. Dave en Jenny rijden dezelfde weg terug (dat is voor ons te steil omhoog) en wij gaan over de geasfalteerde weg terug naar het beginpunt. Langs de snelweg zien we in de verte een hele grote groep paarden staan te grazen. Als we Dave en Jenny weer zien, vertellen we hen dat en we gaan samen weer op weg. Er loopt vanaf de snelweg wel een paadje naar de kudde paarden, maar het is niet meer dan een karrenspoor. We gaan het toch proberen, maar horen al snel het serviesgoed en bestek uit de kastjes kletteren.


Als we ook nog door een kreek moeten, geven we het op. Dave stelt voor dat we ons met z'n vieren in de tweepersoons Jeep persen en zo hobbelen we zo dicht mogelijk naar de kudde. Dan gaan we te voet verder. Het is een echt grote groep van 53 paarden.            

Het valt ons op dat er geen veulens zijn. Later horen we dat deze paarden succesvol in toom worden gehouden met een anticonceptie dat via darts wordt ingebracht.



De volgende dag gaan we weer op zoek. Langs de Whistle Creek Road zien we nu niets, maar ook dit keer hebben we meer geluk langs de snelweg. Een nieuwe kudde staat heel dicht bij de weg te grazen. We parkeren de voertuigen en fotograferen de wilde paarden terwijl ze hun gang gaan. Dit is niet de meest actieve periode van het jaar, maar we zien toch een hengst die een merrie bestijgt en een paar schijngevechten. In deze groep is slechts één veulen.






Dave en Jenny willen graag de Pryor Mountain Wild Horses in Bighorn Canyon National Recreation Area fotograferen wat in Montana ligt. Wij hebben hier nog nooit van gehoord en gaan graag mee. We komen rond 12 uur aan in het park. Entree is $5,- per voertuig en de campings zijn gratis. De weg is geasfalteerd, maar 15 kilometer lang en doodlopend. De meeste toeristen komen hier waarschijnlijk voor de prachtige natuur, een enorm meer en brede rivier waar je kunt vissen en varen met gemotoriseerde vaartuigen. Vanaf verschillende uitzichtpunten kijk je zo de canyon in en kun je motorbootjes zien scheuren over het water.



Maar wij zijn vooral geïnteresseerd in de wilde paarden. Een klein deel van de Pryor Mountain Wild Horse Range overlapt het recreatiegebeid en de paarden kunnen worden gespot vanaf de geasfalteerde weg.

De Pryor Mountain Wild Horses zijn speciaal omdat ze afstammen van de koloniale Spaanse paarden die door de Spaanse veroveraars naar Noord Amerika zijn gebracht. Ze hebben bijzondere kenmerken en markeringen die alleen zichtbaar zijn wanneer de paarden de primitieve kleuren dun (= grijs-goud of beige) en grullo (= bruingrijs of muisgrijs) hebben.
De markeringen zijn: een donkere streep bovenop de rug plus een bar op de schoft, die vanaf boven gezien een perfect kruis vormen. Op hun benen hebben ze 'zebra' of 'tijger' strepen en ze hebben zwart omrande oren die beige gekleurd zijn aan de binnenkant. En natuurlijk moeten ze de primitieve kleuring hebben. Dit maakt de Pryor wilde paarden uniek en belangrijk voor het behoud.




Wij gaan op zoek naar wilde paarden en vinden ze vrijwel meteen en heel dichtbij.


Ik ben wild enthousiast omdat het fotograferen van de wilde paarden geen moeite kost, de auto niet kapot gaat en de omgeving en achtergrond spectaculair is.






We overnachten op een van de gratis campings en genieten van de zonsondergang. We vinden het erg fijn om weer samen met onze vrienden te reizen, te fotograferen en na afloop gezellig te borrelen en te kletsen. We hebben ze gemist afgelopen zomer.



11 oktober 2014, Big Canyon NRA - USA
's Ochtends rijden we nog een keer het park in en vinden weer nieuwe wilde paarden. Naast de paarden zien we ook pronghorns, dikhoornschapen en fotograferen we het prachtige landschap.






