Reisverslag Mexico 2009 - 2010

door Claudia and PJ Potgieser

 

home

terug

December 2009, Mexico
14 december 2009
We gaan de grens van Mexico over bij Naco, Arizona, een kleine grenspost. Ons schamele Spaans is nu wel erg roestig en de douanebeambte adviseert PJ om Spaans te leren, want daar vallen de dames namelijk voor. Hij geeft mij een vette knipoog en verontschuldigd zich. Wat een verademing om weer eens een aardige beambte tegen te komen. We rijden via de westkust (langs La Penita om onze Canadese vrienden gedag te zeggen) naar het binnenland van Mexico. In San Miguel de Allende - een mooie oude koloniale stad - zullen we Kerst en Oud & Nieuw vieren. We zitten op ongeveer 2000 meter, dus de nachten zijn fris.

   

Na een paar dagen leren we de kampeerders op de camping kennen, er staan maar acht andere campers. De camping is ruim en we hebben een grote plek. Het douche- en toiletblok is mooi betegeld. Een moderne supermarkt ligt aan de overkant van de straat en het oude centrum is twintig minuten lopen. Als we ook nog om de hoek een bakkertje ontdekken die heerlijk volkorenbrood verkoopt, zijn we helemaal tevreden.

   

   

Op 24 december wordt onze hele camping uitgenodigd voor een kerstlunch door de kampeerders van een piepkleine camping in het centrum van de stad! Hier zijn maar 12 standplaatsen en twee dagen eerder hebben PJ en ik met onze camper voor hun poort gestaan, maar we haalden de bocht niet en PJ werd zenuwachtig van de toeterende auto's achter hem. Achteraf wel jammer, want er staan een paar jonge stellen en twee stellen die van plan zijn om naar Zuid Amerika te reizen. De lunch is erg gezellig.

De volgende dag wordt er onze camping een pot-luck Kerstdiner georganiseerd. Iedereen brengt wat mee en ook de drank vloeit rijkelijk.
We kunnen goed opschieten met Juan en Christopher, een stel dat maar zeven jaar ouder is dan wij. Chris emigreerde zo'n 23 jaar geleden vanuit de Texas naar Mexico, ontmoette Juan, een folkloristisch danser en leraar Engels en zijn sindsdien samen. Ze wonen in het noorden van Mexico. Chris is ook docent Engels en houdt een weblog bij (boondockinginMexico) waar je veel informatie kunt vinden over vrij kamperen in Mexico.


We gaan met tien man uit eten in het centrum. PJ besteld een varkensspies met mole; een saus met wel meer dan 30 ingrediŽnten, zoals chili, knoflook, anijs, uien en chocola! Ik bestel Chile en Nogada; geroosterde Mexicaanse groene paprika's (poblano chile) gevuld met gehakt, noten en fruit, overgoten met een romige walnotensaus en besprenkeld met granaatappelzaden. De kleuren groen, wit en rood moeten de Mexicaanse vlag voorstellen.
   
                                           Chile en Nogada, de kleuren van de Mexicaanse vlag

 
        Sfeervol verlichte en versierde straatjes in San Miguel de Allende

 
Kerststal met fluorlicht                                  Kerststal met levende schaapjes


 


La Parroquia de San Miguel ArcŠngel

Dinsdag is marktdag in San Miguel de Allende en met Norma &, Croft (een Canadees echtpaar), Juan en Chris gaan we naar de markt. De waar is kleurrijk en wordt op z'n Mexicaans uitgestald. We eten gordita's van een stalletje; gegrilde maÔskoeken gevuld met kaas, vlees en bonen, de variatie op de Mexicaanse boterham.
     

   
                                                  Gefrituurde varkenshuid                         Cactus is een vaak gebruikte groente

   

Op oudejaarsdag gaan we met Chris en Juan naar La Gruta, een hete bron in een exotische omgeving. Er is ook een donkere tunnel die uitkomt in een grot, waar het water nog een paar graden heter is. Twee jongens staan een beetje angstig naar die tunnel te kijken en ik vraag of ze bang zijn om naar binnen te gaan. Ze knikken bedeesd. Ik maak ze wijs dat er vleermuizen in de grot zitten. Als ze later toch naar binnen komen, moeten ze hartelijk lachen.

