Reisverslag Mexico 2010 - 2011

by Claudia and PJ Potgieser

 

home

back

November 2010, Mexico
25 november 2010
De ochtend wordt wakker en kleurt de lucht rood. Om tien voor zeven lopen we het kantoor van de US immigratie binnen in Sonoyta (Arizona). Buiten dragen de douaniers wollen mutsen en handschoenen, want het is slechts 1 graad boven nul.
We besluiten gewoon eerlijk te zijn tegen de douanebeambte. “Wij zijn toeristen uit Nederland en we gaan naar Mexico. Moeten we nog iets doen?”.
De beambte bekijkt ons paspoort. “Wanneer zijn jullie de Verenigde Staten binnen gekomen?”.
“Negen november”.
“En hoelang willen jullie in Mexico blijven?”.
“In april komen we terug naar de USA”.
“En jullie hebben een ESTA waiver? (dat is de benaming van het 90 dagen visum)”.
“Ja”.
“Nou dat lijkt mij geen probleem, maar ik zal het nog even navragen bij mijn collega”. Even later komt hij terug met de mededeling: “You are good to go”.
Nog geen vijf minuten later staan we weer buiten. PJ blijft argwanend, maar volgens mij mogen we ondanks het 90 dagen visum toch vier maanden in Mexico blijven!

De Mexicaanse kant gaat niet zo vlotjes. Het eerste wat je moet doen in Mexico is een visum aanvragen. Lesley, een van onze vier reisgenoten neemt als eerste plaats aan het bureau van de immigratieofficier. Zij is Amerikaanse, Terry, haar partner is Canadees. Tergend langzaam vult de officier het formulier van haar man in. Daarna begint hij aan die van haar. Een beetje paniekerig kijkt hij nogmaals naar haar paspoort. “Maar dit is een Amerikaans paspoort!”
“Ja”, zegt Lesley “ik ben een Amerikaanse”.
“Maar waar woont u dan?”.
“In Canada, net zoals mijn man”. 
“Maar u bent een Amerikaanse!”.
“Klopt, ik ben een immigrant, woonachtend in Canada”.

Dit vindt de man maar vreemd. Leuk detail is dat Terry en Lesley alleen een adres in Canada hebben, geen huis. Zij zijn namelijk full time RV’ers,  zij reizen het hele jaar door in hun camper.
Na twintig minuten zijn wij eindelijk aan de beurt. De officier haalt een van onze paspoorten door de scanner en tuurt naar zijn beeldscherm. En blijft maar turen…
Problemas?”, vraag ik.
De man bestudeert nogmaals de voorkant van onze paspoorten waar opstaat “Europese Unie Koninkrijk der Nederlanden”.
Holanda!”, help ik hem en wijs op de Spaanstalige voetbalsweater die ik aan heb (gekocht in Argentinië).
Hij scrollt door zijn scherm en schudt van nee. “No Holanda”.
Paises Bajos”, doet PJ een duit in het zakje.
De man tuurt weer naar zijn scherm en mompelt alle landen op die met een P beginnen.
No”, zegt hij beslist.
Netherlands?”, zeg ik aarzelend en blader ondertussen door mijn paspoort. Op de eerste pagina staat in ongeveer 20 talen het woord Nederland.  Ik probeer nogmaals: “Reino de los Paises Bajos”, maar de man blijft nee schudden.
En zo gaat het twintig (!) minuten lang door.
Uno momento”, zegt de man en verlaat het kantoor. Even later komt hij terug met zo’n jong hittepetitje gehuld in een wit donzen ski-jack met bontkraag. Ze doet haar handschoenen uit en neemt plaats achter de computer.
“Paises Bajos”, zegt ze verbaasd en wijst naar de computer. De officier lacht schaapachtig en pakt het formulier en duwt het onder mijn neus. “Vul jij het maar in”.
Ja lekker is dat! Moet ik even een Spaanstalig formulier invullen. Ik doe het zo goed als ik het kan.
“Nu moet je naar de bank om te betalen”.
Na ons nemen Charlotte en Bob plaats aan het bureautje. Er is ondertussen ruim een half uur voorbij gegaan.

