Reisverslag USA en Canada 2009

door Claudia en PJ Potgieser

 

home

who are we?

journal

our favorites

photo gallery

our book

guestbook

English

Terug naar overzichtspagina reisverslagen USA

April 2009 USA
1 - 15 april
Via Arizona komen we vanuit Mexico de USA binnen en de woestijn staat in bloei!

   

     

   

We cruisen door Arizona en New Mexico om oude reisvrienden, familie van Claudia en familie van PJ te ontmoeten. In Santa Fe zien we veel Adobe woningen die geÔnspireerd zijn op de kleiwoningen van de Indianen.
   
                                               Painted Desert, Arizona                                                Santa Fe, New Mexico

                 

Met PJ's oom en zijn gezin reizen naar het zuiden van New Mexico, waar we de fotogenieke witte duinen van White Sands bezoeken.
   

     

In de woestijn van Arizona kamperen we een paar dagen in het wild. Het is 30 graden en we werken nog even aan ons kleurenschema.
 
Twee dagen later staan we op het parkeerterrein van een wasserette. In de wasmachine draaien onze zomerkleren, maar buiten lijkt het alweer winter. We zien sneeuw en krijgen een hagelbui op ons kop.
                           

April 2009 - Yellowstone, USA
16 - 30 april
We zijn er helemaal klaar voor. We hebben onze winterkleren opgehaald uit de kelder van Claudia's nichtje in Utah, waar ze de hele winter opgeslagen lagen. Daar lag ook nog een dikke slaapzak en we hebben een fleece laken gekocht. In de afvaltank zit icemelt, een goedje wat je normaal op je bevroren oprit strooit. We hopen dat hierdoor ons afvalwater niet bevriest. De twee 25 liter gasflessen zitten propvol. Wat zijn we van plan dan?
We gaan naar Yellowstone National Park, wat op 2000 meter ligt en waar de lente waarschijnlijk nog niet gestart is.
Het park is inderdaad nog bedekt onder een witte deken van sneeuw, die op sommige plaatsen 'maar' 30 centimeter dik is, maar op andere plekken een meter diep. Gelukkig is de lucht strakblauw en de temperatuur stijgt naar 15 graden Celsius. 's Nachts is het rond de -3 graden.
Het is onvoorstelbaar hoeveel geluk we hebben met het zien en fotograferen van wolven, normaal een dier dat schuw en ongrijpbaar is (voor foto's zie recent photos).

   

   
                                           tijdens een photoshoot is het slechts -6 graden met een dun windje     PJ, Lyn en Jenny 

Mijn adem stokt in mijn keel. Vier wolven zijn net voor ons de weg overgestoken. Maar in plaats van in het landschap te verdwijnen, komen ze terug en steken achter onze camper weer de weg over! Ze maken een grote cirkel en komen voor ons weer te voorschijn. Voor het eerst maken we close-up foto's van wolven! In totaal omcirkelen ze onze camper drie keer. Wat een bizar gedrag van deze roedel wolven. TweeŽnhalf uur lang volgen we ze door een besneeuwd landschap en regelmatig komen ze erg dichtbij. Erg opwindend.

   

Een uur lang fotograferen en observeren we een jonge grizzlybeer die naar veldmuisjes graaft. We zien hem in het bos verdwijnen om een tukkie te doen. Het is een zonnige dag en het duurt vijf uur voordat het beertje weer tevoorschijn komt. PJ doet ook een dutje, terwijl Dave de wacht houdt. Maar ons wachten wordt beloond, want als de beer eindelijk wakker wordt geeft hij een geweldige show. Hij rolt heel langzaam, koppeltje duikelend van een besneeuwde heuvel, wat hilarische beelden oplevert.

   

Je kunt je klok bijna gelijk zetten met de Old Faithful geiser. Elke 70 minuten spuugt zij stoom en heet water uit haar binnenste.

