Reisverslag Canada, Alaska en USA 2014
met Claudia en PJ Potgieser
 

 

home

who are we?

journals

our favorites

photo gallery

our book

guestbook

click here for English version

Mei - november 2014

Mei en juni 2014 - USA
Na de winter van 2013 - 2014 in Mexico (Reisverslag Mexico 2013-2014) hebben we de eerste maand in de USA doorgebracht met onze Nederlandse vrienden Peter en Monique. In vier weken hebben we bijna 6000 km door 7 staten getoerd.  

   

Peter en Monique zijn vanuit Nederland naar Denver Colorado gevlogen en hebben daar een camper gehuurd. Wij ontmoeten hen de avond ervoor bij hun hotel. We hebben een heel druk programma en maar weinig tijd om uitgebreid te e-mailen. Dat is mijn eigen schuld, want ik heb het dagprogramma zelf gemaakt, maar we hadden niet verwacht dat het zo vol zou zijn.

We rijden vanuit Denver, Colorado over de Rocky Mountains naar de staat Utah. Op de 3500 meter hoge bergpas ligt nog sneeuw en we maken uitgebreid sneeuwfoto’s. Als we stoppen bij een restarea, springt Monique uit hun camper en roept met tranen in haar ogen: “Het is zo mooi, ik moet er gewoon van
huilen!”. Ik lig in een deuk. “Monique, dit was de snelweg pas, je hebt nog niets gezien”.

In Utah bezoeken we een aantal prachtige nationale parken: Arches, Goblin Valley State park, Little Wild Horse canyon. Op dag vier hebben we al meteen een verrassing ingepland. We hadden Peter en Monique verteld dat we de GPS coördinaten hadden gekregen van een leuk gratis kampeerplek in de woestijn. Als we daar aankomen staan er al vier caravans: mijn nicht Diana en haar partner Randy, Randy’s zus Nancy en haar man Wayne en nog twee vrienden echtparen en hun dochter. We hebben gezellig bij een enorm kampvuur gezeten en gelachen om wilde Indianen verhalen. Voor de volgende ochtend hebben we nog een verrassing in petto: we hadden Randy gevraagd of Peter en Monique een tochtje mochten maken achterop de gemotoriseerde vierwielers. Met z’n zessen rijden we een uur over smalle zandpaden door de woestijn en dat is geweldig.

   

 

   

Een andere verrassing hadden we niet gepland; wie had kunnen denken dat het kon sneeuwen in de woestijn? Even vergeten dat de woestijn hier High Desert heet en op 1500-2000 meter ligt en nadat we de dag ervoor nog in korte broek en slippers liepen, komen we ineens in een sneeuwstorm terecht. Peter moet met de huurcamper door een paar centimeter sneeuw rijden.

   

In het park Bryce Canyon (vind ik het mooiste plekje op aarde) ligt ook nog sneeuw en de Kerstkaart voor 2015 is al klaar. Peet en Mo hadden hier willen paardrijden, maar helaas was de groep 65 mensen groot en daar hadden ze vanzelfsprekend geen zin in. Misschien kunnen ze dit nog doen in Yellowstone of omgeving.

Na de sneeuw kwamen we weer in 30 graden, in de staat Nevada. Hier hebben 1 middag de tijd genomen om bij een meer in de zon te zitten. Het eerste rustmoment in twee weken! We vielen dan ook alle vier prompt in slaap. De volgende avond hebben tot drie uur ’s nachts in Las Vegas rondgelopen.
Na de Grand Canyon (staat Arizona) waar we met -3C opstaan, besluiten we spontaan om Mesa Verde (Colorado) aan het programma toe te voegen. Dit zijn 800 jaar oude Indianen woningen die in de rots gebouwd zijn. Even 2 ½ uur heen en terug. Helaas is Monique daar zeer ongelukkig gevallen en heeft een paar ribben gekneusd. En tijdens de val probeert ze haar camera te redden, maar de lens brak! Vreselijk balen. Gelukkig heeft ze nog wel haar oude reserve camera bij zich.
We proberen zoveel mogelijk leuke overnachtingsplekjes te vinden en dat lukt ook goed. We zien steeds weer kans op Peet en Mo te verbazen over de uitzichten.

Terug in de woestijn van Utah, nemen we een verkeerde afslag en rijden we over een stille rode zandweg. Daar maken we dan maar een Utah-Dakar Rally van. Hele gave foto’s genomen. Peet heeft het reuze naar zijn zin om met die huurbak door de woestijn te sjezen.

 

Die dag hebben we nog een paar tochten door de woestijn gemaakt, de temperatuur was weer opgelopen tot 25 graden. We hebben die dag nog een spannende weg in het programma staan: de Moki Dugway, waar bij je via een stuk of 7 haarspeldbochten 350 meter stijgt met een hellingspercentage van 10%.  Ook daar weer goede foto’s van gemaakt.

Het is verrassend hoeveel bloemen we zien in de droge woestijn, en dan heb ik het niet alleen over bloeiende cactussen. Dus Mo en ik zitten regelmatig op de knieën om close-up foto’s te maken van die kleurenpracht.

   

In Utah zijn we zijn uitgenodigd bij Nancy en Wayne. Daar krijgen we heerlijke Mojito’s en een spaghettimaaltijd en bewonderen hun huis dat Wayne zelf ontworpen heeft. Natuurlijk zijn mijn nicht Diana en Randy ook van de partij.

   
                                                                                             sneeuwpret in Yellowstone 

De volgende dag rijden we naar Yellowstone National Park (Wyoming), en al op de eerste dag zien we drie grizzlyberen. Peter en Monique genieten zichtbaar. Ondanks dat het zo vroeg in het toeristenseizoen is, vinden ze een gids die hen met paarden door het landschap neemt. Een van de hoogtepunten van hun reis.

   
uit eten en kennismaking met onze vrienden                  Grizzlybeer                                        Coyote met prooi

Na vier dagen Yellowstone besluiten we op het laatste moment toch het Grand Teton Park aan hun trip toe te voegen en zien heel dichtbij een grizzly met twee jongen.

   
     Hoe dichtbij wil je het hebben?                          Claudia in actie                                        Het resultaat

Bij een nest jonge coyotes nemen we afscheid met een traan. We weten zeker dat het een onvergetelijke reis is geworden voor onze vrienden en wij hebben er ook erg van genoten.

                 

Wij blijven nog twee weken langer in het Grand Teton en Yellowstone National Park en fotograferen weer veel dieren. En hebben geen 1 beerloze dag!

   

Amerikaanse zilverdas met prooi en met haar twee jongen.

   
Een bruingekleurde zwarte beer en haar anderhalf jaar oude kaneelkleurige jong.          Bizon met jong.

   
Amerikaanse zilverdas en haar pup.

 
Jonge coyote puppies                                               Twee anderhalf jaar oude grizzlyberen

 

   
           Spelende grizzlyberen                            Marmot                                        Bizonkalf

 
Sparrende dikhoornschapen                         Hele grote mannetjes grizzlybeer aan de wandel

                            

   

 
Een zwarte beer die haar drieling zoogt, wat een traktatie!

                      

                           
                                        Twee grizzlyberen die elkaar het hof maken

Tussendoor zijn we ook nog wilde Mustangs gaan doen in de staten zuid Wyoming en noord Colorado. Insectenbeten op mijn benen, een zon verbrandde neus, een lekke band, paardenwinden in mijn neus, een dikke laag stof overal in de camper, maar wat was dit onwijs gaaf. De eerste keer voor ons dat we wilde paarden fotografeerden, maar het overtrof al onze verwachtingen. We hebben minstens 150 verschillende paarden gezien en een stuk of 15 veulens.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

              

 

===================================================================

Na zes weken Nederland vliegen we begin augustus weer naar Calgary.

Dit staat je te wachten....

Augustus 2014 - Canada en Alaska

2 augustus 2014, Calgary - Canada
Na zes weken Nederland vliegen we vanuit Amsterdam naar Calgary en halen de camper uit de opslag. In drie dagen rijden we naar onze eerste bestemming: Hyder Alaska. Hier hopen we vanaf een uitkijkplatform weer vissende wolven te zien, maar in de negen dagen dat we daar zijn, zien we slechts twee keer een wolf. Qua zwarte - en grizzlyberen is het ook karig, maar drie verschillende grizzlies en een handvol zwarte beren.

           
                                             Een grote grizzlybeer vist in Fish Creek

De eerste wolf steelt een ketazalm van een grizzly beer!

 



En waar zie je een grizzlybeer die helemaal uit haar dak gaat?

 

 

 

 

           

 

Vrienden van Fish Creek die we al vanaf 2000 kennen en die ons erg dierbaar zijn:

          Bob en SueAnn                              Pete                               Flint en Carl                     Jessica, Sue en Shalane
 Regina, Rory en Linda (en Toby)                 Frances                                Harry                                Haichong en Jorn

               Sandra                         Marcel en Carola                         Ron                   Kathy                 Keith the Bearman

 

 
                      Kingfisher (ijsvogel)                                           Waxwing (pestvogel)

 

 
Nederlandse vrienden Marcel en Carola komen met hun camper ook naar Hyder. Even relaxen met uitzicht op de Salmon River.

 

 

14 augustus - 18 augustus, Cassiar Highway - Alaska Hwy en Richardson Hwy
Samen met Carola en Marcel rijden we in vier dagen naar Valdez, Alaska

 

 

 

 

 

                     

 

18 - 19 augustus 2014, Valdez - Alaska
In Valdez verwachten we zwarte beren te zien die zich tegoed doen aan roze zalmen. De zandbanken van de rivier liggen vol met dode vis en bij de mond van de rivier kun je over de spartelende vissen droog naar de overkant lopen... maar geen beren. Overal staan borden hoe je je moet gedragen rond beren, maar ondanks het visbuffet zien we geen pootafdrukken, berenpoep of half opgegeten vissen. Heel vreemd.
   

Toch vermaken we ons met de prachtige uitzichten, visarenden, zeeotters en zeehonden die wel van de zalm genieten.

 

 

 


Diner met uitzicht, oeps, we blokkeren op het fietspad!

 

 

 

We staan de otters en zeehonden te fotograferen als ik ineens in het Nederlands hoor vragen: "Zijn jullie Dutch Duo?". De Nederlanders Mike en Tineke blijken al jaren fan van onze website te zijn. Zij maken twee keer per jaar een roadtrip van 3 maanden en doen dit steevast in een gehuurde Amerikaanse sportwagen. Deze keer is het een Mustang. Leuk om hen nu eens te ontmoeten (www.TinekeMike.nl). We reizen verder door Alaska naar Cooper Landing.