Bij de bank ontstaat er weer paniek. Ik heb automatisch Claudia Potgieser op het formulier ingevuld, zo ga ik tenslotte door het leven. Maar in mijn paspoort staat Claudia Bollema e/v Potgieser (ja echt waar: e/v wat staat voor echtgenoot van). Nu is een paspoort volgens mij een internationaal reisdocument waar je vooral buiten de Europese unie gebruik van maakt. Zou het niet handiger zijn om dan geen gebruik te maken van NEDERLANDSE afkortingen in een document dat vooral leesbaar moet zijn voor BUITENLANDSE douanebeambten?
De dame achter de balie staart in mijn paspoort en wijst met een vuurrood gelakte nagel naar het e/v woord en kijkt mij vragend aan. “Esposa de”, doe ik een gok.
“Ah, ja!”.
“Potgieser?”
Hiervoor wijs ik naar PJ.
“En Holleman is de naam van je moeder?”
No, mi padre”(vader).
Nou, we zijn eruit en we kunnen het visum betalen.
Daarna weer terug naar de eerste douanebeambte voor een stempel op het visum. Ik piep even voor, want ondertussen zijn Char en Bob hiermee klaar en zit er een ander zuchtend en steunend te wachten totdat de officier zijn formulier heeft ingevuld.
Daarna moeten we een kopie laten maken van het toeristenvisum en dan de camper tijdelijk invoeren. Dus weer in de rij. Zo duurt het werkelijk uren.
Na DRIE uur zijn alle drie de stellen klaar en kunnen we eindelijk op weg. Ik geloof niet we eerder zo lang bezig zijn geweest, nou misschien die ene keer dat de computer stuk was en echt alles met de hand in vijffout geschreven moest worden.

Pas twee uur later realiseer ik mij dat we geen stempel in onze paspoorten hebben gekregen! Hoe moeten we straks in de USA bewijzen dat we in Mexico geweest zijn, want het visum moet je bij de grens weer inleveren. We zullen er een kopie van maken en dat in ons paspoort laten zitten (al is juist de datum op het stempel niet te lezen!).

   
 
Eerste Mexicaanse camping (San Carlos)      Derde Mexicaanse camping (Mazatlan)           Mexicaanse drive-through winkel

Na vier dagen rijden komen we op La Penita aan en wacht ons (en vooral Bob) een warm welkom. Ze hebben zijn campingplek gebarricadeerd met een muur van palmbladeren, bordjes en Mexicaanse bandieten met mitrailleurs! Hilarisch!

   

  

De volgende dag neemt Bob wraak. Hij kleedt zich in camouflage, oorlogstrepen op zijn gezicht en bouwt een 'muur' om het kantoor. En wacht daarna het Mexicaanse personeel op die meegeholpen hebben met de muur. We hebben weer een uitbundig begin van onze tijd in La Penita.

 

December 2010, Mexico
We hebben onze kampeerplek al aardig ingericht en PJ heeft zelfs een 'keukentje' gebouwd, compleet met teiltje met afvoer! Van Bob en Char krijgen we een hangstoel en een canapé die we over de keuken zetten. We hangen de hangmatten op en de vogelvoederbakken. De pick-up halen we onder de camper vandaan. We hebben uitzicht op zee en veel roze en paarse bougainville om ons heen.

 

   

Het wildlife om ons heen is kleurrijk (vogels, leguanen en vlinders), gevaarlijk (krokodillen), schattig (eekhoorns), griezelig (spinnen en vleermuizen) en gewoon smerig (kakkerlakken).

   

   

   

Ik zit op mijn hurken aan de oever van de lagune van de camping een enorme krokodil te fotograferen. Vanaf de weg is hij haast niet te zien, omdat het moeras overgroeid is met takken.
Iemand van de camping komt over de weg aangelopen met zijn fototoestel. "Wow, wat is ie groot", hoor ik hem zeggen. Vreemd, denk ik nog, want vanaf de weg is hij slecht te zien.
"En die kleuren, ongelooflijk!", roept de man nu uit en richt zijn toestel op een boom.
"Kleuren?", denk ik nog en begrijp er niets van. Later blijkt dat ik op weg naar de oever rakelings langs een enorme bruine spin met gele stippen ben gelopen die in een web hangt!

 

We feesten al veel met onze vrienden, gaan regelmatig uit eten, maar zijn ook elke morgen sportief. We halen constant grappen bij elkaar uit en geven elkaar rare cadeautjes. Kortom, we hebben het prima naar ons zin.

