Reisverslag Canada en USA 2012

door Claudia en PJ Potgieser

 

home

who are we?

journal

our favorites

photo gallery

our book

guestbook

English

Terug naar overzichtspagina reisverslagen USA

Mei en juni 2012, Canada en USA
Op 10 mei vliegen we vanuit Amsterdam non-stop met KLM naar Calgary. Wat een luxe om niet over te hoeven stappen en 8 1/2 uur later al op de plaats van bestemming te zijn. Dat we toch niet zo fris als een hoentje zijn door de 8 uur tijdsverschil, blijkt wel bij de autoverhuurbalie. We laten ons allerlei extra's laten aansmeren, zoals all-risk verzekering, een volle tank benzine (waarvan we maar een kwart gebruiken) e.d. en we niet 14,- per dag kwijt zijn, maar ruim 80 euro!
PJ heeft zes weken voor deze trip uitgetrokken, ik vlieg al na drie weken terug naar Holland. In die tijd hopen we een beslissing te nemen wat we met de pick-up doen; repareren, verkopen, een nieuwe truck kopen?

Met de huurauto rijden we meteen naar de camperopslag, slechts vijf kilometer van het vliegveld. De camper heeft zeven maanden geduldig op ons gewacht en sneeuwstormen en -25 C getrotseerd. Helemaal ongeschonden is de camper er niet uitgekomen; een sterretje in de voorruit is een scheur geworden en het dakluik van de camper is kapot gebarsten. Als de camper kon praten had ze nu waarschijnlijk zeer verongelijkt gezegd:"Je zou na twee weken al terugkomen, maar je bent zeven maanden weggebleven!".

Omdat we maar zo kort naar Nederland zouden gaan, heb ik blikjes bier, frisdrank, sladressing en sauzen in de koelkast laten staan. Het was in oktober tenslotte al koud genoeg dat het niet zou bederven in twee weken. Maar door de vrieskou zijn de blikjes ontploft of langzaam leeggespoten en de hop en suikers hebben alles bedekt onder een laag schimmel. Getver!
De motor start niet, zoals verwacht, en zal morgen aan de generator gezet moeten worden. Voorlopig ziet het er op het eerste gezicht redelijk uit. Ik ben in ieder blij dat er niet ingebroken is en dat de 600mm lens er nog in ligt.

 

We rijden met de huurauto naar een goedkoop hotelletje in het centrum van Calgary. Ondanks dat het hotel tussen McDonalds en Boston Pizza staat, lopen we naar de supermarkt en kopen een bak aardappelsalade, een jalapeňobrood en een pak sap. Ondanks dat het pas 6 uur 's avonds is, kunnen we ons lichaam niet voor de gek houden. Dat schreeuwt dat het al 1 uur 's nachts is en wel eens naar bed wil. PJ valt om 7 uur in slaap en ik houd het een uurtje langer vol. De hete pepers in het brood zitten ons allebei 's nachts erg dwars.

De volgende dag zijn we 4 uur wel uitgeslapen en om 6 uur staan we op. Om 7 uur is de ontbijtruimte open en ik sterf van de honger. Ik werk een kom cornflakes met melk weg, 2 glazen sinaasappelsap, 4 geroosterde boterhammen met jam, een kop koffie en een muffin. PJ houdt het bij koffie en een sigaret.

We rijden weer naar de opslag en PJ haalt de generator tevoorschijn om de motor stroom te geven. Na een half uur kapt de generator ermee, waarschijnlijk is er iets van binnen doorgebrand. Met startkabels en de huurauto doet PJ een nieuwe poging. De hele morgen hebben we nodig voordat de motor wil starten. Ik maak ondertussen de koelkast schoon. In de loop van de middag rijdt PJ naar de camping, ik volg hem in de huurauto.

 

 

Op de camping begint PJ met het verwijderen van de antivries uit de tanks, we doen de was in de wasserette en de koffer en tassen worden leeggehaald. De Verkade chocola voor Amerikaanse vrienden en familie leg ik in de schone koelkast. Als PJ de watertank vult met vers water en de pomp aanzet, staat ineens de vloer van de camper blank!! Het water stroomt via de kastjes over de vloer naar buiten. Ook de toilet begint water te spuiten, maar dat is snel opgelost; een los slangetje. De boiler is kapot gevroren en PJ repareert hem provisorisch. We kunnen wel water tappen, maar geen water verwarmen voor een douche. Voorlopig werkt het.