 

Weer zo'n leuk gratis overnachtingsplekje (PJ wist dit nog te vinden van een trip in 2000!) met uitzicht op Mt. Drum.

 

 

We besluiten een wandeling stroomopwaarts te maken naar de Russian waterval. Niet via de gangbare route door het bos, maar over een niet onderhouden paadje langs de rivier. De varens zijn erg hoog en we zien veel berenpaadjes en berenpoep, maar geen beren.

   

De wandeling lijkt eindeloos te duren en is erg inspannend. We moeten zelfs af en toe klauteren. Na twee uur wandelen komen we eindelijk bij de waterval. Ook hier weer veel zalm, maar geen beren.

 
Na een lange rustpauze lopen we via het normale wandelpad door het bos terug naar de camping. Dit kost ook nog een uur. Op de camping eten we even een snelle avondmaaltijd van pannenkoeken.

 
Om 8 uur ‘s avonds wandelen we terug naar de rivier en zien we onze eerste grizzlyberen: een vrouwtje met tweeling jonkies. Deze oude moederbeer heeft een radiozender halsband om en dat heeft haar waarschijnlijk gered dat ze niet door jagers is doodgeschoten.

               

En plotseling verschijnt er een grizzly drieling! Ze verjagen de mama met de tweeling rivier opwaarts. Deze beertjes lijken een jaar of twee of zelfs drie jaar oud. De moederbeer is erg beschermend en vindt het maar niets dat haar kinderen zo dicht bij mensen komen. Zelfs als ze aan de overkant van de rivier zijn, zijn ze nog erg dichtbij.

 

 

De volgende morgen zijn we weer naar de rivier gelopen en de drieling was er weer.

 

En toen verscheen deze prachtige vrouwtjesbeer met haar jong. Negen grizzlyberen in twee dagen!
Ik weet nog steeds niet of dit een uit de kluiten gewassen eerste jaars jong is of een kleine twee jaar oud beertje. De moeder liep de hele tijd te blazen (dit doen ze als ze niet op hun gemak zijn) en liet zich weinig zien, terwijl haar jong lekker op de rivier oever naar de zalm aan het kijken was.

 

Ook zien we Mike en Tineke weer en dit zal niet de laatste keer zijn.

Omdat de vakantie van Marcel en Carola er bijna op zit en zij ook nog naar Denali National Park willen, laten we beren achter ons en rijden 550 kilometer noord over de Parks Highway #4.

 

 

 

 

 

 

Onderweg zien we deze prachtige zonsondergang over de Alaska Range met rechts Mount McKinley, de hoogste berg van Alaska.

Als je geen professionele wildlife fotograaf bent, wat wij niet zijn, krijg je geen toestemming om met je eigen auto Denali National Park in te rijden. Je kunt het park alleen bezoeken per oude schoolbus tour. We hebben dat menig maal geprobeerd, maar het is erg frustrerend om een wild dier te zien en dan hooguit drie minuten te krijgen om het te fotograferen. Tegen de tijd dat het dier opkijkt, of zelfs beter, richting de bus gaat lopen, start de chauffeur onverbiddelijk de motor en rijdt weg (als hij/zij zo vriendelijk is geweest om de motor überhaupt uit te zetten).
Toch hebben wij een manier gevonden om van dit park te kunnen genieten. De eerste 22 kilometer van het park is de weg geasfalteerd en vrij toegankelijk en dat is waar wij die monsterlijk grote elandstieren zien. Over de jaren hebben we hier ook wolven, kariboes, lynx en grizzlyberen gezien (we hoorden dat een half uur voordat we het park inreden er een grizzlybeer over de weg liep), maar dit jaar hebben alleen heel veel elanden en twee kariboestieren gezien. Grappig is dat we deze keer tot twee keer toe een gratis buskaartje aangeboden kregen, maar hier geen gebruik van hebben gemaakt.

Uit ervaring hebben we gemerkt dat vanwege het jachtseizoen, de elandstieren alleen te zien zijn in de veilige Nationale Parken. Het hele eind van Watson Lake naar Denali (3700 km) hebben we maar 1 vrouwtjeseland gezien. Het lijkt wel of de elandstieren weten dat Denali een veilige plek om de bronst in te gaan.
Als we aankomen, begint de toendra al mooi te kleuren, maar we hebben moeite om de elandstieren te vinden. Na twee dagen nemen we afscheid van Marcel en Carola, zij moeten helaas naar Nederland terugvliegen. Wij vonden het een leuke tijd met hen.

Marcel en Carola hebben hun hielen nog niet gelicht of het is bal! De ene na de andere stier steekt de weg over en we zien zelfs drie mannetjes sparren met elkaar. Elke dag kleurt de toendra een beetje meer.

   

 

 

 

Het lijkt of de eland zijn vuile was aan zijn gewei heeft hangen, maar dit is fluweelachtige basthuid. Elk jaar tussen januari en maart valt het gewei van een eland van zijn kop. In de zomer begint het gewei weer te groeien en de bloedrijke fluweelachtige huid zorgt ervoor dat het gewei zeer snel groeit. Wel een paar centimeter per dag tot in augustus/september het gewei een enorme doorsnee van anderhalve meter heeft. Het wereldrecord (natuurlijk in Alaska) is 1,83 cm. Hoe ouder de elandstier hoe sneller het gewei groeit. Als de bronsttijd begint probeert de eland de huid van het gewei te verwijderen door met z’n kop door de bosjes te schuren en dit kan een bloederig gezicht zijn. De eland blijft net zo lang poetsen totdat het gewei mooi begint te glimmen. Dan is hij klaar voor de uitdaging met andere mannetjes en om indruk te maken op de meisjes.

 

 

Denali National Park is een ideale 'werkplek' voor ons. Omdat we maar 22 kilometer het park in kunnen rijden, slapen we elke avond gratis buiten het park. 's Morgens rijden we heel veel keer heen en weer en rijden dan naar een winkel (mercantile)/ wasserette/ dump in het park waar we Wireless Internet oppikken. Hier lezen we onze e-mail, plaatsen foto's op Facebook, kunnen zelfs internet tv kijken en de was doen. Na een paar uur rijden we zo het park weer in, zonder heel veel kilometers te maken, zoals in Yellowstone. Bij de wasserette hoor ik Nederlands praten.
"Hee, Nederlanders", zeg ik hardop. Ik raak aan de praat met dit oudere stel en nadat ik iets over ons leven heb verteld, zegt de man: "Oh, maar dan weet ik wel wie jij bent, ik volg je website".
Dan weet ik weer waarom ik deze website bij houd. Voor die mensen die je niet kent, die je misschien nooit ontmoet, maar die toch plezier beleven en informatie halen uit mijn verhalen.

 
Best wel koud!

 

Ook Mike en Tineke zijn weer van de partij en we ontmoeten nog een paar andere fotografen.

 

 

We zijn erg blij met de prachtige volwassen kariboestier die we vinden. Een fotograaf noemt het een dandy.

 

September 2014 - Alaska - Canada
Tussendoor gaan we nog een keertje terug naar Russian River. Het is 1 september en we weten dat het jachtseizoen op de beren geopend is. Maar ik hoop op nog een paar mooie momenten met de grizzlyberen. We zien dit keer alleen de drieling beertjes.

De volgende dag horen we vaak schoten. Elke keer krimpt mijn hart ineen. We lopen terug naar de ingang om nog een nachtje camping te boeken.
"Zijn die schoten op beren?", vraag ik de jongen bij het hok.
"Ik hoop het niet!", zegt hij uit de grond van zijn hart.
Ik kijk hem niet begrijpend aan. "Maar het jachtseizoen op de beren is toch gisteren geopend?"
"Nee, de USA regering heeft de jacht op grizzlyberen voor het Kenai schiereiland gesloten. Iemand in Washington D.C. is wakker geschud en heeft zitten rekenen: nadat afgelopen herfst 20% van de grizzlybeer populatie afgeschoten is, zou er over vijf jaar geen beer meer over zijn op het Kenai schiereiland."

Wat een fantastisch nieuws! Ik weet niet hoe het zit met de rest van Alaska. De lokale regering van Alaska kan het helaas geen reet schelen.

5 september 2014, Fairbanks - Alaska
We gaan verder noord naar de grote stad Fairbanks. We houden al een paar weken de Noorderlicht voorspelling nauwlettend in de gaten. Er is voor vannacht Noorderlicht voorspeld, maar in Fairbanks en omstreken is het bewolkt.

Als ik zeg Haul road, Atagun Pas, Carlile truckers, Beaver slide, Roller Coaster, Coldfoot en Deadhorse gaat je hart dan sneller kloppen?
Nee? Dan ben je dus geen fan van de televisieserie 'Iceroad Truckers'!

 

We besluiten spontaan om de Dalton Highway te gaan rijden, omdat het zo ver noord de rest van de week zonnig en onbewolkt is. Volgens de Milepostgids is de Dalton Highway #11 uniek in zijn natuurschoon, wilde dieren en recreatieve mogelijkheden, maar het is ook een van Alaska's meest afgelegen en uitdagende wegen, is 666 km lang en eindigt in Prudhoe Bay. Deze weg werd gebouwd als een transportweg (Haul road) tijdens de aanleg van de trans-Alaska pijplijn, die begon in april 1974 en werd 5 maanden later voltooid. En is beroemd geworden door de televisieserie Iceroad Truckers, die hartje winter over de verijsde wegen hun goederen naar het zeer noordelijk gelegen Prudhoe Bay brengen.
Een deel van de weg is geasfalteerd, maar het meeste is grind met 10 tot 12% hellingspercentages. We reden deze weg in 2008, maar dat was half augustus. Ik vraag me af of het echt anders in deze tijd van het jaar.

                  

Het meest uitdagende gedeelte is waar er wegwerkzaamheden zijn. De weg is nat gemaakt, zodat de ‘raspmachine’ een laagje van de weg af kan 'schrapen'. PJ moet de wielen in 4 x 4 zetten, anders glijden we als een krab zijwaarts.

 

De Haulroad en de Alaska pijplijn, die gaat van Prudhoe Bay helemaal naar Valdez. Door het zigzag ontwerp kan de pijplijn meebuigen bij temperatuursveranderingen.