     

Het houdt maar niet op met de wolven. Vlak voor onze ogen wordt een bizonkoe gegrepen door drie wolven. Hangend aan haar flanken kukelen ze alle vier een steile helling af. De bizon moet wel ziek zijn, want ze gaat al heel snel door haar knieŽn en laat gelaten toe dat de wolven aan haar beginnen te knagen. Normaal vecht een bizon soms wel tien uur. Een uur lang staart ze met haar grote bruine ogen naar de wolven en dan gaat het licht uit.
Wil je hiervan foto's zien, klik dan op deze link: wolven op bizonkarkas

We zien nog meer drama. Tot twee keer toe zien we een roedel wolven het leger van een coyotegezin leegroven. De kleine coyotes trotseren de reuzen en blaffen de longen uit hun lijf, maar het mag niet baten. De pasgeboren coyotepuppy's worden uit het nest gegraven en gedood.

   

De sneeuw valt gestaag naar beneden. Dit frustreert ons, want we zien een grizzlybeer op een bizonkarkas en een grijze wolf die probeert een graantje mee te pikken, maar we kunnen er geen foto's van maken!

 

   
                                                            grizzly- en wolvenvoetstappen in de sneeuw

Mei 2009 - Yellowstone, USA
Op 1 mei gaat eindelijk een ander gedeelte van het Yellowstone Park open. Maar er ligt overal nog zoveel sneeuw dat we weinig wildlife zien.

   

Maar daar komt in de volgende week wel verandering in. We zien steeds meer grizzlyberen, o.a. een oude bekende die we vijf jaar geleden Monkeyface hebben genoemd, maar die nu beter bekend staat als Circus Bear. Hij vermaakt ons weer enige uren (6 om precies te zijn). Vlak naast de weg valt hij in slaap, neemt een bad in het half bevroren Lake Yellowstone en loopt naast onze camper door de sneeuw te baggeren.

   

               
  

 

We besteden veel tijd bij een vossenhol met zes puppies net buiten het park. Het vrouwtje heeft haar jonkies onder de honderd jaar oude jagershut van Buffalo Bill geworpen! Ze zijn absoluut niet schuw en worden waarschijnlijk regelmatig gevoerd door toeristen. Gelukkig brengt het vossenpaar ook nog zelfgevangen prooien naar het hol.

   

Juni 2009, British Columbia, Canada
Al negen jaar zijn we op zoek naar de zeldzame Kermode beer, een zwarte beer met een witte vacht, die alleen voorkomt in British Columbia, Canada. Dit is geen albino!
Als we een e-mail krijgen van vriend Doug die daar in de buurt woont met de mededeling dat hij al twee keer een witte beer gezien heeft, besluiten we vanuit Yellowstone de 3000 km noordwest te rijden. Vergelijkbaar met vanuit Nederland even naar Zuid Spanje rijden om de aapjes op de rots van Gibraltar te fotograferen.
Na
vier lange dagen rijden, komen we in het gebied waar wel eens witte beren gezien worden. Al na anderhalve dag vindt Doug een Kermode beer voor ons, langs de snelweg, midden op de dag, terwijl het 30 graden is! Ze is met een zwart mannetje. Maar na slechts 60 seconden zijn de beren al uit het zicht verdwenen. We blijven drie dagen in de omgeving rondhangen in de hoop hen nog eens te zien, maar helaas, dit gebeurt niet.

                  

Doug heeft twee keer een Kermode gezien langs een gravelweg, 100 kilometer hier vandaan. Omdat we erop gebrand zijn om betere foto's te nemen gaan we dit uitproberen. Maar op deze onverharde weg rijdt weinig verkeer en steeds als we zwarte beren zien, rennen die er al vandoor als we nog 150 meter van hen verwijderd zijn. Dit heeft geen zin, zo kunnen we nooit een witte beer fotograferen. In een stukje van vier kilometer heeft Doug twee keer een Kermode gezien, twee wolven, vier grizzlyberen, een paar zwarte beren en twee verschillende lynxen! Midden in dat gebied parkeren we de camper langs de weg en het wachten kan beginnen. Het zijn lange dagen als de zon om half vijf opkomt en het pas om half elf begint te schemeren. De temperatuur werkt ook niet mee, de dag begint met 10 graden en loopt elke dag op naar 29 graden Celsius. De hele dag blijven we binnen zitten, want we denken dat dit de enige manier is om die zeldzame beer te zien, en worden langzaam gekookt in de hete camper. We lezen een halve bibliotheek weg en kijken DVDís op de laptop.
We zien een eland met haar pasgeboren kalf, een jonge elandstier, een glimp van een wolf, een paar zwarte beren en vijf minuten van een jonge zwarte wolf, die we fotograferen door een spleetje van het open raam terwijl de muggen in wolken naar binnen vliegen.