   

   
                                                                     Kom maar als je durft...          Verder dan dit deed de camera het niet.

   
We ontbijten op z'n Mexicaans. Ik bestel chilaquiles con huevos; gefrituurde tortilla's met tomatensaus, room, kaas, uien en een gebakken ei. Natuurlijk ligt er altijd een kwak gepureerde bonen naast.
Nadat we helemaal rimpelig zijn van het warme water en onze nekken hebben laten masseren door een harde straal water, rijdt Chris ons naar Atotonilco voor een bezoek aan een kerk. Hij rijdt maar ťťn keer verkeerd en vermaakt ons ondertussen met leuke imitaties van Texaanse boeren. In de kerk is net een viering aan de gang van een meisje dat 15 jaar is geworden. Dit wordt in Mexico groots gevierd en het 'bruidje' staat er opgelaten bij. Buiten staat een mariachi band klaar om haar toe te zingen.
PJ merkt droog op: "We gingen voor een bezoek aan een kerk en kregen een maagd".

   

  

Naast de kerk staan stalletjes met kerkelijke souvenirs. Bij een van die stalletje vertelt de verkoper ons dat het gaatje in het kruis een telescoop naar de hemel is. Als je er dan vanaf heel dichtbij doorheen kijkt, zie je de maagd van Guadalupe. En het was nog waar ook!

 

Oud & Nieuw vieren we op de camping. We parkeren onze camper tijdelijk haaks op die van Norma en Croft, zodat er een gezellige hoek ontstaat. Met wat extra kerstverlichting maken we nog wat meer sfeer. Norma heeft bij de dump een oude zinken wasteil gevonden die als vuurplaats kan dienen en er is natuurlijk weer veel te eten. PJ maakt een lasagnaschotel. Ik heb 5 uur dance muziek op de I-pod gezet en die hebben we helemaal afgedraaid. Ik leer de jongens de Chile-Chile-Cha-Cha en Juan leert ons de bewegingen die horen bij de Mexicaanse songs die we afspelen. We gaan dansend het nieuwe jaar in!

   

   

Gelukkig Nieuwjaar!


Januari 2010, Mexico

   
6 januari 2010
Vandaag bezoeken we het best bewaarde geheim van Mexico! Niet terug te vinden in de reisgidsen en als ik surf over het Internet, kan ik er slechts 1 artikel over vinden van National Geographic. Dit artikel uit het NG tijdschrift zorgde ervoor dat Les (een Engelsman met een Canadees paspoort, die op dit moment op een huis past in San Miguel de Allende en bevriend is met Croft en Norma van onze camping) vorig jaar naar Silao afreisde. Elk jaar op 'Drie Koningen' beklimmen een paar duizend ruiters de 2600 meter hoge Cubilete berg om zichzelf en hun paard bij de kapel te laten zegenen. Les' enthousiasme hierover is zo aanstekelijk dat we met Terrie en Nancy (een Canadees echtpaar uit Nova Scotia) en Les in de auto stappen en op 6 januari naar Silao rijden, anderhalf uur hiervandaan. De Cubilete berg is al vanaf verre te herkennen door het twintig meter hoge Christusbeeld op de top. Via een steile kronkelweg van kinderhoofdjes bonken we naar de top. Les weet nog van vorig jaar dat er langs deze weg veel kinderen staan te bedelen en hij heeft een grote zak sinaasappelen meegenomen om deze uit te delen. Wat een goed idee! We zien ook een pick-up die grote gekleurde ballen naar de kinderen gooit en een auto die kleding uitdeelt.
Terrie parkeert z'n pick-up en buiten worden we omgeven door de geur van zwetende paarden en dampende drollen. Overal zien we de Mexicaanse cowboys die geduldig wachten op de zegening. Ze zijn van heinde en ver gekomen en we spreken een ruiter die twee dagen geleden van zijn rancho vertrokken is en elke dag tien uur op zijn paard gereden heeft.     