12 mei 2012, Calgary Canada
PJ is al om 5 uur wakker en checkt de e-mail. Hij schrikt zich dood als er een e-mail is van de Amerikaanse douane met het bericht dat ons ESTA (visum) binnen een maand verloopt! We hadden dit voor vertrek nog nagekeken en ik had PJ overtuigd dat verloopdatum van 11-06-2012 in Amerika 6 november 2012 betekent, want daar schrijven ze de maand voor de dag. Nou, blijkbaar is dat niet altijd zo. PJ wil mij nog niet wakker maken en ik slaap tot half 8 (bijna over jetlag heen). Dat zullen een lange 2 1/2 uur voor PJ geweest zijn.

Na een kop koffie vatten we de koe meteen bij de horens en vragen een nieuw ESTA aan. En zonder problemen krijgen we dat ook binnen een paar minuten. Voor niets in de rats gezeten.
De laminaatvloer heeft door het vele water schade opgelopen en staat op vele plekken bol.

We rijden naar het vliegveld, PJ voorop in de camper en ik erachteraan in de huurauto. PJ parkeert de camper zo dicht mogelijk bij het vliegveld en we wisselen van plaats. Ik mag de huurauto officieel helemaal niet rijden. Een medewerker van Budget Cars heeft medelijden met ons en laat ons een halve benzinetank betalen. Daarna lopen we terug naar de camper. Het is ondertussen al lekker warm geworden, zo'n 18 graden.

We passeren een onbemande vrachtwagenweegstation en kunnen de verleiding niet weersteen; hoe zwaar zou onze combinatie wegen? PJ parkeert de camper op de weegschaal en we wegen 6500 kilo!
Zo, kan ik meteen voor eens en altijd afrekenen met de vraag waarom ik nooit met de camper rijd. Je denkt toch niet dat ik met een 7 1/2 meter lange en 6 1/2 ton wegende auto ga rijden??

We rijden 200 kilometer zuid naar Lethbridge, een mooie testrit voor de auto. Als we het lampje 'check engine' (ga onmiddellijk naar de dichtstbijzijnde dealer) negeren (dat al sinds Alaska brandt) en de muziek zo hard zetten dat we die irritante fluittoon niet horen (een scheurtje in een 140 dollar pijpje dat in verbinding staat met de uitlaat), loopt de motor goed. We stoppen om half 5, eten vroeg en kijken een DVD op de laptop. Als de laptopbatterij er om half 10 mee stopt, zijn wij er ook wel aan toe om naar bed te gaan.

13 mei 2012, Lethbridge Canada
Weer vroeg wakker en om 7 uur rijden we al. Twee uur later staan we aan de grens Canada - USA met onze gloednieuwe ESTA's.
"Je hebt geen ESTA nodig als je over land ons land binnenkomt", zegt de knappe douanier. "Het systeem is erg verwarrend", beaamt zij.
We moeten daarna naar immigratie en een norse man vraagt om onze vliegtickets.
Laat ik die nu al in de koffer hebben opgeborgen en die zit op het dak van de camper vastgebonden! Wat moet die immigratieofficier gedacht hebben, als hij PJ het dak op ziet klimmen. Nadat we allebei een formulier hebben ingevuld, krijgen we toestemming om 90 dagen in de USA te blijven.
Dit keer vragen ze niet naar alcohol, tabak of vers vlees en groenten. Hoe kunnen wij er ons nu op voorbereiden als het steeds anders is?

We rijden 600 kilometer zuid naar Bozeman, waar we overnachten. De auto houdt zich goed en de temperatuur warmt op naar 25 graden.