Jenny heeft haar zinnen gezet om de paarden ook in de Mountain Range te fotograferen en we proberen een manier te vinden om dat gebied in te rijden. We rijden het National Recreation Area uit en rijden over een onverharde weg richting de Pryor bergen. Een lokale vrouw spreekt ons aan en wijst ons de weg.
"Met dat voertuig", wijst ze op de rode Jeep van Dave en Jenny, "lukt het wel, maar ik heb zo mijn twijfels over die camper.
Bij een grote parkeermogelijkheid haken Dave en Jenny hun Jeep van hun Mercedes camper af en we volgen hen hun Jeep de bergen in. De weg begint al meteen steil en wij moeten steken in de bocht om verder te komen.


Dave en Jenny stoppen en we overleggen of dit wel mogelijk is met onze 4x4 camper. In de verte komt een groep quad rijders naar beneden. Ze vertellen ons dat de wilde paarden hier nog minstens anderhalf uur rijen vandaan zijn en dat ze niet zeker weten of de weg met een Jeep wel te doen is! We besluiten om te draaien...nou ja, dat is niet echt mogelijk, dus PJ rijdt een groot gedeelte achteruit de berg weer af.




PJ ergert zich eraan dat ik weer foto's wil nemen op momenten dat ik hem eigenlijk achteruit moet gidsen

In Bridger gaan we uit eten en overnachten we op een restarea langs de doorgaande weg.


12 oktober 2014, Bridger Montana - USA
Gisteren hebben we overwogen om het gebied via een andere weg in te rijden, maar de hele nacht heeft het geregend en we zien er dus maar van af. We nemen afscheid van Dave en Jenny. Zij gaan terug naar Cody en wij rijden naar Bozeman en verder zuid naar Utah.

13 - 17 oktober 2014, Plain City Utah - USA
Een paar dagen verblijven we bij mijn nichtje Diana en haar partner Randy. We wachten op een creditcard die opgestuurd wordt vanuit Nederland, maar al best lang onderweg is. We twijfelen heel erg of we wel naar Mexico moeten gaan. Op 17 oktober krijgen we te horen dat het huurcontract voor ons huis in Maassluis niet meer verlengd wordt. We hebben gemerkt dat als we zelf niet in Nederland zijn, het lastiger is om de huizen weer te verhuren. En mijn Amerikaanse oom Bill vraagt wanneer wij de achterkant van onze truck komen ophalen! Die hebben wij bij hem opgeslagen omdat PJ zelf een flatbed heeft gebouwd. Bill gaat een extra schuur bouwen voor zijn eigen spullen en heeft vanzelfsprekend geen ruimte meer voor andermans troep. En dan krijgen we ook nog bericht van de Gemeente Spijkenisse dat we op het matje moeten komen, omdat er klachten uit de buurt zijn over onze huurders.


Het groeit ons allemaal een beetje boven het hoofd en we besluiten er nog even rustig over na te denken. Dus nog maar weer een rondje wilde paarden.

18 - 21 oktober 2014, Rock Springs/Sand Wash Basin - USA
Amerikanen hebben een soort haat/liefde verhouding met de wilde paarden. Veel mensen vinden dit laatste stukje wildernis in hun achtertuin prachtig, maar de boeren willen liever dat hun vee op deze openbare droge prairie graast. Onder druk van de boeren is de overheid gezwicht en hebben ze in totaal 1.263 (!!!) wilde paarden verwijderd die in dit gebied leefden, ook wel de Checkerboard Horses genoemd. Dit hebben ze gedaan met zogenaamde 'roundups', waarbij de paarden door middel van helikopters worden opgejaagd, in tijdelijke opvanghokken worden gestopt en ter adoptie worden aangeboden. Gerucht gaat de paarden opgekocht worden om tot hondenvoer te worden vermalen. Diep triest natuurlijk.

                                            roundup met helikopters  (foto's van Internet)                                        

Wij zijn zo stom geweest om in mei naar de Wild Horses Viewing Area in Rock Springs te gaan. De tranen welden op in mijn ogen toen ik die voorheen wilde paarden zag, die toen al maanden opgesloten zaten, de familiegroepen uit elkaar gehaald en die trotse hengsten achter hekken.