   

   

December 2010, Nederland
Op 17 december krijgen we het trieste bericht dat de vriendin van PJ's vader is overleden. We verruilen het exotische Mexico voor een winters Nederland.

   
In het vliegtuig van Puerto Vallarta naar Detroit zitten we maar 27 reisgenoten dus we hebben lekker de ruimte. In Detroit krijgen we te horen dat alleen de passagiers die Amsterdam als eindbestemming hebben mee mogen! Hebben wij even mazzel, want 90% van de passagiers blijft achter! Zonder vertraging komen we in een besneeuwd landschap aan en struikelen op Schiphol over de gestrande reizigers en gangen vol met koffers.

Een witte Kerst in Nederland!! Dat is in de laatste 110 jaar maar zeven keer eerder voorgekomen!

   
onze stacaravan in de sneeuw

Wat een rare gewaarwording als er op de deur geklopt wordt en er een witte zwaan op de stoep staat!

     

Op 30 december vliegen we terug naar Mexico.

December 2010, Mexico
31 december 2010
We zijn nog net op tijd voor het Nieuwjaarsfeest op de camping La Penita. Ik kom zwaar verkouden terug uit Nederland en ook Charlotte heeft iets opgelopen, maar dat mag de pret niet drukken. De camping is tijdens onze afwezigheid volgelopen met Mexicanen en die laten ons vol overgave zien hoe flexibel hun heupen zijn en hoe gemakkelijk zij dansen op de Mexicaanse ritmes.

   

Januari 2011, Mexico
Peter en Monique, onze jeugdvrienden uit Nederland komen ons op 7 januari voor twee weken opzoeken. Omdat ze 25 jaar getrouwd zijn, is het thema 'Honeymoon' en hun tent versieren we met witte tule strikken, engeltjes en bordjes die de weg wijzen naar hun 'honeymoon suite'. Onze Canadese vrienden ontvangen ze met open armen en Peter & Monique ervaren het als een warm bad.

   

Hun 25 jarig huwelijksdag wordt gevierd met bruidstaart, champagne gemengd met jus d'orange, picknicken op een romantisch strandje en heerlijk uit eten met uitzicht over de baai van Guayabitos.

   

   

De rillingen lopen ons over de rug als een boa constrictor wordt gevonden in een boom boven iemands caravan! Hij wordt vakkundig verwijderd door een dappere kampeerder en teruggezet in de jungle naast de camping.
   

Nog geen vier dagen later hangt er weer een boa in dezelfde boom! Deze is veel dikker en langer. De slang wordt uit de boom gehaald door een van de medewerkers en wordt, nadat hij is opgemeten (1.80m) losgelaten in de jungle .
   

Anderhalve week later zit er weer een, in dezelfde(!) boom!! Omdat deze slang veel kleiner is, mag ie blijven waar hij is. Het moet niet gekker worden...

 

 

 

De vakantie van Peter en Monique staan verder in het teken van eten, drinken, dansen, winkelen en zonnen.
   

   

Maar het hoogtepunt is wel de boottocht met gids Enrique, die ons op komt halen op het strand van de camping. In het begin is de tour niet zo'n succes; we zien de bultrug walvissen wel, maar ze zijn ver weg en als we dichterbij komen, duiken ze onder. We varen naar een van die walvissen en Enrique zet zijn motor uit en we wachten af of de walvis weer bovenkomt. Tot onze grote verbazing horen we de walvis ineens 'zingen' en wel onder onze boot! Dit gaat 20 minuten lang door en het geluid varieert van het huilen van een baby, het laten leeglopen van een ballon of het trompetteren van een olifant. Kippenvel! En wat een sensatie als hij een paar meter van de boot omhoog komt!

   

Peter haalt nog even een vis binnen en we zien een leatherback schildpad zwemmen en daarna koerst Enrique weer richting het strand. Maar dan ontdekt hij een walvis met jong en we volgen de zoogdieren. Zo wordt de walvistour ook fotografisch een succes.

   

 

Na twee heerlijke weken nemen we afscheid van Peter en Monique en krijgen meteen een mailtje van andere Hollandse vrienden die in februari met hun twee jonge kinderen naar Mexico willen komen! Als de vliegtickets geboekt zijn, wordt de voorbereiding voor hun komst in volle gang gezet.