   

   

De Mexicaanse cowboys poseren allemaal even vriendelijk en ondanks dat we vrijwel de enige buiten-landse toeristen zijn, voelen we ons niet opgelaten.

     

   

Als wij aankomen bij de kapel is de aanblik overweldigend. Zo'n 2500 ruiters staan keurig naast elkaar, in rijen dik te wachten en luisteren naar het Bijbelverhaal van de Drie Wijzen uit het Oosten die Jezus bij de kribbe bezoeken. De sfeer is sereen, alleen het briesen van de paarden en het verhaal over de luidsprekers is te horen. We worden er stil van.


overzicht van de vele ruiters vanaf het Christusbeeld

 


 

Nadat een priester hun paarden gezegend heeft met wijwater, stappen alle ruiters van hun paarden en vormen een rij om ook zichzelf te laten zegenen.
   
We krijgen bidprentjes toegestoken en een van de cowboys staat erop dat Les zijn leren jas en hoed past en zich door ons laat fotograferen. Les, met z'n verweerde zongebruinde kop, misstaat deze cowboylook absoluut niet.

Na de zegening springen ze op hun paarden en galopperen over de keitjes naar het hoger gelegen Christusbeeld. Hier kruipen ze op hun knieŽn de laatste meters naar het beeld, branden een kaarsje en prevelen een gebed. Hun jaarlijkse bedevaart is ten einde.
    

     

   

 

   

Daarna zakken ze af over de heuvels en aan de voet van de berg staan voor sommige ruiters paardentrailers klaar om hun paarden veilig thuis te brengen. Anderen zien we kilometers verder nog rijden.

 
                                                                                    op de achtergrond (witte pijl) is het Christusbeeld te zien

   
PJ heeft een goed gesprek met de cowboys             Mexicaanse paardentrailer                Paard dorst lessen met een biertje?

Voor ons tijd voor een hapje Mexicaans eten. Wat een onvergetelijk dag!
   

8 januari 2010
San Miguel de Allende is een oude koloniale stad, met steile straatjes geplaveid met kinderhoofdjes, prachtige kerken en bijzondere muurschilderingen.

   

   

   

Het meisje dat bij deze nagels hoort, zat op een bankje en ik vroeg haar of ik haar handen mocht fotograferen. Volgens mij kan ze niets anders meer doen dan modieus zijn...
 

10 januari 2010
To hellos, goodbyes and friends made in between...

La SiŽsta camping is zo'n goed voorbeeld waarom wij soms moeite hebben om reiziger te zijn. Toen we hier drie weken geleden aankwamen, was er niemand die ons welkom heette en zei: "Leuk dat je er weer bent", zoals dit wel gebeurd in La Penita, waar we al vele jaren komen, of in Hyder, Alaska. Niemand heet je welkom, maar nu we morgenochtend vroeg vertrekken, moet er nu ineens wel afscheid genomen worden van nieuwe vrienden. We worden warm omhelsd en krijgen presentjes toegestoken, zoals gevlochten Mexicaanse armbandjes, de Canadese vlag en van Norma krijg ik een prachtige geborduurde shawl. We zullen hen waarschijnlijk in de toekomst wel weer eens tegenkomen.

11 januari 2010
We gaan al vroeg op pad, want we hebben een lange reisdag voor de boeg. We willen van San Miguel via een tussenstop naar de Costa Esmeralda aan de Golfkust.  
In het eerste half uur tel ik al zes aangereden honden langs de weg; iets waar ik nooit aan zal kunnen wennen. Onderweg zien we een vrolijk gekleurd kerkje waar recentelijk nog een viering is geweest. Bogen versierd met geverfde maÔsbladeren beginnen net te verleppen.
   

We hopen voor een groot gedeelte over de tolweg te gaan, maar de gestippelde tolweg in onze routegids van 2004 is helaas ook in 2010 ook nog niet af! We volgen de kronkelige bergweg door mist en regen. Als we ook nog eens een verkeerde afslag nemen naar de camping, komen we uit op een vreselijk slechte weg met vele grote gaten in de weg.
   