 
                                                                       Eindeloze vergezichten

We kamperen op Milepost 50 naast een mooie plas, met uitzicht op het noorden.
Net na het donker zie ik in het westen, waar de zon net is ondergegaan twee heldere schijnwerpers in de lucht schijnen. Het ziet eruit als spotlights. Een van de pijplijnpompstations is een paar mijl naar het westen, maar waarom zouden schijnwerpers op de hemel zetten? Het blijkt Noorderlicht te zijn!  Maar het is nog te licht om goede foto's te kunnen maken. Later op de avond wordt het een beetje beter.

   
                                                            Aparte zonsondergang

 

Om 2 uur ’s nachts begint het bewolkt te worden en de Aurora’s begonnen net op gang te komen. Deze avond zal waarschijnlijk in de archieven gaan als ‘Quiet Northern Lights’. Maar als zo ver in het noorden bent, kun je zelfs op een rustige nacht Noorderlicht zien. Ik vraag mij af wie dit ook gezien heeft, misschien een vrachtwagenchauffeur of een jager. Ik voel mij bevoorrecht dat de hemel een show voor ons heeft gegeven.

 
                            Herfstkleuren op de toendra                               Het passeren van de poolcirkel op 66° noorderbreedte

 

De Alaska Pipeline is een van 's werelds grootste leidingsystemen en is 1300 km lang.

 
Dieselprijs in Anchorage.

Au, dit doet echt pijn. In 2008 was de diesel in Coldfoot halverwege de Dalton Highway een dollar duurder dan in Fairbanks, maar kom op zeg ... U$ 9,87 per gallon is echt te gek.

En je staat met je rug tegen de muur, want er zijn geen andere mogelijkheden om te tanken.

 

 

 

 

Begin van de lange, steile (12%) weg noord richting Atagun Pass. In februari 1974 proberen twee vrachtwagens over een smalle, steile ijsweg naar boven te komen. Vergeleken met dat rijden wij nu over een snelweg.

 

Op de top van de Atagun Pass worden we gestopt door een wegassistente. "Je moet hier wachten", zegt ze "er komt een hele zware last aan en we zullen de hele weg nodig hebben....oh, en je hebt net een kudde van 60 kariboes gemist, die beneden in het dal de weg zijn overgestoken".
De zware vrachtwagen wordt geduwd door een andere, die niet met elkaar verbonden zijn! Dat kunnen alleen maar Carlile’s Iceroad Truckers zijn!

   
       Atagun Pass naar het noorden          In de rode cirkel kun je twee kariboes zien.            Veel kariboe pootafdrukken

Dat is het magere restant van de hele kudde die we op een half uur na gemist hebben. Wat zou dat een gave aanblik zijn geweest in dit prachtige sneeuwlandschap. En hoe slim van deze kariboes om over te steken waar de jagers ze helemaal niet verwachten! 

 

Claudia op de witte toendra. In het gebied waar we in 2008 de kariboes hebben gezien, zijn nu wegwerkzaamheden en we moeten 25 km lang een volgauto volgen. We besluiten om bij mijlpaal 300 ons keerpunt te maken. Prudhoe Bay ligt nog 160 km verder noordelijk en met deze absurde dieselprijzen willen we NIET nog een keer moeten tanken.

              
                                       Het landschap is van ongelooflijke schoonheid.

 

's Nachts zien we zwak noorderlicht, een beetje teleurstellend. We blijven een paar uur wakker, maar dit is alles. Het wordt 's nachts -6 graden Celsius.

Het is net of we in drie dagen in een sneltreinvaart door de seizoenen zijn gereden. We begonnen met een zomers temperatuur van 25 graden in Fairbanks. Daarna kwamen we in de herfst met gele bladeren en roestkleurige toendra. De sneeuw op de Atagun Pas en daarna was de hele toendra bedekt met een winterse deken. En dan weer door alle seizoenen terug naar de zomer. Heel bijzonder.

 

 

 

 

10 september 2014, Fairbanks - Alaska
Er is voor 12 september een grote Noorderlichtstorm verwacht in het heelal. Ja, Noorderlicht is net zoals het weer te voorspellen (en is net als de weersvoorspelling niet altijd accuraat). We gebruiken hiervoor de website van Spaceweather.com.
Noorderlicht, poollicht, aurora borealis of zonnestorm wordt veroorzaakt door uitbarstingen op de zon, zogenaamde zonnevlammen of flares vanuit een zonnevlek (sunspots). Bij een grote explosie op de zon komen elektrisch geladen deeltjes vrij, die richting de aarde geblazen worden. Binnen 1 à 2 dagen bereiken de deeltjes de aarde. Straling wordt afgeremd en omgebogen door het magnetisch veld van de aarde. Behalve dat de deeltjes worden afgebogen worden ze bij de noordpool en de zuidpool ook versneld. Door deze versnelling dringen ze met een verhoogde snelheid op ongeveer 100 kilometer boven het aardoppervlak de atmosfeer binnen. Hierdoor ontstaat noorderlicht of zuiderlicht. Rond de poolcirkel verzorgt het een groot, kleurrijk schouwspel van sierlijk golvende gordijnen, schitterend slepende bogen en betoverend gevouwen linten, die meestal groen zijn, maar soms ook roze, paars en geel.
Omdat de meteorologen de zon nauwlettend in de gaten houden, zien zij de zonnevlekken ontstaan op de zon. De vlekken moeten recht op de aarde gericht zijn als de zonnevlammen uitbarsting plaats vindt. Op het moment van de uitbarsting duurt het gemiddeld 1 à 2 dagen voordat de noorderlichtstorm de aarde bereikt. Hierdoor kunnen de wetenschappers de Aurora Borealis redelijk accuraat voorspellen, zoals ook een tornado, code rood storm of vulkaanuitbarsting voorspeld kunnen worden. Het grote verschil is dat Noorderlicht ongevaarlijk is, behalve dat het bij een hele grote storm elektronische apparatuur kan ontregelen.

Maar voor het zover is, verwachten de wetenschappers ook wat kleinere stormpjes de dagen ervoor. We staan op het parkeerterrein van een bouwmarkt aan de rand van de stad Fairbanks en pikken Wireless Internet op en kijken wat Internet televisie. Regelmatig kijken we ook op de website SoftServerNews.com, waar per kwartier, een uur vooruit het Noorderlicht voorspeld wordt. Om half 12 's avonds lezen we dat er over twintig minuten Noorderlicht verwacht wordt. Dat geeft ons mooi de tijd om de stad uit te rijden en naar een grote parkeerplaats te rijden langs de Parks Highway met uitzicht op het Noorden. Zo gezegd, zo gedaan.
We zijn precies op tijd om een mooie groene storm door de lucht te zien woeden. Het is een zwoele avond en we lopen met korte mouwen. Na twaalven is mijn vader is ondertussen 80 jaar geworden en ik doe een Auroradansje voor hem. Het is een korte (18 minuten), maar hevige storm.

 

    

  

12 september 2014, Chena Hot Springs - Alaska
Ook voor vanavond wordt er weer Noorderlicht verwacht. We besluiten om dit keer de Chena Hot Springs Road te rijden, een uur ten noordoosten van Fairbanks. We rijden er ruim voordat het donker wordt naar toe en ik maak aantekeningen waar er water is op het Noorden, een plas of rivier, waar de heuvels ons uitzicht belemmeren. We vinden een goede plek om de camper neer te zetten en ik loop rond met de camera om de juiste hoeken te vinden. Wij vinden het altijd leuk om de camper in het beeld te zetten, maar ook de reflectie van het Noorderlicht in het water is belangrijk. Het is nog wel een tikkie bewolkt, maar dat zou vannacht op moeten klaren.

 
Dit is recht op het noorden, met de camper en reflectie

                             

We hebben aan twee kanten van de camper een plas water, dus we zijn dit keer helemaal voorbereid. Ik kook avondeten en we kijken een DVD. Om een uur of 10 begint het donker te worden en we kijken regelmatig naar buiten (want we hebben nu natuurlijk geen Wireless Internet waar we op kunnen vertrouwen). Om middernacht komt de volle maan in het Oosten op en dwars er doorheen zien we noorderlicht! Maar ook in het Noorden is nu Noorderlicht te zien en ik maak mijn reflectiefoto, helaas zonder de camper.

 

Ondertussen zijn we niet meer met z'n tweetjes. Een man in een camper heeft zich bij ons gevoegd en ook een groepje Oriëntalen staan te fotograferen. We staan elkaar een beetje in de weg. PJ verplaatst de camper, want wij begrijpen wel dat anderen niet onze camper in hun beeld willen hebben. Wij hebben het nog niet vaak meegemaakt dat we Noorderlicht met anderen moeten 'delen'. De Oriëntalen vinden het belangrijk om zelf in de foto te staan (dat heeft geloof ik te maken met hun cultuur) en laten regelmatig een flits afgaan.

               

We zijn goed voorbereid en besluiten gewoon op een andere plek het Noorderlicht te fotograferen zonder storende elementen van buitenaf.
Terwijl we naar een andere plas rijden, zien we het Noorderlicht gewoon rustig doorgaan. Ik vind dat altijd zo fascinerend en kan het ook nooit laten om al rijdend een foto te nemen (die steevast mislukt natuurlijk). We arriveren bij de nieuwe plas en moeten op de camper gaan staan om de reflectie van de Aurora te kunnen zien. De heuvel in herfsttinten reflecteert ook mooi en we zijn best tevreden.

12 september 2014, Fairbanks - Alaska
We liggen pas om 5 uur in bed en slapen tot 10 uur. Vannacht moet de echte klapper komen, maar overal om ons heen is het bewolkt! In Fairbanks blijven is geen optie. Zuid richting Anchorage? Terug noord de Dalton Highway op? Oost naar Tok? We checken het weer op verschillende websites en besluiten naar het Oosten te gaan rijden. De loofbomen langs de Alaska Highway zijn mooi geel gekleurd.