 

 

 

 

  

Februari 2011, Mexico
Cancer de Mama Clinica (borstkankerkliniek)

In 1996 is de Canadese Jackie Jackson een borstprothese project gestart voor Mexicaanse vrouwen die zich na borstkanker geen protheses kunnen veroorloven. Omgaan met elke soort van kanker is een beproeving. Maar als je een arme Mexicaanse vrouw bent en er een gebrek is aan bijstand bemoeilijkt dit het genezingsproces. Voeg aan deze situatie nog de culturele taboes toe en de meeste overlevenden van borstkanker trekken zich terug uit de sociale activiteiten vanwege het verlies van hun haar en een borst. Voor veel vrouwen in Mexico is het overleven na de verwijdering van de borst niet genoeg, er is nog steeds een zware strijd voor het terugwinnen van het gevoel van eigenwaarde en het gevoel een vrouw te zijn.

Het Cancer de Mama project werd omarmt door de bewoners van het La Penita trailerpark en vanaf 2008 was de driedaagse kliniek een feit. De kliniek biedt meer dan gratis borstprotheses en een warme maaltijd; begrip en een kans om zich weer vrouwelijk te voelen, verpakt in een glimlach en knuffels van alle vrijwilligers.

Ik werd gevraagd dit driedaagse project fotografisch vast te leggen. Al weken geleden is de voorbereiding  begonnen: de gedoneerde bh’s en de borstprotheses moeten op maat gesorteerd worden. Het clubhuis waar normaal getafeltennist en gekaart wordt, is omgetoverd tot een kliniek met 8 paskamers in zachte roze tinten. De Mexicaanse vrouwen moeten zich allereerst veilig, comfortabel en gerespecteerd voelen. Met zo’n 130 vrijwilligers (ook Mexicanen) en de hulp van de locale middenstand wordt de kliniek al snel een succes.

   
normaal wordt er getafeltennist in het clubhuis                       stapels en stapels bh's 

   
gedoneerde borstprotheses

De dames komen in bussen aan op het nabij gelegen benzinestation, omdat de camping geen ruimte genoeg heeft om met de grote stadsbussen nabij de kliniekdeur te komen. Ik rijd mee met een van de mannelijke vrijwilligers die de dames ophaalt en naar de camping brengt. Er staan zoveel dames te wachten dat ik mij bezwaard voel om een van de plekjes in het busje in te nemen en pas drie busjes later rijd ik weer terug naar de camping.

 

 

De dames worden door Mexicaanse meisjes geregistreerd en ze vragen hen onder andere wanneer zij geopereerd zijn, of dit de eerste keer is dat ze hier zijn en of ze een pruik nodig hebben. Sommige dames zijn al om 4 uur opgestaan en natuurlijk wordt er voor de koffie en ontbijt gezorgd. Dit is klaargemaakt door een grote groep vrijwilligers die achter de schermen werken. Het wachten begint en de dames worden vermaakt met bingo.
     

Dan mag de eerste groep naar het clubhuis komen en ook daar moet er weer op hun beurt gewacht worden.

Ik volg een dame naar binnen en wacht in een hoekje op haar terwijl ze de prothese en bh krijgt aangemeten.

 

  

Vorig jaar publiceerde Karen Stranaghan het volgende verslag van de Cancer de Mama kliniek. Al heb ik deze Mexicaanse vrouwen niet ontmoet, het gevoel dat Karen vastlegde is hetzelfde en ik heb besloten een gedeelte van het verslag te vertalen en met mijn foto’s te omlijsten.

"Mooie tieten!" door Karen Stranaghan
Ze arriveerden al voordat de zon was opgekomen, gebundeld, borsten verborgen, gebogen hoofd en met een zwaar hart. Mexicaanse vrouwen, allen met borstkanker, met de hoop dat er misschien een borstprothese voor hen beschikbaar zou zijn.
In het voorgaande jaar zijn vele vrouwen in Canada en de VS druk geweest met het werven van fondsen, het verzamelen van gebruikte protheses, prothetische beha's en reguliere bh’s die andere vrijwilligers zullen transformeren in prothetische bh's. Andere vrouwen zijn al maanden aan het breien van de vele honderden tit bits, katoen gevulde borst protheses, compleet met tepel. Al deze inspanningen komen samen in het La Penita RV Park, in de provincie Nayarit, Mexico.