                                                                tijdelijke opvang voor de wilde paarden

Een goede vriend fotografeerde al jaren een bepaalde groep paarden in Wyoming. Hij had een paard van veulen op zien groeien tot een prachtig hengst die een eigen harem had. Hij noemde dit paard Appie. Wat moest hij gevoeld hebben toen hij zijn favoriete Appie tussen de opgesloten hengsten zag staan, voor altijd van zijn vrijheid bestolen.

Na de tweede roundup van september verwachten we eigenlijk niet veel wilde paarden meer te zien bij het Pilot Butte gebied, maar na vijf minuten rijden, vinden we al een kudde van negen volwassen paarden en een veulen. Ze zijn ongeveer anderhalve kilometer verwijderd van de weg. We besluiten het veld in te lopen om een beetje dichterbij te komen. We zijn ongeveer halverwege als een paard opkijkt en naar ons staart. Hij begint op ons af te draven en stopt abrupt. Daar schrikken we wel een beetje van. Is hij gewoon nieuwsgierig en wil hij gedag zeggen, of zijn wij een bedreiging voor zijn kudde en zou hij ons kunnen vertrappen?

Afgelopen zomer zijn we begonnen met wilde paarden te fotograferen en we weten niet veel over hun gedrag. De hengst krijgt versterking van een ander paard en ze nemen allebei nog meer stappen op ons af. We beginnen ons terug te trekken. Maar elke keer als we stoppen en omkijken, doen de paarden weer een paar stappen in onze richting! We weten niet hoe snel we terug bij de camper moeten komen en zelfs als we daar aankomen blijft het paard ons aanstaren. Zelfs als we wegrijden en geparkeerd staan op een heuvel, blijft hij naar ons staren. Het duurt vijftien minuten voordat hij en zijn kudde verder gaan.
                                              een dreigende hengst rechts

Terwijl we speed wandelend naar de camper terug liepen, ging er iets door mijn hoofd. Het deed mij denken aan een avontuur in Afrika, 16 jaar geleden. In onze Mercedescamper keken we in Botswana naar een kudde olifanten in de verte. En dan bedoel ik echt in de verte; met een verrekijker. Plotseling begon de matriarch op volle sterkte op ons af te stormen, met wapperende oren en getrompetter! PJ startte de motor en reed langzaam weg. De olifant stopte. Maar zodra wij ook stopte, begon ze weer te rennen! Dit gebeurde een paar keer, totdat PJ met volle snelheid weg reed en over een heuvel ging. Toen ze ons niet meer kon zien, draaide ze zich om en voegde zich weer bij haar kudde. Wij hebben wel wat kennis over olifanten en hun gedrag en weten dus zeker dat wij een bedreiging waren voor haar kudde.
Maar wat is het verhaal achter de Wild Horses?

Zondagmiddag rijden we helemaal door naar de Sand Wash Basin Wild Horses in Colorado. We slapen bij de ingang en rijden 's morgens vroeg het gebied in. Bij het waterhole waar we in mei zo vreselijk veel paarden zagen, is het nu helemaal verlaten. Er staat genoeg water in de plas, maar we zien geen stud piles (grote hopen poep) die aangeven dat hier regelmatig paarden komen. We rijden verder en zien twee bachelor paarden bij een klein plasje die voor ons poseren.

De wegen in het park zijn voor onze grote camper niet overal berijdbaar, maar we kunnen een groot gedeelte van het gebied bereiken.


We vinden een andere plas en zien een hele grote groep in de verte. We wachten geduldig tot ze naar het waterhole komen en het is weer prachtig om te zien als ze in galop komen aanrennen.







We slapen weer aan het begin van het gebied. De volgende ochtend vinden we na vijf minuten rijden een grote kudde wilde paarden. De dominante stallion is een prachtig witte hengst met een lange staart. Hij houdt zijn harem goed in de gaten en als een bachelor te dichtbij komt, gaat hij onmiddellijk op onderzoek uit. We volgen dit van heel dichtbij.
We krijgen het een beetje benauwd als we dreigende donderwolken zien en het een beetje begint te spetteren. Je wilt hier echt niet zijn als de wegen nat worden!


We kijken het even aan en wagen het er toch maar weer op en zien weer prachtige paarden.