 

 

Vanuit Bozeman is het nog 2 uur rijden naar West Yellowstone, naar oom Bill en tante Donna, waar de originele pick-up laadbak opgeslagen ligt. Die hebben we natuurlijk nodig als we pick-up willen verkopen. Maar PJ verrast mij door te vragen of ik door Yellowstone park wil rijden naar Bill. Natuurlijk wil ik dat! De volgende dag rijden we rond het middaguur het park in. We hebben SMS contact gehad met vriendin Heidi en die staat al te wachten bij de camping Mammoth. We hebben Heidi uit Minnesota vorig jaar voor het eerst ontmoet; een vrolijke goedlachse meid en het weerzien is ook erg hartelijk. Het is 24 graden, dus midden op de weg veel te warm om wildlife te zien, dus we settelen ons op de camping en kletsen (en drinken) er op los. Later op de avond voegen ook onze vrienden Dave en Jenny uit Colorado zich bij ons.
De volgende dag rijden we het park in. We zijn nog geen twintig minuten onderweg of we zien al een grizzlybeer familie (moeder met twee grote jongen). Maar ze zijn meer dan 150 meter van de weg dus op de foto zijn het maar stipjes.
We komen veel bekenden tegen en fotograferen Harlekijn eenden in een snelstromende rivier. Aan het eind van de dag hebben we toch nog 7 grizzlyberen gezien, al waren ze allemaal meer dan 100 meter van de weg.
 

   

   
  Dave boven bevroren Lake Yellowstone             Kruiend ijs bij Lake Yellowstone                          Claudia en Jenny

De hoeveelheid sneeuw langs de weg is veel minder dan vorig jaar. Toen lag de sneeuw soms wel vijf meter hoog. Ik heb even een vergelijkingsfoto gemaakt, hetzelfde plekje op vrijwel dezelfde dag.

 
                                                                                     PJ en Dave                                      James

We slapen gratis buiten het park.

16 mei 2012, Yellowstone National Park
De volgende dag is niet zo'n productieve dag. We zien een grizzlyfamilie, fotograferen een Blue Grouse (blauwe sneeuwhoen) die een vrouwtje probeert te imponeren en ontmoeten weer een paar oude vrienden. We slapen weer gratis buiten het park.

 

17 mei 2012, Yellowstone National Park
Dit wordt een fotografisch perfecte dag! In de Hayden Valley heeft een roedel wolven (de Canyon pack) op nog geen vijftig meter van de weg een hert neergehaald. Drie uur lang fotograferen we de wolven, zien de interactie met het Alfa mannetje (een zwarte wolf met een grijze snuit), het groeten van de baas en hoe de wolven onderling hun rangen verdedigen. De omstandigheden zijn perfect: zon achter ons, niet zo ver weg, reflectie in het water en nog een restje sneeuw voor de variatie.

   

   

   

 

   

 

We hebben nog een gezellige avond met Dave en Jenny in hun camper. Dit stel kennen we al een jaar of tien en hebben al vele wildlife avonturen met hen gehad. In 2009 zijn we spontaan met hen naar Zuid Afrika gegaan.

18 mei 2012 Yellowstone National Park
We zien deze dag weer niet veel en verlaten het park rond het middaguur. De omweg door het park heeft drie dagen geduurd en we zijn blij met de fotoshoot van de wolven en het weerzien met vrienden. De pick-up heeft zich behoorlijk gedragen, maar toch heeft PJ besloten om naar een andere truck uit te kijken. We rijden naar West Yellowstone naar Bill en Donna. Op zaterdag halen we de camper van de pick-up en met de hulp van oom Bill en een bulldozer halen we de flatbed van de auto af en komt de originele laadbak weer terug op de pick-up.

Fase 1: de camper van de pick-up; een zeer precies en stressvolle bezigheid. Die vier dunne pootjes moeten het gewicht van de hele camper dragen.

   

Fase 2: met behulp van een bulldozer haalt Bill de zware flatbed van de pick-up en zet de originele laadbak terug.

   

20 mei 2012, West Yellowstone
Terwijl Bill en Donna naar de kerk zijn, zetten wij de camper weer terug op de pick-up. Na een warme middagmaaltijd vertrekken wij richting Utah. We overnachten in Idaho Falls bij een Walmart supermarkt.

21 mei 2012, Idaho Falls
Maandag komen we aan bij mijn nicht Diana en haar partner Randy in Plain City. Hier halen we de camper weer van de pick-up af (we krijgen er nu handigheid in) en maken de pick-up klaar voor de verkoop.