 

In het plaatsje Tok checken we de websites weer. Het Noorderlicht is al actief en het is nog niet eens donker. In het gehucht Eagle zou het vannacht helder moeten zijn. Dan moeten we wel eerst nog een onverharde weg rijden van 270 km rijden. Laten we dat maar doen. Overal zien we kampen van jagers met hun fourwheelers. Het jachtseizoen op de eland en kariboe is geopend. In het gehucht Chicken (146 km van Eagle) is het bewolkt en regenachtig. We willen toch nog even internet checken, maar moeten ervoor betalen. Dat doen we dan maar, maar het Internet is zo sloom dat we de websites niet kunnen openen. Achteraf blijkt dat door de enorme belangstelling alle Noorderlicht websites plat liggen! We beginnen richting Eagle te rijden, maar geven het op als we geen sterren kunnen zien en het begint te motregenen. Wat voelen we ons bedrogen.
                                                       Chicken, Alaska

13 september 2014, Chicken - Alaska
Terug in Tok kunnen we het niet laten om Spaceweather te checken. De Noorderlichtstorm wordt omschreven als de meest intense storm van dit jaar. Als de foto's hiervan beginnen binnen te druppelen, realiseren we ons dat Alaska niet de beste plek is geweest om dit te zien. Europa en het Oosten van Canada en de Verenigde Staten zaten er middenin. Tegen de tijd dat het donker genoeg was in Alaska, was de storm al voor een groot gedeelte uitgewoed. Dit is een schrale troost.

We gaan de grens Alaska - Canada over en overnachten bij Kluane Lake. Na zo'n grote storm, heb je vaak nog 'naschokken' en dit grote meer is een prima plek om het Noorderlicht te zien. Als we aankomen is het nog bewolkt, maar als het donker wordt, klaart het op. Ik zet de wekker elk half uur en zie een prachtige sterrenhemel, maar helaas geen noorderlicht.

                      

14 - 16 september 2014, Haines - Alaska
Als we opstaan is het helder en zonnig. Ook het weer in Haines, Alaska is redelijk dus besluiten we vissende grizzlyberen en zeearenden te gaan doen. We zijn al vaker bij de Chilkoot rivier geweest en vinden dit een van de mooiste plekken om beren te fotograferen. De rivier komt van een gletsjer en is turkooizen blauw, in de rivier liggen grote ronde rotsen begroeid met groene en oranje algen. Aan de overkant van de rivier staan grote bomen met hangend mos, de oever is begroeid met grote varens en je kunt aan de waterkant gaan staan op ooghoogte met de beren, allemaal ingrediënten om een prachtige foto te schieten. Nu alleen de beren nog. Nadeel is dat de Chilkoot rivier in een regenwoud ligt en zonnig weer dus zeldzaam is.

Wel verwarrend dat we nu in Canada zijn en straks weer in Alaska en dus weer een grensovergang over moeten.

 

De douanebeambte ondervraagt ons of we dierenproducten bij ons hebben; huid, veren, botten...
Ik beken meteen dat ik een veer heb, maar dat ik niet weet van welke vogel. Ik weet dat de veren van zeearenden beschermd zijn, ook als je ze op de grond ziet liggen. Ik denk dat deze veer van een osprey (visarend) is. Iemand van Fish & Game komt erbij en ze houdt een uitgebreide speech. Daarna gaat ze de veer bekijken en het blijkt dat we al jaren rondrijden met de veer van een fazant en dat is dus legaal. Wat een teleurstelling dat het geen visarendveer is.

We komen aan het eind van de middag in het stadje Haines aan en blijven daar overnachten. De volgende ochtend rijden we naar de Chilkoot rivier en het is heel erg mistig. Na een kwartier zien we een jonge grizzlybeer met opvallend witte oren. Later blijkt dat dit beertje in een emmer latex is gevallen en daar nog de sporen van draagt! We hebben anderhalf uur plezier aan deze beer. De volgende beer komt 2 uur later tevoorschijn, een groot volwassen vrouwtjesgrizzly. Ondertussen komen we Mirjam en Frank tegen. Met dit Nederlandse stel zijn we al jaren Facebook vrienden, we hebben veel gemeenschappelijke vrienden en we volgen elkaar's leven, maar zijn nooit aan elkaar voorgesteld.
Het blijkt een heel gezellig stel te zijn en we trekken een dag met elkaar op.

 

   

De volgende morgen is het mistig en regenachtig, dus rijden we naar het dorp en hangen aan het Internet. Pas in de loop van de middag trekt de mist op en fotograferen we weer zeearenden en grizzlyberen bij de Chilkoot rivier.

   

 

                       
                                       Zonsondergang met reflectie in de regenplassen!

De derde ochtend is de beste: bij prachtig gefilterd zonlicht zien we verschillende beren en arenden.

 

 

 

 

 

                        

's Avonds wordt er weer Noorderlicht verwacht, dus rijden wij terug naar Kluane Lake. We weten precies waar we willen zijn, maar vlak voordat we bij de plek aankomen, zien we twee jonge grizzlyberen de weg over steken! Het zijn 3 à 4 jarige siblings. Dit Engelse woord is slecht te vertalen in het Nederlands, het betekent broer-broer, broer-zus of zus-zus. Ze zijn, zoals de natuur dat voorschrijft in hun derde jaar door hun moeder weggejaagd en blijven vaak nog een jaar (of 2) met elkaar rondhangen. Het zijn in mensenjaren pubers en vaak erg ondernemend en ondeugend. Niet echt de meest veilige omstandigheid om 's nachts in het pikkedonker buiten te zijn. Ik zet toch de keukenwekker elk half uur en ben de hele nacht in de weer. Pas om 4 uur 's morgens fotografeer ik heel vaag Noorderlicht. Het is zo mager, dat ik er PJ niet voor wakker maak. Gelukkig hebben we de foto nog.

 

18 - 20 september 2014, Alaska Highway naar Dawson Creek
We rijden over de Alaska Highway richting Dawson Creek. Vanaf nu willen we ons volledig storten op het Noorderlicht. Onderweg hebben we veel regen en zien we heel veel wood bizons en twee zwarte beren.

 

Als het weer begint op te knappen, hebben we weer hoop voor Noorderlicht. We zoeken een goede overnachtingsplek met groots uitzicht op het Noorden. Maar we zitten nu ook ruim in berengebied. Bij elk meertje of picknickplaats waarschuwt de Milepost gids voor beren. "Do not feed the wildlife" of "Beren komen hier vaak". Daar krijgen we toch wel een beetje de kriebels van.
Uiteindelijk ziet PJ een bordje Muskwa boat launch (bootafmeerplaats) en dat betekent dus water! We rijden door een donker bos en begrijpen maar niet waar dat water blijft. Na een kwartiertje onverharde weg opent de weg zich ineens en zien we wel vijftig geparkeerde auto's en bootaanhangers! Dit is wel het laatste wat we verwacht hadden. Waar zijn al die mensen? Allemaal met een bootje op de rivier? Het is al donker. PJ parkeert de camper op een recht plekje met uitzicht op het noorden. Na het avondeten en een DVD gaat PJ naar bed. Ik probeer een nieuwe techniek uit. Ik lig met mijn kleren aan op de slaapbank. Hierdoor ben ik vanzelfsprekend sneller klaar om het Noorderlicht te fotograferen en slaap ik minder vast, dus dat lijkt mij minder vermoeiend om steeds wakker te worden. Ik zie twee mensen lopen die met een enorme schijnwerper de rivier afzoeken. Vreemd.
Om 1 uur 's nachts zie ik een groene boog aan de horizon. Dit is het begin van het Noorderlicht. Ik maak PJ wakker, die iets meer tijd nodig heeft. Ik schiet er lustig op los en kom er na een half uur achter dat er nog een filterglaasje voor de lens zit. Dat doet de foto's geen goed.

 

Het Noorderlicht gaat tot vier uur 's nachts door. Niet altijd even hevig, maar we mogen niet klagen.

Zodra we de volgende dag het bos uitrijden, de Alaska Highway op zien we een enorme zwarte beer. En later ook nog twee dode zwarte beren. Omdat we uitgeslapen hebben, rijden we niet zoveel kilometers en overnachten in Fort St. John. Het is regenachtig, dus we letten 's nachts niet op.

21 september 2014, Dawson Creek - Canada
We rijden door naar Dawson Creek en doen de was bij een wasserette. Ik zie dat de wasserette wireless internet heeft, maar deze is beveiligd. Ik vraag de eigenaresse om de internetcode.
Ze weifelt even: "Je gaat toch geen films downloaden?".
"Nee joh, ik wil alleen even kijken of er voor vannacht Noorderlicht voorspeld wordt", antwoord ik.
"Heb je het afgelopen nacht gezien? Het was prachtig en heel intens", zegt de eigenaresse.
Hmmm, gemist!

We hebben voor de volgende dag afgesproken om bij kennissen langs te gaan in Peace River. We kennen Cindy en Stan van de camping La Penita, Mexico. Vorig jaar waren we bij hen in 'de buurt' (250 km) en werden we uitgenodigd voor een Thanksgiving diner. Dat hebben we toen afgeslagen. Maar nu zijn we weer in 'de buurt' (235 km) en is het wel zo gezellig om morgen even aan te wippen. We verwachten weer Noorderlicht vannacht, dus kijken we onderweg uit naar mooie voorgronden. Oude graansilo's en een geparkeerde vrachttrein met de tekst Canada erop kan onze goedkeuring wel wegdragen. Het is een verrassend warme dag van 28˚C.
We overnachten op het parkeerterrein van de Walmart supermarkt in Peace River. We kijken wat Internet televisie en als PJ om een uur of 11 naar buiten kijkt, ziet hij boven het ruim verlichtte supermarktgebouw een groene waas. "Volgens mij hebben we al Noorderlicht!"
We rijden snel naar de graansilo's en fotograferen het noorderlicht op de plekken die we hebben uitgezocht. Na vele foto's wordt de voorgrond toch wel een beetje saai.

 

We rijden snel naar een plek waar we wireless internet kunnen oppikken om te zien of de noorderlicht verwachting nog voort duurt. Jawel, dus rijden we via het navigatiesysteem naar een meertje. Maar daar kunnen we niet komen, zonder even door een donker bos te lopen. Dus dat slaan we over. We rijden wat rond, maar het verwachtte Noorderlicht blijft uit. Hierdoor liggen we toch pas laat op bed.

22 september 2014, Peace River - Canada
Na uitgeslapen te hebben gaan we 's middags eerst even langs de Dodge garage voordat we bij Cindy en Stan langs gaan. Maar dat duurt langer dan verwacht. Niet alleen olie wordt ververst, maar nog meer hoognodig onderhoud. Zo komen we pas tegen het avondeten bij onze kennissen aan. Ook vandaag was het weer een hele warme zonnige dag.
Cindy en Stan zijn verbaasd dat wij afgelopen nacht het Noorderlicht gefotografeerd hebben in hun 'achtertuin'. Veel mensen weten niet dat als je zo noordelijk woont de Aurora's heel vaak kunt zien. Meestal is het met het blote oog niet heel spectaculair, maar de camera pakt veel meer op. En je moet wel op het juist moment naar buiten kijken, want soms duurt het maar een paar minuten.