                        

Na drie dagen geven we het op en rijden naar Hyder, Alaska om vrienden te bezoeken, weer eens aan het Internet te hangen en op zoek te gaan naar grizzlyberen. Op de Cassiar Highway beleven we veel plezier aan een berengezin. We volgen hen een paar dagen en de twee grote drie jaar oude jongen zijn erg speels en nieuwsgierig. Een gaat tegen de motorkap opstaan en likt aan de rode houten klompjes op de voorkant en een andere neemt een hap uit het achterlicht van de camper!

   

 

 

Terug naar de gravelweg voor een volgende poging. Het duurt nog eens drie lange wachtdagen voordat de witte beer opeens uit het niets opduikt!!! Maar hij is het wachten wel waard geweest. We kunnen hem 20 minuten volgen door het raam (een groot gedeelte hiervan is hij verborgen door het hoge gras). Wat is ie groot, wit, prachtig, maar schuw!

   
We hadden natuurlijk voor C$1000,- per dag een tour kunnen boeken naar Princess Royal - of Gribbell eiland waar een grotere concentratie van witte beren leeft, maar dat is natuurlijk onze eer te na.

Na deze fantastische belevenis reizen we terug naar Salt Lake City en gaan we voor drie maanden naar Nederland.

Oktober 2009 - USA
1 - 15 oktober 2009
We zijn weer terug in de USA en willen voor een dag of tien naar Yellowstone National Park gaan. Door schoonmakenwerkzaamheden van bosbranden is de zuidingang van het park maar sporadisch open. Daarom besluiten we helemaal om het park heen te rijden en vanuit de noordkant het park in te gaan. Dit is flink eind om, maar hierdoor kunnen we ook belastingvrij shoppen in Bozeman.
Onderweg naar het park zien we een hert dat rennend de weg over wil steken. Voor de tegenligger is het dier niet te zien en voor ons ogen knalt het hert tegen zijn auto en vliegt door de lucht! Ook wij missen hem rakelings. Wat een drama.
De eerste dag in Yellowstone is het steenkoud! Het kwik zakt naar -13 graden Celsius!! Maar daardoor is de natuur prachtig, met bevroren gras en de geisers die flinke wolken stoom uitblazen. Maar waar zijn de dieren???

   

Dave en Jenny arriveren, het Amerikaanse stel waar we in het voorjaar zoveel pret mee gehad hebben met de wolven in Yellowstone. Maar ook zij brengen geen geluk. Een dag later komen onze 'fossiele' vrienden Bob en SueAnn er ook bij. Slapen doen we buiten het park net buiten het dorp Gardiner.
's Nachts is het -8 graden buiten, maar in de camper is het maar -3! Dat is wel erg fris en het duurt uren voordat de ijsbloemen aan de binnenkant van de ramen gesmolten zijn. De waterleiding naar de toilet en de wastafel zijn natuurlijk ook bevroren, maar gelukkig doet de kraan in de keuken het nog wel. Het toilet doorspoelen doen we maar met flessen water. De volgende avond laten we de verwarming zachtjes branden.

   

We blijven het wel proberen in het park, maar veel dieren zien we niet. Laat staan beren. We vermaken ons met een jagende coyote, dampende bizons, spelende rivierotters, een bronstig mannetjeshert, verse berensporen in de sneeuw en de mooie natuur.
Terwijl ik 's avonds alvast aardappelsalade maak, gaat PJ naar de slager en komt terug met twee bizonbiefstukjes. (geen wilde bizons hoor, ze komen van de boerderij). Dit is het malste biefstukje dat we in jaren hebben gegeten.