We lunchen bij het eerste waterhole aan het begin van het gebied. PJ heeft Jenny een SMS gestuurd of we langs kunnen komen. Dave en Jenny wonen hier anderhalf uur rijden vandaan, maar wel de verkeerde richting op. We vinden het leuk om hen op te zoeken, maar hebben geen zin om bij hen aan te wippen als ze niet eens thuis zijn. Helaas horen we niets. We zitten net weer in de auto in dubio wat we zullen doen als ik een rode Jeep op de heuvel zie. Ik pak snel mijn verrekijker om te zien of ik het nummerbord kan lezen.
"Krijg nou wat, het is Jenny..... maar het is niet Dave die naast haar zit".
Achter de Jeep volgt een donkerblauw autootje. Als ze bij ons stoppen, blijken naast Dave en Jenny ook vrienden uit Canada uit te stappen! Wayne en Beth hebben we zeven jaar geleden ontmoet in Hyder, Alaska en we hebben heel wat kilometers samen gereisd in Canada, Alaska en Mexico.


Met Jenny als onze gids rijden we het Sand Wash Basin weer in.



Als Jenny een bepaalde hengst ontdekt, gaat ze helemaal uit haar dak. Het is de Stallion die Corona wordt genoemd. Een prachtige hengst met lange witte manen, haar lieveling.




We hebben nog een paar mooie momenten voordat donkere wolken zich weer samenpakken. Als we met z'n allen terug naar Craig rijden, krijgen we een sensationele bliksemstorm over ons heen.
Bij Dave en Jenny thuis koken we gezamenlijk en hebben een gezellige avond.

De volgende morgen dringt het tot ons door dat we de camper en pick-up echt moeten gaan verkopen en naar huis moeten gaan. Afscheid nemen is dan ineens heel moeilijk. Gaan we deze fijne vrienden ooit nog zien?

22 - 26 oktober 2014, Vernal Utah - USA
We rijden de staat Utah weer in en in Vernal gaan we een paar nachten op een camping staan. Hier beginnen de voorbereiding van de verkoop. We halen alle persoonlijke stickers van de achterkant van de camper af. Het liefst zouden we ook de wildlife stickers eraf halen, maar dat is teveel werk. We volstaan met het verwijderen van onze naam.


De meeste kleding stoppen we in vuilniszakken en brengen dit naar de overkant waar een Leger des Heils zit. Ook heel veel spullen gaan daar naar toe.
Na 17 jaar reizen is het nu tijd om te beslissen wat we mee naar huis nemen en wat we achterlaten. Sommige van onze spullen zijn al bij ons sinds het eerste uur dat we gingen reizen. Hoeveel kilometers hebben de houten klompjes meegereisd, eerst op de Mercedesbus en toen geswitcht van auto naar auto? Alles gaat door onze handen, maar elke gram telt.
Brengen we de misvormde giraffe met de korte nek thuis? Hij is in Europa, het Midden-Oosten, Afrika, Zuid-Amerika, Mexico en Noord-Amerika geweest.
Of mijn leuke sixties pan die ik al 17 jaar gebruik?
Of PJ's koffiemok die aangeraakt is door een grizzlybeer?
Wat moet ik doen met dat hele zware Mexicaanse vogelboek of de Mexicaanse campinggids?
Mijn beer wijnglas of PJ's Coronavat whiskyglas?
De Lonely Planet reisgidsen? Onze Mexicaanse hangmatten?
Mijn gifgroene laarzen?
Wat een beslissingen en elk ding heeft zo zijn verhaal.
En dan natuurlijk de spullen die echt naar huis moeten, zoals de statieven, camera's en lenzen. Zoveel gewicht al.



27 oktober 2014, Plain City Utah - USA
Voordat we naar het huis van Diana en Randy rijden, gaan we langs bij de Home Depot (Amerikaanse Gamma) om betonblokken te halen, waar straks de camper op kan leunen.

We moeten de voorbereiding van de verkoop in fasen doen. Fase 1 is het afhalen van de camper van de truck. Dit is altijd een stressvol moment, want die zware camper moet op vier wankele pootjes balanceren.

De volgende dag rijden we naar Randy's broer Ridgy om de stalen flatbed-constructie eraf te laten halen. Deze constructie weegt erg zwaar en moet dus met een heftruck eraf gehaald worden. We laten hem gratis achter, Ridgy heeft er misschien wel een goede bestemming voor het ding.