23 september 2014, Peace River - Canada
Vandaag vind de herfst-equinox plaats (=overgang van zomer naar herfst) en wetenschappers kunnen het niet verklaren, maar het noorderlicht is gek op de equinox! In deze tijd van het jaar kan zelfs een zwakke solarwind een prachtige noorderlicht show veroorzaken. Dus vandaag willen we naar Slave Lake rijden. Dit is maar 250 km ten oosten van Peace River, dus we hebben geen haast. Stan is naar de tandarts, dus kletsen we gezellig met Cindy en houden hun zwaar gehandicapte dochter Vicky gezelschap.

       

PJ checkt nog even het weerbericht en het noorderlicht en komt dan binnen met de mededeling": "Het is ineens bewolkt in Slave Lake, we moeten naar het Noorden! Minstens naar High Level en misschien wel helemaal naar Greater Slave Lake". Dat is even een omschakeling want nu moeten we ineens minstens 400 kilometer rijden en misschien wel 600 kilometer!

Dus we gaan snel op weg. Het is bewolkt in Peace River en het duurt lang voordat we een beetje uit de bewolking zijn. We zijn om een uur of 5 in het plaatsje High Level. We besluiten nog verder noord te gaan. We rijden al een tijdje over de Mackenzie Highway en er is vrijwel geen mogelijkheid om langs de weg te stoppen, laat staan om te overnachten. En we zoeken natuurlijk ook nog eens een mooie voorgrond voor onze nachtelijke foto's.


 
We zijn ondertussen de provincie Northwest Territories ingereden.Het begint schemerig te worden en we hebben nog steeds geen plek gevonden. Ineens steekt er een lynx de weg over! We stoppen en halen de camera tevoorschijn, maar hebben niet genoeg licht om het dier te fotograferen. Het dier steekt nog twee keer de weg over, vlak voor een aanstormende vrachtwagen.

 

foto Hal Brindley.com

Uiteindelijk vinden we een redelijke plek. Ik kook avondeten en als ik een ketel water opzet om de afwas te doen, kijk ik even naar buiten. De zon is net ondergegaan en het is nog niet helemaal pikkedonker. "Het is begonnen!", roep ik uit.
Het is pas kwart over 9, dus dit beloofd wat. Het is een heerlijke zwoele avond. We zetten de camera op en nemen een paar shotjes, terwijl we rondlopen in korte broek en slippers.
Maar ik ben absoluut niet tevreden over de omgeving en haal PJ over om naar dat plasje te rijden wat we iets eerder gezien hebben. Het is nog een beetje bewolkt in westen, boven het waterplasje, maar het Noorderlicht doet haar best.

Ook in het oosten, boven de camper, zien we fel groene slierten (ook met het blote oog). Nu begint het ook in het noorden en boven ons. Helemaal te gek. We horen een bever met z'n staart op het water slaan. Ook horen we aan de overkant van het plasje een knappende knal (een schot?) en daarna iets door het bos slepen. PJ weet ineens wat het is: een bever heeft een boompje omgekauwd en sleept dit nu door het bos. Maar dichterbij horen we ook geritsel. Een dier groter dan een egel, misschien een stekelvarken of een wasbeertje. Maar omdat we hier niet zo ver vandaan net een lynx gezien hebben, zijn we nogal schrikachtig.

 

   

Af en toe komt er een vrachtwagen langs. Omdat wij vlak bij de weg staan en zo'n chauffeur dit natuurlijk helemaal niet verwacht, stappen we steeds dicht naar het water. De camera op statief laten we staan en met een afstandbediening in mijn zak, neem ik foto's van het noorderlicht met ons in de voorgrond, verlicht door de koplampen van een vrachtwagen.

 
Het begint nu iets frisser te worden en als ik een sweatshirt en lange broek aan ga trekken, zie ik dat het noorderlicht zelfs te zien is door het grote camperraam. Dus de camera naar binnen en we experimenteren met sluitertijden en een zaklamp. Heerlijk om zo te spelen met het noorderlicht.

 

 

We zijn nu anderhalf uur verder en willen wel iets anders op de voorgrond. Dus stappen we in de auto en rijden verder naar het noorden. De Aurora's schieten van oost naar west.
"Ooooh, aan mijn kant is het mooi joh! Je moet echt proberen te stoppen!" roep ik uit.
"Nou, dan zou je mijn kant eens moeten zien, dat is pas geweldig", schept PJ op.
En zo zitten we allebei te beweren dat onze eigen kant het mooiste is, maar we hebben weinig gelegenheid om te stoppen. Je moet begrijpen dat het nu pikkedonker is en we via het navigatiesysteem zijweggetjes moeten zien te vinden. Ik heb de camera op het ingeklapte statief tussen mijn benen staan en kan het niet laten om af en toe een foto te nemen in de rijdende auto. Deze foto's mislukken natuurlijk, maar het is zo geweldig om het noorderlicht door de ruiten voorbij zien te flitsen.

Ik kan het niet laten om tijdens het rijden om de afdrukknop te drukken...

 

PJ stopt even bij een doodlopend weggetje en ik neem weer een paar foto's, maar ben niet tevreden over de voorgrond. Dus maar verder.
Bij een gesloten camping hebben we wat meer ruimte en beter zicht op de lucht. Het is middernacht en de temperatuur is ondertussen gezakt tot rond het vriespunt, dus ik trek een dikke winterjas aan, handschoenen en doe een muts op. We zetten de camera weer op het statief en nemen foto na foto.
Het Noorderlicht is nu een gordijn dat in slow motion beweegt. Met het blote oog is behalve groen, nu ook paars te zien.

         

 

 

Vrachtwagens rijden af en aan, wat is dit toch een drukke weg!

 

We gaan weer verder noord. Op het navigatiesysteem kunnen we zien dat we langs een rivier rijden en een beetje water voor de reflectie zou wel fijn zijn. We zien een weggetje en rijden het in. Het onverharde weggetje eindigt bij de rivier én een huis! Het is 1 's nachts en in het huis gaan de lichten aan. PJ draait de camper snel om en we sluipen weer terug naar de hoofdweg. Dit is geen succes. Verder noord. We komen nu dicht bij het stadje Hay River en hebben dus vandaag al 600 km gereden. Dit stadje ligt aan de zuidkant van het Greater Slave Lake, dus wil ik daar graag heen. We vinden een route naar het water, maar daar aangekomen valt het tegen. Het waait erg hard en het is zo donker en een beetje mistig dat ik moeite heb om de horizon te vinden en deze recht te houden. Bovendien is het zo'n enorm meer dat het noorderlicht niet reflecteert. PJ blijft nu lekker warm in de auto zitten.

 

Ik geef het op en we rijden door het stadje. Bij een rivier is een plek waar je boten te water kunt laten gaan. Vier enorme spotlights verlichten de omgeving. Niet de beste omstandigheden om het noorderlicht te fotograferen, maar klagen doe ik niet. Het is 2 uur 's nachts en het noorderlicht barst nu echt los. In het noorden, oosten, westen, boven ons en zelfs in het zuiden! Ik weet gewoon niet waar ik de camera op moet richten.

 

 

Anderhalf uur schiet ik er op los, terwijl PJ zich langzaam terugtrekt in de camper. Hij is nu 18 uur op, heeft 600 km achter zijn kiezen en is uitgekakt. Ik draai op pure adrenaline en ben dan ook teleurgesteld als PJ voorstelt om een plek voor de nacht op te zoeken.
"Wat? Nu al? Maar kijk eens naar de lucht, daar kun je toch niet van weglopen?"
Omdat we weten dat we tot een uur of 12 zullen uitslapen, kunnen we niet midden in het dorp gaan kamperen met de kans 's morgens vroeg weggestuurd te worden. We rijden het stadje uit en zien nog een verlichte Indianen tipi. Die moet ook nog even op de foto. We moeten een flink eind de stad uitrijden voordat er een goede plek komt, waar we ongestoord kunnen overnachten. Het is vier uur 's nachts en PJ valt meteen in slaap.

Ik download de 300 foto's die we genomen hebben en als ik om vijf uur nog even naar buiten kijk, is het noorderlicht nog steeds aan het dansen!

 

Oh, wat een nacht!!!

24 september 2014 - Hay River - Canada
We slapen inderdaad tot 12 uur 's middags en rijden naar de bibliotheek van Hay River. We kunnen nergens in het stadje Wireless internet oppikken, dus moeten we met de laptop de bieb in.
De bibliothecaresse vraagt; "How are you today? "

PJ antwoordt dat hij in opperbest humeur is, omdat het noorderlicht afgelopen nacht zo fantastisch was.
"Ja, het was mooi hè?" antwoordt de dame. Ik vind het altijd erg leuk als de lokale bevolking ook onder de indruk is.

We zijn erg nieuwsgierig naar de tabel van het noorderlicht van afgelopen nacht. Dit wordt elke dag weergeven op de website AuroraWatch.com. Als we de grafiek bestuderen, zien we dat het hoogtepunt tussen 9 en 10 uur 's avonds was. De rest van de nacht was matig. Nou, niet bij ons! Dit bewijst maar weer dat je hier hoog in het noorden geen sterke storm nodig hebt om toch een prachtige voorstelling te kunnen zien.
Vandaag is het bewolkt, dus vanavond hoeven we niets te verwachten. 's Avonds begint het zelfs te regenen.

25 september 2014 - Hay River - Canada
Vandaag checken we locaties. We vinden mooie plekjes (zonder hinderlijke spotlights) in het Indianendorp aan de overkant van de rivier van Hay River. Er wordt vannacht weer noorderlicht voorspeld en het zou ook helder moeten zijn. Maar om een uur vier drijven de wolken binnen en als het om tien uur donker is, is er geen ster te zien. We besluiten een stuk oostwaarts te gaan rijden richting Wood Buffalo National Park, een van 's werelds grootste natuurparken. Dit park is het thuis van 5.000 wood bizons maar er leven ook meerdere roedels zeer onbevreesde wolven, die volwassen bizons aanvallen. Daar zitten we niet echt op te wachten als je in het donker noorderlicht staat te fotograferen.