    
                "titbits" op maat gesorteerd

Voor de komende drie dagen zullen 325 vrouwen uit Guadalajara, Tepic, en Puerto Vallarta hier naar toe komen om te worden getransformeerd.
Helaas, in Mexico, is het niet ongewoon voor de overlevenden van borstkanker om zich vies te voelen; de mannen in hun leven schuwen hen, hun families mijden hen en soms schuwt zelfs hun hele dorp hen. Tijden veranderen, maar het kan nog steeds gebeuren dat twee vrouwen in hetzelfde dorp lijden aan dezelfde kanker en niet eens weten dat de andere bestaat. Er is geen ondersteunende Cancer Society, en in veel gevallen is er geen informatie en zijn er zeer weinig middelen om om te gaan met de fysieke en emotionele schade van borstkanker.
Maar deze vrouwen hebben hoop, en als de dagen vorderen, schemeren de vruchten van onze inspanningen door. Nadat elke vrouw is uitgerust met haar prothese beha en tit bit, komt ze uit de paskamer, jas over haar arm, als een vlinder uit een cocon. Haar handen vliegen naar haar gezicht als ze zichzelf ziet in de spiegel. Een brede grijns splitst haar gezicht als ze zich realiseert hoe mooi ze nog steeds is, dan de tranen beginnen te stromen. Anderen schudden met hun buit en dansen door het clubhuis, de deur uit in de wachtende armen van geliefden. De lucht is gevuld met "Gracias, gracias". Er zijn knuffels, nog meer tranen en veel geklap en gejuich van de vrijwilligers. "Bonita Chi Chi's" roepen we, "mooie tieten”, zoals ze inderdaad zijn!

   

   
                         "God bless you, jullie zijn de werkmieren van God!" \ \ \ \ \ \ \\ \Een pruik en make-up maakt zoveel verschil

Er is ook veel verdriet, en niemand van ons blijft onaangeroerd.
De meest kwetsbare vrouwen, die nog chemo moeten ondergaan, worden bijgestaan door helpende handen. Hun transformatie begint snel als ze eerst worden voorzien van een pruik, shawl of hoed, zodat zij in de paskamers het gevoel hebben minder naakt te zijn.
 
   

 

Een vrijwilligster beweegt zich door de menigte met een baby die slechts een paar weken oud is en houdt haar liefdevol vast; zodat de moeder haar kans in de paskamer kan worden gegeven. Met de nog beschikbare borst geeft de moeder haar kind nog melk. We vragen ons af hoeveel tijd de baby en de moeder samen zullen hebben.
"Vertaler nodig" roept een stem en een andere vrijwilligster rent om te helpen. Hier is meer aan de hand dan alleen een prothese passen.
Een jonge vrouw is gearriveerd, vers van haar operatie, de afvoer buisjes steken nog in haar huid, met een lichaam te pijnlijk om zelfs een beha te dragen, maar ze wil deze ene kans per jaar op een prothese niet missen. Ze verlaat de kliniek met hetzelfde ongemak, maar in haar tas zit haar nieuwe borsten en bh’s verscholen.
Als een vrijwilligster strijdt om de perfecte pasvorm voor de prothetische borst te vinden, stelt de jonge Mexicaanse vrouw haar gerust met gebaren en gebroken Engels. "Maak je geen zorgen, het is perfect. De andere borst moet er in april af."
Meer tranen vloeien.
"Mag ik een mooie bh's", vraagt de vrijwilligster me terwijl ze vecht tegen de tranen. "Ze is pas 15."
Ik graaf door tientallen beha's, vastbesloten om de meest vrouwelijke te vinden. "Dank je" fluistert de vrijwilligster en gooit de bh over haar schouder. Ik merk dat ze haar kalmte herwonnen heeft en klaar is om het meisje in de kleine paskamer op te fleuren. (…)

Maar hier houdt het werk niet op: de dames krijgen een prothetische bh, een borstprothese, een titbit en twee gewone bh’s. Die laatste moeten aangepast worden om de titbit te kunnen dragen en een team van naaisters zit klaar om zakjes in de bh’s te naaien.

 

 
En alle gegevens worden in de computer geregistreerd.