We kunnen de 'tussenstop' camping niet vinden en komen in het donker aan op de camping aan de kust. Pas 's morgens ontdekken we hoe leuk het hier is, elke plek heeft een palapa (rieten dak) en een keuken. Maar de prijs is twee keer zo duur als in onze nieuwe campinggids staat vermeld en daarom verhuizen we naar een goedkopere camping drie kilometer verderop. Het is bewolkt en niet zo warm, dus we blijven hier niet te lang.
   
Mar Esmeralda camping (te duur, dus snel weg)      Aparte watertoren met ingebouwde water- en bierflessen     
   Camping Yuri, waar we 3 dagen blijven    

15 januari 2010
Vanaf de Costa Esmeralda vertrek-ken we met een strakblauwe lucht. We rijden langs wuivende suiker-rietvelden en passeren vracht-wagens met hoog opgestapeld riet. Bij de grote badplaats Veracruz komen we op een verwarrend kruispunt aan. Overal staan mannetjes met in de ene hand een rode zakdoek en in de andere een afgeknipte plastic fles met muntjes.


 

Ze wapperen met hun zakdoeken, fluiten tussen hun tanden en proberen ons de weg te wijzen in de hoop een fooitje te ontvangen. Maar hoe moeten deze mannen aan onze neus zien welke kant wij op moeten? Terwijl de vrachtwagens van alle kant ons om de oren vliegen, kiezen we we prompt de verkeerde route. Nog voor we hebben kunnen keren lopen we een paar kilometer verderop in een politiefuik en worden aangehouden. De politie van Veracruz staat bekend om haar corruptie, dus nog voordat de agent: "Buenas Tardes" heeft kunnen zeggen, duwt PJ hem de kaart onder zijn neus, zegt dat hij verdwaald is en vraagt de agent waar we zijn. De agent is een beetje beduusd en wijst ons de goede weg en houdt daarna het verkeer staande zodat we een u-bocht kunnen maken. Goed gedaan jochie!

De temperatuur is ondertussen opgelopen naar dertig graden en we slingeren tussen vulkanische bergen die ruim begroeid zijn. Bij de lagune van Catemaco is de wind ineens opgestoken en de golven kletsen over de boulevard.

 

 

  
 

Wij rijden door naar de camping La Jungla via een soms smalle, dichtbegroeide weg. De camping ligt midden in het regenwoud naast de lagune van Catemaco. In deze jungle zijn meerdere films opgenomen zoals 'Apocalypto' een film van Mel Gibson en 'Medicine Man' met Sean Connery en vele Mexicaanse films.

    
 

Als we na een enerverende rit aankomen op de camping, komt een jongen met een 'Holland' voetbalshirt ons begroeten, maar hij spreekt alleen Spaans. We zijn de enige bezoekers en parkeren op het grasveld naast exotische begroeiing. We krijgen steeds minder luxe voor ons geld, geen elektriciteit, geen internet en koude douches, maar het is wel bijzonder om hier te kamperen.
   

Dit is een vogelparadijs en we zien verschillende leuke exemplaren, o.a. een Hook-billed Kite en ik zie zelfs een toekan overvliegen!
  
                                                                                                                            De lagune van Catemaco
Onze eerste nacht in Mexico zonder verkeerslawaai, gillende politiesirenes en remmende vrachtwagens. Niet dat de nacht zonder geluiden is hier in de jungle; de krekels krekelen er lustig op los, de palm-bladeren ritselen in de wind en het bamboe piept en steunt.
's Morgens worden we wakker van de typische lokroep van de Montezuma Oropendola. Deze 48cm grote vogel zit op een tak boven onze camper en via het dakluik kunnen we hem van dichtbij bewonderen. Tijdens zijn roep buigt hij zijn kop helemaal naar voren, klapt zijn staart dubbel en zijn vleugels naar achteren. Het bizarre, onvergetelijke geluid dat hij maakt klinkt als een blikken muziektrommeltje onder water.