 

Maar meer wegen zijn er niet, dus we hebben geen keus. Het is inderdaad minder bewolkt in het oosten, maar we zitten weer op onbekend terrein. PJ ziet een meer opdoemen op het navigatiesysteem en er staat zelfs een bewegwijzering. 'Polar Lake'. Nou, de naam klinkt goed. We rijden een paar minuten naar de dagrecreatie camping in the middle of nowhere. Als eerste zien we een grote afval container met een gloednieuw hoog hek eromheen en ingewikkelde sloten. Dat kan maar één ding betekenen. En jawel, als de de dagcamping oprijden zien we de borden: 'Pas op voor beren'.
PJ parkeert de camper vlak bij het meer dat recht op het noorden ligt. Boven het meer hangt een mysterieuze mist. We hebben enige aarzeling om uit te stappen in het pikkedonker. Maar als we de moed bijeen geschraapt hebben en naar buiten gaan, zien we dat de lucht ondertussen totaal bewolkt is. Geen ster te zien. Het heeft dus geen zin om hier rond te blijven hangen.
Verder naar het oosten en dus weer ietsje dichter bij het Wood Bison NP en de bloeddorstige wolven.
Terwijl we rijden, zien we het noorderlicht door de wolken piepen! We vinden een plekje langs de weg om te stoppen en schieten een paar plaatjes. Hier balen we toch wel van. We hadden ons vandaag zo goed voorbereid en zulke mooie plekjes gevonden om het noorderlicht te fotograferen en dan zitten we weer op onbekend terrein naar groene wolken te staren.

   
We besluiten het om te geven. We hebben ongemerkt toch weer 250 km gereden! Voor niets.

26 - 28 september 2014 - Hay River - Canada
We rijden vandaag terug over de Mackenzie Highway naar Peace River. De weersvoorspelling rond Hay River is te slecht om er nog langer te blijven rondhangen.
De volgende morgen drinken we nog een kopje koffie bij Cindy en Stan en rijden dan naar Slave Lake. Helaas is het ook daar bewolkt. De volgende dag verder oost naar Cold Lake. Hier is een Mediterrane aandoende boulevard langs het meer met grappige lantaarns, een haven met bootjes, een totempaal, kortom een prachtige locatie om het Noorderlicht te fotograferen. Maar helaas, ondanks een heldere nacht, zien we geen Aurora's.

29 september 2014 - Cold Lake - Canada
Nog maar een poging. 's Avonds laat zie ik op de website dat er noorderlicht is, maar waar wij staan voor de nacht is het bewolkt.
"Maar misschien is het helder boven het meer", doe ik een poging.
PJ gaat overstag en we rijden naar het Cold Lake. Helaas is er ook boven het grote meer bewolking. Een van de bewoners van de grote huizen langs het meer, vindt ons verdacht en belt de politie. Die komt ook onmiddellijk poolshoogte nemen. Tijd om een plekje voor de nacht te vinden.

30 september 2014 - Gibbons - Canada
We moeten nodig een nachtje op stroom staan en rijden zuid naar een camping. Volgens een campinggids moet de camping C$35 zijn, maar als we ons inschrijven moeten we C$43,- (€30,50) betalen (wintertarief?). En de douches zijn niet eens gratis! En om 7 uur 's avonds kapt het internet ermee! Wat een afpersers!!
Ik ga weer voor de 'op de bank slapen routine', terwijl PJ in bed kruipt. Vanaf 11 uur gaat elk half uur de wekker. Om half 3 zie ik een bleekgroene halo. Ik zet snel de camera op en schiet een paar foto's. Het is niet echt spectaculair om PJ ervoor wakker te maken. Na een half uur kruip ik weer terug op de bank. Om 4 uur geef ik het op, kleed mij uit en ga naar bed.

 

"Clau, volgens mij zie ik pillars!", maakt PJ mij om half 5 wakker.
Ik kijk ook uit het dakluik en ben meteen klaarwakker. We gaan het bed uit, kleden ons aan en fotograferen het Noorderlicht. Op de foto's is het heel bleekgroen, voor het oog is het wit, maar we zien voor het eerst pulserende Aurora's. Het is alsof je naar de hartslag van een enorm beest kijkt.
Wat apart! Op foto's is het moeilijk vast te leggen hoe de pilaren omhoog schieten.

 

Na een kwartier begint de camping langzaam wakker te worden. Hier kamperen namelijk seizoensarbeiders die overwinteren op de camping. De lichten in de omliggende caravans floepen aan, automotoren worden warmgedraaid en de eerste arbeider vertrekt naar zijn werk. En wij staan naast onze camper het noorderlicht te fotograferen. Wat een vreemde gewaarwording.

Oktober 2014 - Canada en USA

1 - 3 oktober 2014 - Gibbons - Canada
We willen nog even blijven proberen het Noorderlicht te fotograferen. We gaan weer locaties scouten en dit keer is ons doel om een Oekraïense Orthodoxe kerk en oude graven op de voorgrond te zetten. Het stikt hier van deze prachtige kerken en we noteren alle plekjes op de kaart.

We zijn er weer helemaal klaar voor. Het dorpje Smoky Lake waar we willen overnachten is te klein om op het dorpsplein te gaan staan, maar we vinden een camping die de optie geeft om zonder hook-up (water, stroom & dump) te parkeren en dat kost maar €7,80 en is inclusief een gloeiend hete douche.
Het is ondertussen behoorlijk afgekoeld buiten. PJ kruipt onder een dubbel donzen dekbed en ik ga met mijn kleren aan op de bank onder twee synthetische dekens liggen. Elk half uur gaat de wekker en kijk ik uit het grote raam. Een prachtige sterrenhemel, het laatste kwartier van de maan gaat onder, de Melkweg is te zien, maar geen Noorderlicht. Nadat de wekker 15 keer is afgegaan, stort ik in, vergeet de wekker aan te zetten en word om 7 uur klappertandend wakker.

De temperatuur buiten én binnen is gezakt naar -7˚C. Ik kleed mij uit en stap koud tot op het bot in bed.
"Neem jij nog even een deken mee, Clau, ik heb het zo koud", mompelt PJ.
Da's toch erg!

4 oktober 2014, Sundre - Canada
We geven het nu definitief op met het Noorderlicht. In Hyder heb ik een fotograaf uit Calgary ontmoet die regelmatig de wilde paarden van de Canadese Rocky Mountains fotografeert. Ik heb hem toen gevraagd naar de precieze locatie en daar gaan we nu naar toe. In het plaatsje Sundre wip ik even langs het visitor center en ik word uitstekend geholpen door een bejaarde man. Hij geeft mij een gedetailleerde kaart van de omgeving en legt uit waar wij de paarden kunnen verwachten.
We gaan op weg en zijn een beetje teleurgesteld over de omgeving: het is namelijk voornamelijk bos en dan zijn de paarden moeilijk te vinden. De enige ervaring die wij tot nu toe hebben met wilde paarden is in een woestijnlandschap, waar je kilometers ver kunt kijken.
Uiteindelijk vinden we toch een groep van 4 paarden. We vinden het moeilijk om hen mooi op de plaat te zetten: als ze niet verscholen staan achter een boom, werpt een andere boom wel een schaduw over hun lichamen.

 

 

5 -7 oktober 2014 - grens USA
Ons rondje Calgary - Alaska - Calgary is compleet. We hebben in totaal 18.000 kilometer gereden!

Vandaag gaan we de grens over met Canada - USA in de staat Montana. De douanebeambte vraagt of we fruit en/of groenten bij ons hebben.
"Ja, banaan, appel, sla, komkommer, coleslaw en tomaatjes", antwoord ik.
"Weet je dat je geen tomaten in mag voeren?"
Nee, blijkbaar niet.
"Ik stel voor om het bewijs vanavond op te eten", zegt de douanebeambte met een enorme glimlach.
Dit is een van de leukste grensovergangen die we gedaan hebben.

 

In Helena overnachten op een gratis camping bij een meer. Dit zouden we eigenlijk veel vaker moeten doen, maar die infuus aan het Internet is echt verslavend. Ik blijf ik nog een nachtje op. Niet voor het Noorderlicht, maar voor de volledige maansverduistering.

 

8 - 9 oktober 2014, Helena - USA
De afgelopen maand hebben fotografenvrienden van ons foto's geplaatst op Facebook van hun bezoek aan Yellowstone en Grand Teton National Park. Ik moet bekennen dat ik niet erg onder de indruk ben en we hebben eigenlijk geen zin om naar de beroemde parken te gaan. De grizzlyberen zijn niet te vinden en de elanden vallen in het niets bij die we in Alaska gezien hebben. De herfstkleuren zijn over hun piek heen, dus waarom zouden wij nog gaan?
Onze vrienden Dave en Jenny zouden rond 4 oktober naar Yellowstone gaan, dus we wagen er SMS-je aan of ze daadwerkelijk gegaan zijn en of we ze ergens kunnen ontmoeten. PJ zet er bij dat wij eigenlijk liever de wilde paarden van Cody willen gaan fotograferen.
Jenny schrijft (onmiddellijk, dat is uniek) terug dat Yellowstone niets aan is en dat ook zij op weg zijn naar Cody. Wat een toeval! We spreken af elkaar vanavond te zien bij de Walmart supermarkt van Cody.

Het weerzien is weer hartelijk. Dave en Jenny hebben ook niet eerder de wilde paarden van Cody gedaan, dus dat maakt het weer spannend. De kudde heet McCullough Peak herd en je zou verwachten dat je deze paarden dus langs de McCullough Peak road zou kunnen vinden. Dave en Jenny parkeren hun nieuwe camper aan het begin van de onverharde weg en rijden voorop in hun rode Jeep. Wij volgen in vol ornaat met onze grote camper. De weg is wel goed, maar erg steil en we zien nergens stront, laat staan paarden.

   

   

Na een uur hebben we de hele loop gereden en alleen pronghorn herten gezien.
Jenny weet nog een weggetje. We nemen de Whistle Creek road, weer een onverharde weg en na de eerste bocht zien we meteen een grote kudde van zo'n 18 wilde paarden! Nadat ze ons een tijdje aangestaard hebben, verdwijnen ze over een heuvel.

 

We rijden verder en in de verte zien we weer een groep van een stuk of 12. Tegen de tijd dat we dichterbij zijn gekomen, zijn ze als het ware opgelost. We begrijpen er niets van. We rijden verder en komen nu in een echt woestijnlandschap. Prachtig! We eten lunch met uitzicht op de rode woestijn.