De auto ziet er nu wel erg kaal uit. We rijden naar een bandenboer om de bandenspanning te laten zakken. Daarna pakken we een overnachtingkoffertje, want we moeten de originele achterbak ophalen in West-Yellowstone, 450 kilometer noord. We rijden 's middags alvast naar Idaho Falls en nemen daar een hotel. Ik had een van de goedkoopste hotels geboekt, wat zonder Internet, koffiezetapparaat of ontbijt blijkt te zijn.
's Morgens halen we een kop koffie bij McDonalds en een ontbijtmuffin (getver) en rijden dan door naar oom Bill en tante Donna. Onderweg ligt er sneeuw langs de weg. Bill helpt ons met het terugplaatsen van de achterbak. We willen dezelfde avond nog terug zijn, dus het afscheid is kort.
"Zien we jullie nog een keer in Nederland?", vraag ik.
"Dat denk ik niet, dat is veel te duur", antwoord mijn oom die net 80 is geworden.
Ik merk hoe moeilijk ik het hier mee heb. We zijn wel gewend om afscheid te nemen, maar dit is wel erg definitief.

De auto is nu weer in originele staat en verkoopklaar voor Randy. Randy is jaren autoverkoper geweest (Subaru), maar werkt nu bij een bedrijf dat campers en caravans verkoopt. Maar hij heeft natuurlijk nog wel veel contacten in de autohandel.
Op zijn vrije dag (donderdag) gaat hij rond shoppen met onze auto. Maar helaas vinden wij de prijs waar hij mee terug komt veel te laag. Motorisch is hij goed, maar er moet eerst wel erg veel aan de auto gedaan worden (cosmetisch). Dat vinden wij onzen en hebben we helemaal geen tijd voor, want ons visum verloopt over tien dagen.

Dit gaat helemaal niet naar ons zin, en de camper staat ook nog niet op het Internet. We zetten de camper weer terug op de pick-up.

31 oktober 2014, Plain City Utha - USA
En tussendoor ben ik vandaag ook nog 50 jaar geworden! Ik had deze mijlpaal iets anders voorgesteld.
's Avonds komen verklede kinderen langs de deur voor 'Trick or Treat', het is tenslotte Halloween. Diana merkt op dat het lang geleden is dat ze met Halloween in haar korte broek en teenslippers de deur open heeft gedaan. Het is echt heel mild hier.

1 november 2014, Plain City Utah - USA
Ons besluit staat vast: we rijden terug naar Calgary, stallen de camper daar, vliegen terug naar Nederland en komen in het voorjaar terug om de camper te verkopen.
We rijden de eerste dag naar Butte, Montana, waar sneeuw is gevallen en als we 's avonds de vliegtickets willen boeken, zijn die niet meer beschikbaar! Dat is balen zeg. De eerstvolgende vlucht van dezelfde prijs gaat pas tien dagen later!! Dan hadden we beter in het warme Utah kunnen blijven.
We hebben nu dus ook geen haast meer en rijden op het gemak terug naar Canada.

7 - 10 november 2014, Calgary - Canada
We gaan vanaf vrijdag een paar dagen op de camping staan. Het winterseizoen is begonnen en dat betekent hier dat de prijzen duurder zijn dan in de zomer. Een tegenvaller. Er wordt sneeuw voorspelt, heel veel sneeuw en op zaterdag in een mager zonnetje, maar met veel wind, beschermen we het dak van de camper met een groot zeil. Als we klaar zijn, begint het te sneeuwen en dat houdt niet op. Dit is wel bizar, omdat wij onze geïsoleerde winterlaarzen en veel warme kleding hebben weggeven. Ons elektrische kacheltje had het net begeven, maar die hebben we een week geleden toch even vervangen. Die komt nu mooi van pas.

                                                                  zaterdag                   zondag

Er valt 16 centimeter sneeuw. Nadat PJ het meeste sneeuw van de voorruit, camper en motorkap heeft geschoven, kunnen we maandag naar de opslag rijden.


11 november 2014, Nederland
Met 4 uur vertraging (directe vlucht!) komen we aan in Nederland. Ons huis in Maassluis staat leeg en is schoon en keurig opgeleverd. We kunnen er zo intrekken.



who are we?


our favorites

photo gallery

our book