          
                                    grizzlyberensporen in de sneeuw

   

   
           dampende kudde bizons                           bronstig Wapitihert                                    jagende coyote

   
           onachtzame toerist                                spelende rivierotters                               coyote jaagt nog steeds

                            

Na slechts vijf dagen houden we het voor gezien, rijden zuidwaarts naar Utah om ons op te warmen bij Claudia's familie. We maken ons op om naar de oostkust te gaan.

20 oktober 2009
Het is half 2 's nachts als de camper ineens begint te schudden en we harde klap horen! PJ denkt dat we aangereden worden en roept: "Heeee!". Dan wordt er op de deur gebonsd. Claudia denkt 'kwajongens?', maar dan zien we blauwe zwaailichten en weten we dat de politie voor de deur staat.
We staan als sinds gisterenmiddag op het parkeerterrein van de Staples, een grote kantoorboekhandelketen waar we altijd wireless internet kunnen oppikken. Overdag was het een aangename 15 graden, maar om 10 uur 's avonds is het gaan sneeuwen en dat doet het nu nog steeds.
PJ schiet in een joggingbroek en opent de deur.
"Waarom staan jullie hier geparkeerd?", vraag de diender.
"Omdat dit ons wel een rustige plek leek", antwoordt PJ.
"Ik wil jullie nacht niet verpesten, maar dit is privťterrein en jullie moeten 50 meter verplaatsen, naar het volgende parkeerterrein".
PJ denkt: "Nou mijn nacht is bij deze toch verziekt".
Hij start de auto, laat hem warmdraaien, schuift de 20 cm sneeuw van de pick-up motorkap, maakt de ramen schoon en rijdt 50 meter verder naar het parkeerterrein van een grote kledingwinkel.
Pff, het zal wel....

     
           de snelweg

31 oktober 2009
Als je in de USA op Halloween jarig bent, mag een griezeltaart niet ontbreken. Claudia heeft haar verjaardag gevierd met oude vrienden en vage figuren die aan de deur kwamen.

     

We besluiten spontaan met Dave en Jenny voor een maand naar Zuid Afrika te vliegen!!!

December 2009, USA en Mexico
Colorado. Op 4 december komen we na een ellenlange vlucht uit Zuid Afrika op Denver Airport aan en krijgen een warm welkom van Julia (Jenny's zusje). Dat hebben we ook wel nodig, want het is -16 graden Celsius! Onze camper heeft een maand lang in hun schuur gestaan en behalve dat de motor niet start, kunnen we er ondanks de kou prima in slapen. Als de accu's een dag aan de lader gestaan hebben, start de truck weer.

   
  een maand lang warm in de schuur                   even de accu's opladen                    'iets' kouder kamperen in Longmont

Twee dagen later rijden we naar Longmont om onze fossiele vrienden Bob en SueAnn nog even te zien, die in een caravan naast de kerk wonen. Er is een parkeerplaats sneeuwvrij gemaakt en er ligt al een elektriciteitssnoer voor ons klaar. Nog zo'n warm welkom. We pluggen weer in in de kerk en mogen douchen in kleedruimte van de gymzaal.
Als we na twee dagen willen vertrekken, start de motor niet. Vind je het gek, de temperatuur is ondertussen gezakt naar MIN 22 graden en er waait een Arctische wind over de USA. Bob rekent even uit dat wij van +45 graden naar -22 zijn gegaan, even een verschil van 67 graden Celsius. Je moet daar niet te lang over nadenken. Ook hier gaan de accu's aan de lader en de laatste nacht mag de camper overnachten in de garage van de school, tussen de schoolbussen.

In New Mexico kunnen we het niet laten om nog drie stickerposters op de camper te laten plakken van ons wildlife van Afrika. In Soccoro krijgt de auto een grote beurt, worden alle vloeistoffen vervangen, nieuwe accu's en de banden worden uitgebalanceerd en geroteerd. We kunnen niet wachten om Mexico in te gaan!

   

klik hier om over onze winter 2009 - 2010 in Mexico te lezen

Terug naar overzichtspagina reisverslagen USA