 



We kunnen hier geen paarden meer vinden en splitsen even op. Dave en Jenny rijden dezelfde weg terug (dat is voor ons te steil omhoog) en wij gaan over de geasfalteerde weg terug naar het beginpunt. Langs de snelweg zien we in de verte een hele grote groep paarden staan te grazen. Als we Dave en Jenny weer zien, vertellen we hen dat en we gaan samen weer op weg. Er loopt vanaf de snelweg wel een paadje naar de kudde paarden, maar het is niet meer dan een karrenspoor. We gaan het toch proberen, maar horen al snel het serviesgoed en bestek uit de kastjes kletteren.

 

Als we ook nog door een kreek moeten, geven we het op. Dave stelt voor dat we ons met z'n vieren in de tweepersoons Jeep persen en zo hobbelen we zo dicht mogelijk naar de kudde. Dan gaan we te voet verder. Het is een echt grote groep van 53 paarden.            

Het valt ons op dat er geen veulens zijn. Later horen we dat deze paarden succesvol in toom worden gehouden met een anticonceptie dat via darts wordt ingebracht.

 

 

De volgende dag gaan we weer op zoek. Langs de Whistle Creek Road zien we nu niets, maar ook dit keer hebben we meer geluk langs de snelweg. Een nieuwe kudde staat heel dicht bij de weg te grazen. We parkeren de voertuigen en fotograferen de wilde paarden terwijl ze hun gang gaan. Dit is niet de meest actieve periode van het jaar, maar we zien toch een hengst die een merrie bestijgt en een paar schijngevechten. In deze groep is slechts één veulen.

 

 

 

 

 

Dave en Jenny willen graag de Pryor Mountain Wild Horses in Bighorn Canyon National Recreation Area fotograferen wat in Montana ligt. Wij hebben hier nog nooit van gehoord en gaan graag mee. We komen rond 12 uur aan in het park. Entree is $5,- per voertuig en de campings zijn gratis. De weg is geasfalteerd, maar 15 kilometer lang en doodlopend. De meeste toeristen komen hier waarschijnlijk voor de prachtige natuur, een enorm meer en brede rivier waar je kunt vissen en varen met gemotoriseerde vaartuigen. Vanaf verschillende uitzichtpunten kijk je zo de canyon in en kun je motorbootjes zien scheuren over het water.

 

 

                            
Maar wij zijn vooral geïnteresseerd in de wilde paarden. Een klein deel van de Pryor Mountain Wild Horse Range overlapt het recreatiegebeid en de paarden kunnen worden gespot vanaf de geasfalteerde weg.

De Pryor Mountain Wild Horses zijn speciaal omdat ze afstammen van de koloniale Spaanse paarden die door de Spaanse veroveraars naar Noord Amerika zijn gebracht. Ze hebben bijzondere kenmerken en markeringen die alleen zichtbaar zijn wanneer de paarden de primitieve kleuren dun (= grijs-goud of beige) en grullo (= bruingrijs of muisgrijs) hebben.
De markeringen zijn: een donkere streep bovenop de rug plus een bar op de schoft, die vanaf boven gezien een perfect kruis vormen. Op hun benen hebben ze 'zebra' of 'tijger' strepen en ze hebben zwart omrande oren die beige gekleurd zijn aan de binnenkant. En natuurlijk moeten ze de primitieve kleuring hebben. Dit maakt de Pryor wilde paarden uniek en belangrijk voor het behoud.

   

       

      

Wij gaan op zoek naar wilde paarden en vinden ze vrijwel meteen en heel dichtbij.

 

Ik ben wild enthousiast omdat het fotograferen van de wilde paarden geen moeite kost, de auto niet kapot gaat en de omgeving en achtergrond spectaculair is.

 

 

 

 

                        

We overnachten op een van de gratis campings en genieten van de zonsondergang. We vinden het erg fijn om weer samen met onze vrienden te reizen, te fotograferen en na afloop gezellig te borrelen en te kletsen. We hebben ze gemist afgelopen zomer.

            

 

11 oktober 2014, Big Canyon NRA - USA
's Ochtends rijden we nog een keer het park in en vinden weer nieuwe wilde paarden. Naast de paarden zien we ook pronghorns, dikhoornschapen en fotograferen we het prachtige landschap.

 

 

 

 

 

Jenny heeft haar zinnen gezet om de paarden ook in de Mountain Range te fotograferen en we proberen een manier te vinden om dat gebied in te rijden. We rijden het National Recreation Area uit en rijden over een onverharde weg richting de Pryor bergen. Een lokale vrouw spreekt ons aan en wijst ons de weg.
"Met dat voertuig", wijst ze op de rode Jeep van Dave en Jenny, "lukt het wel, maar ik heb zo mijn twijfels over die camper.
Bij een grote parkeermogelijkheid haken Dave en Jenny hun Jeep van hun Mercedes camper af en we volgen hen hun Jeep de bergen in. De weg begint al meteen steil en wij moeten steken in de bocht om verder te komen.

 

Dave en Jenny stoppen en we overleggen of dit wel mogelijk is met onze 4x4 camper. In de verte komt een groep quad rijders naar beneden. Ze vertellen ons dat de wilde paarden hier nog minstens anderhalf uur rijen vandaan zijn en dat ze niet zeker weten of de weg met een Jeep wel te doen is! We besluiten om te draaien...nou ja, dat is niet echt mogelijk, dus PJ rijdt een groot gedeelte achteruit de berg weer af.

 

 

 

PJ ergert zich eraan dat ik weer foto's wil nemen op momenten dat ik hem eigenlijk achteruit moet gidsen

In Bridger gaan we uit eten en overnachten we op een restarea langs de doorgaande weg.

 

12 oktober 2014, Bridger Montana - USA
Gisteren hebben we overwogen om het gebied via een andere weg in te rijden, maar de hele nacht heeft het geregend en we zien er dus maar van af. We nemen afscheid van Dave en Jenny. Zij gaan terug naar Cody en wij rijden naar Bozeman en verder zuid naar Utah.

13 - 17 oktober 2014, Plain City Utah - USA
Een paar dagen verblijven we bij mijn nichtje Diana en haar partner Randy. We wachten op een creditcard die opgestuurd wordt vanuit Nederland, maar al best lang onderweg is. We twijfelen heel erg of we wel naar Mexico moeten gaan. Op 17 oktober krijgen we te horen dat het huurcontract voor ons huis in Maassluis niet meer verlengd wordt. We hebben gemerkt dat als we zelf niet in Nederland zijn, het lastiger is om de huizen weer te verhuren. En mijn Amerikaanse oom Bill vraagt wanneer wij de achterkant van onze truck komen ophalen! Die hebben wij bij hem opgeslagen omdat PJ zelf een flatbed heeft gebouwd. Bill gaat een extra schuur bouwen voor zijn eigen spullen en heeft vanzelfsprekend geen ruimte meer voor andermans troep. En dan krijgen we ook nog bericht van de Gemeente Spijkenisse dat we op het matje moeten komen, omdat er klachten uit de buurt zijn over onze huurders.

 

Het groeit ons allemaal een beetje boven het hoofd en we besluiten er nog even rustig over na te denken. Dus nog maar weer een rondje wilde paarden.

18 - 21 oktober 2014, Rock Springs/Sand Wash Basin - USA
Amerikanen hebben een soort haat/liefde verhouding met de wilde paarden. Veel mensen vinden dit laatste stukje wildernis in hun achtertuin prachtig, maar de boeren willen liever dat hun vee op deze openbare droge prairie graast. Onder druk van de boeren is de overheid gezwicht en hebben ze in totaal 1.263 (!!!) wilde paarden verwijderd die in dit gebied leefden, ook wel de Checkerboard Horses genoemd. Dit hebben ze gedaan met zogenaamde 'roundups', waarbij de paarden door middel van helikopters worden opgejaagd, in tijdelijke opvanghokken worden gestopt en ter adoptie worden aangeboden. Gerucht gaat de paarden opgekocht worden om tot hondenvoer te worden vermalen. Diep triest natuurlijk.

   
                                            roundup met helikopters  (foto's van Internet)                                        

Wij zijn zo stom geweest om in mei naar de Wild Horses Viewing Area in Rock Springs te gaan. De tranen welden op in mijn ogen toen ik die voorheen wilde paarden zag, die toen al maanden opgesloten zaten, de familiegroepen uit elkaar gehaald en die trotse hengsten achter hekken.

 
                                                                tijdelijke opvang voor de wilde paarden

Een goede vriend fotografeerde al jaren een bepaalde groep paarden in Wyoming. Hij had een paard van veulen op zien groeien tot een prachtig hengst die een eigen harem had. Hij noemde dit paard Appie. Wat moest hij gevoeld hebben toen hij zijn favoriete Appie tussen de opgesloten hengsten zag staan, voor altijd van zijn vrijheid bestolen.

Na de tweede roundup van september verwachten we eigenlijk niet veel wilde paarden meer te zien bij het Pilot Butte gebied, maar na vijf minuten rijden, vinden we al een kudde van negen volwassen paarden en een veulen. Ze zijn ongeveer anderhalve kilometer verwijderd van de weg. We besluiten het veld in te lopen om een beetje dichterbij te komen. We zijn ongeveer halverwege als een paard opkijkt en naar ons staart. Hij begint op ons af te draven en stopt abrupt. Daar schrikken we wel een beetje van. Is hij gewoon nieuwsgierig en wil hij gedag zeggen, of zijn wij een bedreiging voor zijn kudde en zou hij ons kunnen vertrappen?

Afgelopen zomer zijn we begonnen met wilde paarden te fotograferen en we weten niet veel over hun gedrag. De hengst krijgt versterking van een ander paard en ze nemen allebei nog meer stappen op ons af. We beginnen ons terug te trekken. Maar elke keer als we stoppen en omkijken, doen de paarden weer een paar stappen in onze richting! We weten niet hoe snel we terug bij de camper moeten komen en zelfs als we daar aankomen blijft het paard ons aanstaren. Zelfs als we wegrijden en geparkeerd staan op een heuvel, blijft hij naar ons staren. Het duurt vijftien minuten voordat hij en zijn kudde verder gaan.
                                              een dreigende hengst rechts

Terwijl we speed wandelend naar de camper terug liepen, ging er iets door mijn hoofd. Het deed mij denken aan een avontuur in Afrika, 16 jaar geleden. In onze Mercedescamper keken we in Botswana naar een kudde olifanten in de verte. En dan bedoel ik echt in de verte; met een verrekijker. Plotseling begon de matriarch op volle sterkte op ons af te stormen, met wapperende oren en getrompetter! PJ startte de motor en reed langzaam weg. De olifant stopte. Maar zodra wij ook stopte, begon ze weer te rennen! Dit gebeurde een paar keer, totdat PJ met volle snelheid weg reed en over een heuvel ging. Toen ze ons niet meer kon zien, draaide ze zich om en voegde zich weer bij haar kudde. Wij hebben wel wat kennis over olifanten en hun gedrag en weten dus zeker dat wij een bedreiging waren voor haar kudde.
Maar wat is het verhaal achter de Wild Horses?