In de tussentijd wachten de dames weer en krijgen een warme lunch voorgeschoteld. De ‘choppers’ snijden in drie dagen 25 kilo aardappelen, 25 kilo wortelen en 25 kilo uien (nee, ze maken geen hutspot). En dan het fruit: 25 kilo sinaasappelen, 3 kistjes ananassen, 3 kistjes papaja’s. 36 kippen, 10 kilo rijst, 25 kilo suiker en meer dan 500 tortilla’s vliegen er doorheen. Er wordt van 6 kilo gemalen bonen koffie gezet en 20 kilo koekjes gebakken. Om zo maar eens een paar getallen te noemen.

   

Als de twee bh’s klaar zijn, mogen de dames naar de gratis marktkraam, waar ze een paar kledingstukken mogen uitzoeken.
En dan zit de lange dag er voor de Mexicaanse dames op en met een grote glimlach vertrekken ze naar huis. De toekomst is nog steeds onzeker voor deze vrouwen, maar de kliniek heeft bijgedragen aan hoop voor morgen. http://cancerdemamaclinic.wordpress.com/

 
De Mexicaanse dames zijn tevreden, maar wij ook!

14 februari Pig Roast
Van de serieuze kliniek schieten we binnen een week door naar het grappige Pig Roast Feest. PJ en ik zijn gevraagd om alle gasten te fotograferen en PJ maakt een achtergronddoek in 60jaren stijl. Het thema van het feest is Mardi Gras (soort Braziliaans Carnaval) en vele campinggasten hebben zich uitgeleefd op de maskers en kostuums. We eten geroosterd varken en dansen op de live muziek van de Perez Brothers.

   

   

   

   

   

17 februari 2011
En dan is het alweer tijd voor Hollandse vrienden. Aangestoken door Peter en Monique’s enthousiasme  hebben  ook zij een vliegticket naar Puerto Vallarta geboekt. Met hun twee jonge kinderen wordt er ook gekampeerd, maar dit keer hebben we een luxere plek kunnen bemachtigen; onze overburen zijn gisteren vertrokken en de kampeerplek is betegeld en heeft zelfs een buitenkeuken!

 

We kleden de boel mooi aan met een rieten zitje, zetten een grote 6 persoonstent op, blazen hun bedje op en onze vrienden kunnen er zo intrekken.

Het weer in La Penita is niet altijd onbewolkt en zonnig. Soms begint de dag met dikke mist, die de zon maar moeizaam kan wegbranden. We plannen een walvistour op maandag, maar als we opstaan waait er een koude wind en zijn de golven hoog. We stellen de tour uit naar woensdag, maar  ’s middags knapt het weer in zoverre op dat we weer op het strand kunnen liggen. Dat is ook Mexico.

   

   

“Tijd voor iets anders”, dacht ik en laat mijn van nature donkerblonde lokken donkerbruin verven!

 

 

 

 

   

Voor vandaag hebben we een walvistour geboekt. Vanaf onze campingplek kunnen we de walvissen soms zien spuiten en zelfs springen, maar dat is helemaal aan de horizon.
Enrique is onze tourgids en we varen vanuit Guayabitos onze eigen baai in. Al na tien minuten vindt hij twee volwassen walvissen en een jong. We volgen hen vanaf heel dichtbij. Als ze wat verder de zee zij opgegaan, beginnen ze ineens te springen! Wow, fantastisch!

   

   

   

Maart 2011, Mexico
4 maart brengen we onze vrienden naar het vliegveld en twee dagen later zijn we klaar om onze terugtocht naar het noorden aan te vangen.

     
het terugzetten van de camper op de pick-up geeft net zoveel leedvermaak als het opzetten van een tent..

We reizen met hetzelfde gezelschap als op de heenweg en rijden de eerste dag 6 uur noord naar Mazatlan. Hier vallen we midden in de Carnavalsweek en vanavond eindigt de optocht voor de poort van onze camping! De praalwagens beginnen de optocht in het oude centrum van Mazatlan en volgen de boulevard naar de Golden Zone, waar wij kamperen. Het duurt en duurt maar en we hangen wat rond op de boulevard. Het wordt wel steeds drukker en gezelliger op de boulevard. De Antares nachtclub heeft zijn speakers buiten gezet en we swingen op de ritmische muziek.