 

De lucht is ondertussen betrokken en we willen de jungleweg niet met regen rijden, dus we vertrekken alweer snel. We doen er acht uur over om van Catemaco naar Palenque te komen en dat komt niet alleen door de noodstops die PJ moet maken omdat ik aan de diarree ben. De vele topes (venijnige verkeers-drempels), chaotische verkeerssituaties, het ontwijken van een zeer dure tolweg en omleidingen zorgen ervoor dat we er zo lang over doen.

 


Dwars door het centrum van Villahermosa


campinggedeelte voor de rugzakkers

We rijden dwars door de drukke stad Villahermosa terwijl de regen gestaag valt. We hebben slechte herinneringen aan deze stad. In 2003 tijdens een bezoek aan een museum werd er ingebroken in onze truck en onze camerakoffer met inhoud gestolen.

Net voor het donker komen we aan op de junglecamping in Palenque. We zijn blij verrast als we zien dat Norma en Croft hier ook zijn, maar spreken hen pas de volgende dag. Camping Mayabell staat vol met rugzakhippies die hun tentjes onder een palapa hebben opgezet of in een hangmat slapen. Elke avond is er livemuziek in het restaurant en de trommels, fluiten en gezang wedijveren met brulapen in de jungle.

In de loop van de morgen stopt het met regenen. Toen we twee dagen geleden met zon vertrokken, hadden we optimistisch de waston gevuld met vuile was, water en zeep, maar met de hoge luchtvochtigheid in de jungle wordt het natuurlijk nooit droog. We blijven optimistisch en hangen de schone was te drogen, maar uiteindelijk moeten we alles opnieuw wassen.
We staan met Oostenrijkse reizigers te praten als ik ineens iets vreemds in een boom zie. Ik onderbreek het gesprek om een kijkje te nemen. Het blijkt een Mexicaanse boomstekelvarken te zijn! Het is bijzonder dat we dit dier zien, want het is een nachtdier dat overdag in de dichte bladeren van een boom ligt te slapen. Even later spelen de brulapen verstoppertje met ons. Groene parkietjes vliegen schreeuwend over de camping.

   
                                         Mexican hairy dwarf porcupine!                                    Een brulaap speelt verstoppertje met ons

   
De camping heeft een zwembad met water van een afgedamde rivier en de rieten hutjes die je kunt huren zijn een lust voor het oog. PJ heeft de camper onder een enorme bamboestruik geparkeerd. Planten die in Nederland alleen in een pot verkocht worden, groeien hier in het wild. 't Is weer zo'n leuke plek.
   

     

Norma besluit om drie uur dat het tijd voor Happy Hour is en de halve camping komt op onze patio een biertje drinken. 's Avonds trakteren Norma en Croft ons op een etentje in het restaurant van de camping. We willen het weer van morgen afwachten om de ruÔnes van Palenque te bezoeken, maar nu wordt PJ gegrepen door de wraak van Montezuma en brengt de nacht op de toilet door. Zelf slaap ik ook onrustig en heb mijn terugkerende nachtmerrie weer eens. Ik droom dat een grote harige spin over mijn kussen loopt, geef een ijselijke gil, doe het licht aan en zit te trillen in bed. PJ moet dan altijd praten als Brugman om mij ervan te overtuigen dat het slechts een droom is. Ik kijk hem ongelovig aan; ik heb die spin toch duidelijk over mijn kussen zien lopen! Ik vind het altijd een vreemde nachtmerrie, want in het dagelijks leven ben ik helemaal niet zo panisch voor spinnen. Ik heb al menig grote spin van heel dichtbij gefotografeerd. 
   
's Morgens klaart het een beetje op, maar PJ voelt zich opgesloten op deze camping en wil naar de (warme) kust van de Yucatan. Dus vertrekken we nog diezelfde dag.
Ik stop zes bevroren varkenshaasjes, twee ons ham en een dozijn eieren min twee in een fleecedeken en verstop deze buit in de dubbele bodem van een kast. We weten namelijk dat als we īgrensī overgaan van de provincie Campeche we een varkens- en kipcontrole krijgen. De twee eieren gaan terug in de koelkast en die worden inderdaad geconfisqueerd. De man kijkt niet verder en stapt tevreden met de eieren uit de camper.

Lees verder