Zondagmiddag rijden we helemaal door naar de Sand Wash Basin Wild Horses in Colorado. We slapen bij de ingang en rijden 's morgens vroeg het gebied in. Bij het waterhole waar we in mei zo vreselijk veel paarden zagen, is het nu helemaal verlaten. Er staat genoeg water in de plas, maar we zien geen stud piles (grote hopen poep) die aangeven dat hier regelmatig paarden komen. We rijden verder en zien twee bachelor paarden bij een klein plasje die voor ons poseren.

De wegen in het park zijn voor onze grote camper niet overal berijdbaar, maar we kunnen een groot gedeelte van het gebied bereiken.

   

We vinden een andere plas en zien een hele grote groep in de verte. We wachten geduldig tot ze naar het waterhole komen en het is weer prachtig om te zien als ze in galop komen aanrennen.



 

 

   

 

 

      

We slapen weer aan het begin van het gebied. De volgende ochtend vinden we na vijf minuten rijden een grote kudde wilde paarden. De dominante stallion is een prachtig witte hengst met een lange staart. Hij houdt zijn harem goed in de gaten en als een bachelor te dichtbij komt, gaat hij onmiddellijk op onderzoek uit. We volgen dit van heel dichtbij.
We krijgen het een beetje benauwd als we dreigende donderwolken zien en het een beetje begint te spetteren. Je wilt hier echt niet zijn als de wegen nat worden!

 

We kijken het even aan en wagen het er toch maar weer op en zien weer prachtige paarden.

   

We lunchen bij het eerste waterhole aan het begin van het gebied. PJ heeft Jenny een SMS gestuurd of we langs kunnen komen. Dave en Jenny wonen hier anderhalf uur rijden vandaan, maar wel de verkeerde richting op. We vinden het leuk om hen op te zoeken, maar hebben geen zin om bij hen aan te wippen als ze niet eens thuis zijn. Helaas horen we niets. We zitten net weer in de auto in dubio wat we zullen doen als ik een rode Jeep op de heuvel zie. Ik pak snel mijn verrekijker om te zien of ik het nummerbord kan lezen.
"Krijg nou wat, het is Jenny..... maar het is niet Dave die naast haar zit".
Achter de Jeep volgt een donkerblauw autootje. Als ze bij ons stoppen, blijken naast Dave en Jenny ook vrienden uit Canada uit te stappen! Wayne en Beth hebben we zeven jaar geleden ontmoet in Hyder, Alaska en we hebben heel wat kilometers samen gereisd in Canada, Alaska en Mexico.

 

Met Jenny als onze gids rijden we het Sand Wash Basin weer in.

 

 

Als Jenny een bepaalde hengst ontdekt, gaat ze helemaal uit haar dak. Het is de Stallion die Corona wordt genoemd. Een prachtige hengst met lange witte manen, haar lieveling.

 

   

 

We hebben nog een paar mooie momenten voordat donkere wolken zich weer samenpakken. Als we met z'n allen terug naar Craig rijden, krijgen we een sensationele bliksemstorm over ons heen.
Bij Dave en Jenny thuis koken we gezamenlijk en hebben een gezellige avond.

De volgende morgen dringt het tot ons door dat we de camper en pick-up echt moeten gaan verkopen en naar huis moeten gaan. Afscheid nemen is dan ineens heel moeilijk. Gaan we deze fijne vrienden ooit nog zien?

22 - 26 oktober 2014, Vernal Utah - USA
We rijden de staat Utah weer in en in Vernal gaan we een paar nachten op een camping staan. Hier beginnen de voorbereiding van de verkoop. We halen alle persoonlijke stickers van de achterkant van de camper af. Het liefst zouden we ook de wildlife stickers eraf halen, maar dat is teveel werk. We volstaan met het verwijderen van onze naam.

 

De meeste kleding stoppen we in vuilniszakken en brengen dit naar de overkant waar een Leger des Heils zit. Ook heel veel spullen gaan daar naar toe.
Na 17 jaar reizen is het nu tijd om te beslissen wat we mee naar huis nemen en wat we achterlaten. Sommige van onze spullen zijn al bij ons sinds het eerste uur dat we gingen reizen. Hoeveel kilometers hebben de houten klompjes meegereisd, eerst op de Mercedesbus en toen geswitcht van auto naar auto? Alles gaat door onze handen, maar elke gram telt.
Brengen we de misvormde giraffe met de korte nek thuis? Hij is in Europa, het Midden-Oosten, Afrika, Zuid-Amerika, Mexico en Noord-Amerika geweest.
Of mijn leuke sixties pan die ik al 17 jaar gebruik?
Of PJ's koffiemok die aangeraakt is door een grizzlybeer?
Wat moet ik doen met dat hele zware Mexicaanse vogelboek of de Mexicaanse campinggids?
Mijn beer wijnglas of PJ's Coronavat whiskyglas?
De Lonely Planet reisgidsen? Onze Mexicaanse hangmatten?
Mijn gifgroene laarzen?
Wat een beslissingen en elk ding heeft zo zijn verhaal.
En dan natuurlijk de spullen die echt naar huis moeten, zoals de statieven, camera's en lenzen. Zoveel gewicht al.

     

       

27 oktober 2014, Plain City Utah - USA
Voordat we naar het huis van Diana en Randy rijden, gaan we langs bij de Home Depot (Amerikaanse Gamma) om betonblokken te halen, waar straks de camper op kan leunen.

We moeten de voorbereiding van de verkoop in fasen doen. Fase 1 is het afhalen van de camper van de truck. Dit is altijd een stressvol moment, want die zware camper moet op vier wankele pootjes balanceren.

De volgende dag rijden we naar Randy's broer Ridgy om de stalen flatbed-constructie eraf te laten halen. Deze constructie weegt erg zwaar en moet dus met een heftruck eraf gehaald worden. We laten hem gratis achter, Ridgy heeft er misschien wel een goede bestemming voor het ding.

De auto ziet er nu wel erg kaal uit. We rijden naar een bandenboer om de bandenspanning te laten zakken. Daarna pakken we een overnachtingkoffertje, want we moeten de originele achterbak ophalen in West-Yellowstone, 450 kilometer noord. We rijden 's middags alvast naar Idaho Falls en nemen daar een hotel. Ik had een van de goedkoopste hotels geboekt, wat zonder Internet, koffiezetapparaat of ontbijt blijkt te zijn.
's Morgens halen we een kop koffie bij McDonalds en een ontbijtmuffin (getver) en rijden dan door naar oom Bill en tante Donna. Onderweg ligt er sneeuw langs de weg. Bill helpt ons met het terugplaatsen van de achterbak. We willen dezelfde avond nog terug zijn, dus het afscheid is kort.
"Zien we jullie nog een keer in Nederland?", vraag ik.
"Dat denk ik niet, dat is veel te duur", antwoord mijn oom die net 80 is geworden.
Ik merk hoe moeilijk ik het hier mee heb. We zijn wel gewend om afscheid te nemen, maar dit is wel erg definitief.

De auto is nu weer in originele staat en verkoopklaar voor Randy. Randy is jaren autoverkoper geweest (Subaru), maar werkt nu bij een bedrijf dat campers en caravans verkoopt. Maar hij heeft natuurlijk nog wel veel contacten in de autohandel.
Op zijn vrije dag (donderdag) gaat hij rond shoppen met onze auto. Maar helaas vinden wij de prijs waar hij mee terug komt veel te laag. Motorisch is hij goed, maar er moet eerst wel erg veel aan de auto gedaan worden (cosmetisch). Dat vinden wij onzin en hebben we helemaal geen tijd voor, want ons visum verloopt over tien dagen.

Dit gaat helemaal niet naar ons zin, en de camper staat ook nog niet op het Internet. We zetten de camper weer terug op de pick-up.

31 oktober 2014, Plain City Utha - USA
En tussendoor ben ik vandaag ook nog 50 jaar geworden! Ik had deze mijlpaal iets anders voorgesteld.
's Avonds komen verklede kinderen langs de deur voor 'Trick or Treat', het is tenslotte Halloween. Diana merkt op dat het lang geleden is dat ze met Halloween in haar korte broek en teenslippers de deur open heeft gedaan. Het is echt heel mild hier.

1 november 2014, Plain City Utah - USA
Ons besluit staat vast: we rijden terug naar Calgary, stallen de camper daar, vliegen terug naar Nederland en komen in het voorjaar terug om de camper te verkopen.
We rijden de eerste dag naar Butte, Montana, waar sneeuw is gevallen en als we 's avonds de vliegtickets willen boeken, zijn die niet meer beschikbaar! Dat is balen zeg. De eerstvolgende vlucht van dezelfde prijs gaat pas tien dagen later!! Dan hadden we beter in het warme Utah kunnen blijven.
We hebben nu dus ook geen haast meer en rijden op het gemak terug naar Canada.

7 - 10 november 2014, Calgary - Canada
We gaan vanaf vrijdag een paar dagen op de camping staan. Het winterseizoen is begonnen en dat betekent hier dat de prijzen duurder zijn dan in de zomer. Een tegenvaller. Er wordt sneeuw voorspelt, heel veel sneeuw en op zaterdag in een mager zonnetje, maar met veel wind, beschermen we het dak van de camper met een groot zeil. Als we klaar zijn, begint het te sneeuwen en dat houdt niet op. Dit is wel bizar, omdat wij onze geïsoleerde winterlaarzen en veel warme kleding hebben weggeven. Ons elektrische kacheltje had het net begeven, maar die hebben we een week geleden toch even vervangen. Die komt nu mooi van pas.

 
                                                                  zaterdag                   zondag

Er valt 16 centimeter sneeuw. Nadat PJ het meeste sneeuw van de voorruit, camper en motorkap heeft geschoven, kunnen we maandag naar de opslag rijden.

 
 

11 november 2014, Nederland
Met 4 uur vertraging (directe vlucht!) komen we aan in Nederland. Ons huis in Maassluis staat leeg en is schoon en keurig opgeleverd. We kunnen er zo intrekken.