Eindelijk om kwart voor 9 (in plaats van half 6) komen de praalwagens voorbij. Het was het wachten wel waard. De knappe Mexicaanse meisjes heupwiegen in hun strakke geborduurde jurken, schudden met hun veren, lichtjes flikkeren en de ene praalwagen is nog groter en hoger dan de andere.

  

De optocht is voorbij, maar het feesten gaat nog lang door als wij allang in bed liggen op de camping midden in de stad. De volgende morgen lezen we op de Engelstalige website www.borderlandbeat.com het volgende nieuws: om 5:45 vanochtend hebben gemaskerde mannen in twee pick-up trucks het vuur geopend op de vertrekkende gasten, die net een privé concert hadden bijgewoond in de Antares nachtclub, en naar buiten kwamen. Zes mensen zijn omgekomen, twintig mensen raakten gewond. De helikopters vliegen nog lang over de camping.
De  aanwezigheid van honderden militairen, federale en locale politie heeft niet kunnen voorkomen dat de drugskartels hun slag konden slaan. Nu komt de ver mijn bed drugsoorlog ineens toch dichtbij.

We verhuizen naar een camping aan het strand in het noordelijke en rustige gedeelte van Mazatlan. Wij vinden Mar-a-villas een leuke camping met veel bamboe om de plekjes heen en een prachtig uitgestrekt strand. De ‘kippenbus’ naar de Golden Zone stopt voor de deur en kost maar 36 cent enkele reis. Zo kunnen we af en toe toch nog uit eten gaan. We blijven vijf dagen op deze camping.

   

Hierna reizen in een rustig tempo naar de 5 uur noordelijke gelegen camping in Los Mochis. Het kwik is naar 32 graden gestegen, zo warm hebben we het nog niet gehad deze winter!
De volgende dag is weer een luie, over de tolweg naar San Carlos, waar we al om 2 uur ’s middags aankomen. Gauw nog even een was in machine, want de luchtvochtigheid is eindelijk weer laag en de was droogt zo aan de lijn.

 

 

Op de laatste reisdag staan we vroeg op, om kwart voor zes rijden we al. Het is nog donker. Als we om een uur of acht de grote stad Hermosillo inrijden, wil PJ gaan tanken. Hij ziet een tankstation aan de overkant van de weg, gooit het stuur naar links, ziet dat hij geen u-bocht mag draaien en gooit het stuur weer naar rechts. Tja, geen prijs voor schoonheid. Twee tellen later worden we aangehouden door de politie. De politie doet de stuurbeweging na en zegt dat we een probleem hebben. Daarna wijst hij naar de snelheidsmeter en zegt dat PJ te hard reed. Ik weet niet dat PJ 60 km reed in een 40 km zone en begin te snuiven. PJ rijdt namelijk meestal overal in een slakkengangetje, dus daarvan kan hij niet beschuldigd worden. De agent heeft niet om PJ’s rijbewijs gevraagd, dus we weten al dat het hier om een omkoping gaat. De agent loopt een paar keer weg, het is allemaal erg onduidelijk. PJ denkt dat hij er met een waarschuwing van af komt en begint te rijden. Nou dat was niet de bedoeling. De agent begint nu z’n bonnenboekje tevoorschijn te halen. Nou, dan ben je bij mij aan het verkeerde adres! Ik begin te roepen dat het maar een “pequeño problemais en dat hij niet moet gaan zeiken (klein probleempje, want ik weet niet dat PJ  te hard gereden heeft en denk dat hij alleen een stuurfout heeft gemaakt). De agent deinst terug en vraagt PJ om dollars. PJ geeft hem een briefje van 20.
Una mas” (nog eentje). PJ kijkt hem vuil aan en geeft hem in totaal 40 Amerikaanse dollars. We balen er van dat we het corrupte systeem hiermee een handje hebben geholpen, maar we zijn vijf minuten later weer onderweg en onze vrienden hebben niet lang hoeven te wachten.
Zonder verdere problemen komen we aan bij de Amerikaanse grens in Lukeville en krijgen weer een drie-maanden-stempel in ons paspoort. We worden nog gecheckt voor fruit, groenten en vlees en mogen tot onze verbazing alles houden, zelfs onze varkensworstjes.

 

 

camping in Why, Arizona...Ik mis the jungle nu al!

back