22 mei 2012, Plain City Utah
Randy, die autoverkoper is, gaat rondshoppen met onze pick-up en ondertussen zoekt PJ op het Internet naar een tweedehands truck. Randy vindt uiteindelijk een Dodge RAM 3500 en voordat we het weten is onze Ford verkocht en hebben we een Dodge. We mogen hem zonder aanbetaling meteen meenemen en kunnen de volgende dagen aan de slag.

 

25 mei 2012, Utah
We zijn klaar om de truck met camper uit te testen en besluiten naar de mooie woestijn van Utah te gaan. We komen vast te zitten in de middagspits bij Salt Lake City en overnachten in Payson. De volgende dag rijden we naar Price, maar de wind waait zo hard (windstoten van 80 km/per uur) dat we de rest van de middag blijven staan op een parkeerterrein van een supermarkt.

27 mei 2012, San Rafael woestijn Utah
De wind is wat gezakt en we kunnen genieten van de mooie rit door de San Rafael woestijn. Het is het Memorial Day weekend (Dodenherdenking; een van de belangrijkste lange weekenden in de USA) en we zijn niet de enigen in de woestijn. We vinden een mooi gratis plekje en genieten van het zonnetje. Families kamperen in hun caravans en houden zich bezig met hun favoriete vrijetijdsbesteding; op quads (ATV's) scheuren door de woestijn. Ik wandel naar een hoger punt en fotografeer de camper in ruige landschap. Kun je onze camper vinden in dit plaatje?

                             

29 mei 2012, Goblin State Park Utah
Het lange weekend is voorbij en we besluiten naar het Goblin State Park te verhuizen, een half uurtje verderop. Voor 12 Euro kunnen we kamperen op de piepkleine camping met warme douche en met waanzinnig uitzicht. De temperatuur is ondertussen gestegen naar 30 graden, maar dat weerhoudt ons er niet van om de luchtbedden op te blazen en lekker te zweten in de zon. Aan het eind van de middag lopen we door een kloof naar de grote attractie van dit State Park: de goblins. Door water en wind uitgesleten rotsformaties die de vormen van gnooms of aardmannetjes hebben aangenomen. Het is prachtig en we hadden niet verwacht dat we na tien jaar USA nog een plekje zouden vinden dat we nog niet gezien hadden. Maar Goblin State Park verrast ons.

   
      De camping van Goblin State Park             Het uitzicht vanuit de camper                            De camping van boven

   

 
Met een beetje fantasie zie je hier zo'n aardmannetje...                          De goblins in avondlicht

Ik sta heel vroeg op en fotografeer de rotspartijen rond de camping nog voor de zon opkomt! Dit geeft een heel apart effect.

 

Na drie dagen gaan we weer richting Salt Lake City, omdat ik over twee dagen terug naar Holland vlieg. We rijden de prachtige route 24 dwars door het Capital Reef National Park. Ondanks dat we deze weg al een paar keer gereden hebben, verrast ook dit gedeelte ons opnieuw. Elke bocht geeft weer een ander uitzicht met ronde rode rotsen, puntige grijze rotsen en alles daar tussen in. Wat is Utah toch een prachtige staat.

   

   

2 juni 2012, Salt Lake City
Zaterdag breekt aan en PJ brengt mij naar het vliegtuig. Het afscheid nemen valt mij zwaar, we zijn al zo lang 24 uur per dag altijd samen. Drie weken later zal PJ naar Nederland vliegen.

3 juni - 26 juni 2012, USA en Canada
En wat moet ik nu schrijven over deze drie weken dat PJ alleen reist. Hij bezoekt vrienden, laat extra bladveren plaatsen voor extra steun. Hij gaat weer naar oom Bill om de laadbak te vervangen voor zijn flatbed. Het stalen frame geeft de camper de broodnodige ondersteuning, er zit een extra dieseltank is en het geeft ons ruime opslag van onze spullen. Dus die willen we niet kwijt. PJ probeert de kapot gevroren boiler te laten vervangen, maar daar hebben ze geen tijd voor. En dan is het al weer tijd om terug naar Nederland af te reizen. PJ laat de camper achter in de opslag in Calgary, Canada.
Het plan is om deze zomer in Nederland te blijven en te werken.

Terug naar overzichtspagina reisverslagen USA